پرتره مردی که خنده را به تاروپود سینمای ایران بافت/ غلامرضای سینمای ایران به مادر پیوست

زنده یاد اکبر عبدی هنرمندی که از «مادر» و «اجاره‌نشین‌ها» تا «دزد عروسک‌ها» و «اخراجی‌ها»، بخش مهمی از خاطرات سینمایی مردم را به نام خود ثبت کرده است. 

بازیگری که فقط نقش بازی نمی‌کرد، زندگی می‌کرد
مرگ اکبر عبدی فقط از دست رفتن یک بازیگر محبوب نیست؛ پایان بخشی از تاریخ عاطفی سینمای ایران است. او از آن چهره‌هایی بود که تماشاگر ایرانی، حتی وقتی نام فیلم را فراموش می‌کرد، چهره و لحن و خنده‌هایش را از یاد نمی‌برد. 
عبدی در سینما و تلویزیون، از تیپ‌سازی‌های کم‌نظیر تا نقش‌های جدی و تاثیرگذار، طیفی از بازیگری را به نمایش گذاشت که کمتر کسی توانست مانند او میان طنز، رنج، اغراق و واقعیت پل بزند. 

از غلامرضای «مادر» تا اکبر «هنرپیشه» 
در کارنامه اکبر عبدی، نقش غلامرضا در فیلم «مادر» جایگاهی ویژه دارد؛ نقشی که به انتخاب منتقدان و سینماگران کشور، بهترین نقش مکمل مرد سال ۱۳۶۸ شد و در حافظه سینمای ایران ماندگار شد. 
او در «هنرپیشه» هم چنان اثرگذار ظاهر شد که نقش اکبر در آن فیلم، در فهرست ۱۰۰ شخصیت برتر سینمایی و تلویزیونی دنیای تصویر قرار گرفت؛ اتفاقی که نشان می‌دهد عبدی فقط ستاره گیشه نبود، بلکه بخشی از تاریخ شخصیت‌پردازی در سینمای ایران بود. 

مردی برای همه نسل‌ها
برای دهه‌شصتی‌ها، اکبر عبدی با «دزد عروسک‌ها» و فضای کودکانه-نوستالژیک آن به یاد مانده است؛ برای نسل بعد، با «آدم‌برفی»، «نان و عشق و موتور ۱۰۰۰»، «خوابم می‌آد»، «اخراجی‌ها» و «اجاره‌نشین‌ها». 
او در هر دوره، از نقش‌های کمیک تا کاراکترهای تلخ و اجتماعی، توانست با مخاطب تازه‌ای پیوند بخورد؛ پیوندی که راز ماندگاری‌اش بود. عبدی از معدود بازیگرانی بود که هم در خاطره مردم و هم در فهرست جدی‌ترین جوایز و انتخاب‌های منتقدان جا داشت. 

صدای همدلی؛ حتی در روزهای سخت
اکبر عبدی فقط روی پرده و قاب تلویزیون دیده نمی‌شد؛ در بزنگاه‌های اجتماعی نیز واکنش‌هایش نشان می‌داد که نسبت به پیرامون بی‌تفاوت نیست. 
او در روزهای اخیر بمباران جنوب ایران، در استوری اینستاگرامی‌اش نوشت: «مردم نجیب جنوب شما پاره تن ایرانید. هر رنجی که بر شما می‌نشیند بر قلب ما نیز می‌نشیند. قلب همه ایران در کنار شماست و برای شما می‌تپد.» 
همین جمله‌ها نشان می‌دهد که عبدی، فارغ از شهرتش، هنرمندی با حساسیت اجتماعی بود؛ هنرمندی که درد مردم را می‌فهمید و به زبان خودش بازتاب داد. 

میراث یک بازیگر محبوب
اکبر عبدی در طول سال‌ها فعالیت هنری، از جشنواره فیلم فجر تا جشن خانه سینما و جشن حافظ، بارها مورد تقدیر قرار گرفت؛ از «مادر» و «آدم‌برفی» تا «نان و عشق و موتور ۱۰۰۰» و «خوابم می‌آد». 
اما شاید مهم‌تر از جایزه‌ها، همان چیزی باشد که مردم در طول دهه‌ها از او به یادگار نگه داشتند: شادی، حیرت، اشک، خنده و یک جور صمیمیت نایاب. 
اکبر عبدی رفت، اما برای سینمای ایران، برای تلویزیون ایران و برای تماشاگرانی که با او بزرگ شدند، فقط یک خبر درگذشت نیست؛ ورق خوردن بخشی از خاطره جمعی یک ملت است. 

انتهای پیام/