سال پرحاشیه پاکدامن در شمشیربازی؛ از اختلاف با مربی تا مهاجرت به امریکا

شمشیربازی سابر ایران روزگاری با نام‌هایی، چون علی پاکدامن، محمد فتوحی، فرزاد باهر و محمد رهبری یکی از امید‌های اصلی ورزش ایران در آسیا و جهان بود؛ تیمی که بار‌ها روی سکوی قهرمانی ایستاد و حتی رؤیای مدال المپیک را در سر داشت. اما امروز، در فاصله نه‌چندان زیادی تا بازی‌های آسیایی ناگویا، بیش از آنکه از برنامه‌های فنی و مدال‌آوری این تیم صحبت شود، حاشیه‌ها بر اخبار آن سایه انداخته‌اند.

کمتر کسی تصور می‌کرد پس از المپیک پاریس، شمشیربازی سابر ایران به جای آنکه در مسیر بازسازی فنی و برنامه‌ریزی برای بازی‌های آسیایی ناگویا حرکت کند، ماه‌های پرتنشی را پشت سر بگذارد؛ ماه‌هایی که اختلافات داخلی، پرونده‌های انضباطی و حواشی رسانه‌ای بیش از نتایج فنی مورد توجه قرار گرفت.

اختلاف با کادرفنی و آغاز سقوط آزاد

در مرکز بسیاری از این اتفاقات، نام علی پاکدامن، کاپیتان تیم ملی سابر، دیده می‌شد؛ ورزشکاری که سال‌ها نماد ثبات و موفقیت شمشیربازی ایران بود، اما طی یک سال اخیر شاید پرحاشیه‌ترین دوران حرفه‌ای خود را تجربه کرد و هم در متن اختلافات داخلی قرار گرفت، هم با شایعات مختلف درباره آینده‌اش روبه‌رو شد و هم نتوانست در مهم‌ترین میدان آسیایی انتظارات را برآورده کند.

کاپیتان تیم ملی شمشیربازی، در یک سال گذشته بیش از آنکه به واسطه نتایج فنی‌اش در صدر اخبار باشد، با حواشی مختلفی مواجه شد؛ از اختلاف با کادر فنی تیم ملی و پرونده انضباطی گرفته تا سفر به آمریکا، شایعات مربوط به بازنگشتن به ایران و در نهایت عملکردی دور از انتظار در مسابقات قهرمانی آسیا. 

اختلافی که از پیست به رسانه‌ها کشیده شد

ماجرا از رقابت‌های جام جهانی سابر آغاز شد؛ جایی که پاکدامن پس از عملکرد نه‌چندان مطلوب تیم ملی، در گفت‌و‌گو‌های رسانه‌ای انتقاداتی را نسبت به شرایط تیم، امکانات و نحوه مدیریت فنی مطرح کرد. این اظهارات با واکنش محمد رهبری، مربی تیم ملی، همراه شد و اختلاف دو طرف خیلی زود از فضای داخلی تیم به رسانه‌ها کشیده شد.

ادامه این تنش‌ها باعث شد فدراسیون شمشیربازی وارد عمل شود. پرونده هر دو نفر به کمیته انضباطی ارجاع داده شد و علاوه بر محرومیت از دریافت حقوق برای مدتی، احکام انضباطی نیز برای آنها صادر شد. هرچند بخشی از این احکام در ادامه تعدیل و تعلیق شد، اما این اتفاق نشان داد اختلافات در تیم ملی سابر از یک سوءتفاهم ساده فراتر رفته است.

اختلاف با امین قربانی سرمربی وقت تیم ملی پیش از المپیک که منجر به استعفای قربانی شد، اختلاف با کریستین بائو پیش از المپیک در کمپ که منجر به برگشتن پیمان فخری به تیم ملی شد و مصاحبه علیه کریستین بائو و فدراسیون بعد از المپیک، درگیری با کادر فنی جدید و …. از حواشی دیگر پاکدامن در این مدت بوده است.

حالا در آستانه بازی‌های آسیایی ناگویا، این سؤال مطرح است که آیا پاکدامن می‌تواند بار دیگر به رهبر بی‌حاشیه تیم ملی سابر تبدیل شود؟

سفر آمریکا؛ سکوتی که شایعه ساخت

در حالی که هنوز حواشی اختلاف با کادرفنی ادامه داشت، سفر علی پاکدامن به آمریکا نیز به موضوعی جنجالی تبدیل شد.

