یک قدم تا سقوط؛ پلیآف یا مجازات؟/ از ابهام بزرگ در تصمیم فدراسیون تا نبرد نابرابر مس و نفت
چهار ماه از توقف لیگ برتر میگذرد؛ لیگی که به دلیل شرایط ویژه کشور ناتمام ماند و مسئولان فوتبال تصمیم گرفتند جدول همان مقطع را مبنای تعیین قهرمان، سهمیههای آسیایی و بسیاری از تصمیمات مهم قرار دهند. اما درست در نقطهای که پای تیمهای انتهای جدول به میان آمد، ناگهان قانون تغییر کرد؛ تصمیمی که امروز بیشترین آسیب آن متوجه مس رفسنجان شده است.
پرسش اصلی افکار عمومی ساده است؛ اگر جدول نیمهتمام لیگ برای تعیین سهمیههای آسیایی معتبر بود، چرا همان جدول برای تعیین تیم سقوطکننده اعتبار ندارد؟ چگونه میتوان یک فصل را تمامشده تلقی کرد، اما فقط برای یک تیم دوباره آن را از سر گرفت؟
مس رفسنجان حالا باید در دیداری به میدان برود که شاید نابرابرترین مسابقه سال فوتبال ایران باشد. تیمی که ماهها از شرایط مسابقه فاصله گرفته، هنوز تمرینات منظمی برگزار نکرده، با مشکلات مالی و پایان قرارداد برخی بازیکنان دست و پنجه نرم میکند و حتی فرصت آمادهسازی مناسب نیز در اختیار نداشته است. در سوی مقابل، صنعت نفت آبادان با ریتم مسابقات لیگ دسته اول، آمادگی بدنی و ذهنی بسیار بالاتری وارد این دیدار میشود؛ تفاوتی که نمیتوان آن را نادیده گرفت.
اعتراض هواداران مس رفسنجان نیز دقیقاً از همین نقطه آغاز میشود. آنها اصل رقابت را زیر سؤال نمیبرند، بلکه معتقدند شرایط برای دو تیم برابر نیست و تصمیمی که ماهها پس از پایان مسابقات گرفته شده، عدالت ورزشی را خدشهدار کرده است.
نکته قابل تأمل آن است که هنوز هفت هفته از لیگ برتر باقی مانده بود که مسابقات متوقف شد. در فوتبال، هفت هفته زمان کمی نیست؛ تیمی که در منطقه سقوط قرار دارد، میتواند با چند نتیجه مناسب خود را نجات دهد و تیمی دیگر جای آن را بگیرد؛ بنابراین هیچ تضمینی وجود نداشت که مس رفسنجان در پایان واقعی فصل همچنان در رتبه سقوط باقی بماند. درست همانطور که هیچ تضمینی وجود نداشت تیمهای بالای جدول نیز جایگاه خود را حفظ کنند، اما فدراسیون برای آنها جدول را ملاک قرار داد.
همین تناقض، تصمیم اخیر را بیش از هر چیز زیر سؤال میبرد. نمیتوان برای یک بخش از جدول قانون «فریز شدن لیگ» را اجرا کرد و برای بخش دیگر قانون متفاوتی نوشت. فوتبال زمانی قابل دفاع است که معیارها برای همه یکسان باشد، نه اینکه بسته به جایگاه تیمها تغییر کند.
در این میان، سکوت مدیران ارشد فوتبال نیز قابل تأمل است. این روزها بیش از آنکه پاسخی درباره چرایی این تصمیم داده شود، صحبت از دستاوردهای تیم ملی و آمارهای مختلف به میان میآید؛ در حالی که یکی از مهمترین بحرانهای لیگ برتر همچنان بدون پاسخ باقی مانده است. انتظار میرود رئیس فدراسیون فوتبال پیش از پرداختن به روایتهای موفقیت، درباره تصمیماتی که اعتراض باشگاهها و هواداران را به دنبال داشته نیز شفافسازی کند.
اگر در روزهای دشوار کشور برای حفظ عدالت و آرامش، درباره تعیین قهرمان و سهمیههای آسیایی ملاحظاتی در نظر گرفته شد، همان نگاه باید درباره تیمهای پایین جدول نیز وجود داشته باشد. عدالت، انتخابی نیست؛ یا برای همه اجرا میشود یا اساساً معنای خود را از دست میدهد.
اکنون مس رفسنجان در آستانه دیداری قرار گرفته که سرنوشت یک فصل را رقم خواهد زد؛ مسابقهای که شاید پیش از آنکه در مستطیل سبز تعیین تکلیف شود، نتیجه آن پشت میزهای تصمیمگیری نوشته شده باشد. همین موضوع سبب شده است پلیآف امسال بیش از آنکه یک مسابقه فوتبال باشد، به نمادی از تصمیمات بحثبرانگیز مدیریتی تبدیل شود؛ تصمیماتی که اگر توضیح قانعکنندهای برای آنها ارائه نشود، نهتنها سرنوشت یک باشگاه، بلکه اعتماد افکار عمومی به عدالت رقابتی را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.
انتهای پیام/