پاکدامن اواخر سال گذشته در حالی برای انجام امور شخصی و اقامت راهی آمریکا شد که طبق اعلام خود در رسانه‌ها قرار بود در تاریخ یازدهم تیرماه به ایران بازگردد که این اتفاق رخ نداد و بازگشت او به ایران بازهم با تأخیر همراه شد. البته در این بین نیز گفته می‌شود فرزند پاکدامن در آمریکا متولد شده و به نظر می‌رسد یکی از دلایل تأخیر در بازگشت شاید دریافت پاسپورت امریکایی برای فرزندش باشد.

همین موضوع، فضای مجازی را مملو از شایعاتی درباره آینده کاپیتان تیم ملی کرد؛ از احتمال خداحافظی از تیم ملی گرفته تا تغییر تابعیت و ادامه فعالیت در خارج از کشور.

با این حال، هیچ‌یک از این ادعا‌ها هیچ‌گاه از سوی فدراسیون شمشیربازی یا خود پاکدامن تأیید نشد. با بازگشت او به اردو‌های تیم ملی و حضورش در ترکیب اعزامی مسابقات قهرمانی آسیا، مشخص شد که کاپیتان سابر همچنان بخشی از برنامه‌های تیم ملی است.

پاکدامن در مصاحبه اخیر خود از کم لطفی فدراسیون بابت پرداخت حقوق گفته در حالی که وی پیش از این کارمند فدراسیون بوده و حقوق دریافت می‌کرده و پس از استخدام در شهرداری تهران ادامه فعالیتش در فدراسیون به عنوان کارمند با منع قانونی مواجه می‌شود. از سوی دیگر وی به صورت قرارداد ورزشکاری از فدراسیون هم حقوق دریافت می‌کرده که پس از مهاجرت به امریکا و اتمام قراردادش، فدراسیون در این مورد هم با منع قانونی برای پرداخت حقوق مواجه شده، البته فدراسیون همچنان مبلغ ماهانه ۷۰۰ دلار به عنوان بورسیه کمیته ملی المپیک را به پاکدامن پرداخت می‌کند.

به نظر می‌رسد پاکدامن باید تمرکز بیشتری روی تمرین خود قرار دهد تا مربیگری در آمریکا و اداره مجموعه ورزشی شهرداری در تهران تا شاید امیدوار به مدال آوری در ناگویا باشیم و همانند بازی‌های کشورهای اسلامی ناکام نماند.

هند؛ جایی که پاسخ منتقدان داده نشد

رقابت‌های قهرمانی آسیا در هند نیز نتوانست پایان خوشی بر حواشی کاپیتان تیم ملی باشد. انتظار می‌رفت این مسابقات نقطه پایان حواشی و آغاز دوباره‌ای برای سابر ایران باشد، اما نتایج چیز دیگری را نشان داد.

پاکدامن در بخش انفرادی نتوانست به مدال برسد و تیم ملی سابر نیز عملکردی پایین‌تر از انتظار داشت. شکست برابر رقبای آسیایی و از دست رفتن امتیاز‌های مهم رنکینگ، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه شرایط تیم ملی کرد.

هرچند نمی‌توان تمام مسئولیت این نتایج را متوجه کاپیتان تیم ملی دانست، اما به عنوان باتجربه‌ترین عضو تیم، طبیعی بود که بیش از دیگران زیر ذره‌بین قرار بگیرد. همین ناکامی‌ها باعث شد بار دیگر انتقاد‌ها نسبت به پاکدامن اوج بگیرد.

هرچند این تنها حاشیه کاپیتان تیم ملی در آن مسابقات نبود و وی در حالی که فدراسیون برای بازگشتش به آمریکا بلیت تهیه کرده بود پرواز را از دست داد و باعث شد هزینه یک روز اقامت بیشتر و تهیه بلیت پرواز مجدد تا آمریکا به فدراسیون شمشیربازی تحمیل شود.

شاید امروز بیش از هر زمان دیگری، شمشیربازی ایران به آرامش نیاز دارد؛ آرامشی که اگر به تیم ملی بازگردد، احتمالاً دوباره شاهد همان علی پاکدامنی خواهیم بود که سال‌ها یکی از بهترین سابریست‌های آسیا و جهان بود، نه کاپیتانی که نامش بیش از مدال‌ها، با حاشیه‌ها گره خورده است.

انتهای پیام/