سکوت عجیب پس از حذف؛ تیم ملی فوتبال پاسخ فنی میخواهد، نه پست احساسی/ تا جام ملتها فاصلهای نیست
تیم ملی فوتبال ایران با کسب ۳ تساوی مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر در گروه خود سوم شد و با قرارگیری در رتبه نهم جدول تیمهای سوم، حذف تلخی را از جام جهانی ۲۰۲۶ تجربه کرد تا طلسم نحس عدم صعود ایران به مرحله حذفی، ۴۸ ساله شود.
کاروان تیم ملی که با نام «میناب ۱۶۸» راهی این رقابتها شده بود، روز ۱۰ تیر به تهران بازگشت و مورد استقبال هواداران تیم ملی قرار گرفت. تا اینجای خط زمانی، همه چیز عادی و مطابق روال به نظر میرسد؛ نکته مهم اما سکوت عجیب کادرفنی و فدراسیون فوتبال در قبال نقدهای فنی و مسائل مهم پیرامون آینده تیم ملی است.
واکاوی فنی یک اجبار است؛ از پاسخ دادن طفره میروید!
درست است که شرایط تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی با سایر شرکتکنندگان فرق داشت؛ از وقوع جنگ تحمیلی و تعطیلی لیگ گرفته تا عدم صدور ویزا برای برخی از اعضای کاروان و همچنین تغییر در مکان برپایی کمپ تیم ملی ایران به تیخوانا. اینها همگی معضلاتی بود که میزبان بدطینت و بیمروت جام جهانی پیشپای ایران قرار داد، اما قول و قرار ما با این تیم، صعود به مرحله حذفی (طبق وعده شخص امیر قلعهنویی) بود که متأسفانه باز هم محقق نشد.
قرار نیست کادرفنی یا فدراسیون را سرزنش و شماتت کنیم که چرا صعود انجام نشد، اما واکاوی گسترده و بررسی فنی عملکرد تیم ملی ایران در همه ابعاد از عملکرد فنی بازیکنان گرفته تا تصمیمات سرمربی، همگی باید به شکلی مفصل با حضور اصحاب رسانه مورد نقد قرار بگیرند.
اگر در لزوم این اتفاق شکی باقی است، بهتر است مقایسهای با سایر کشورهای آسیایی داشته باشیم. هونگ میونگبو، سرمربی کره جنوبی پس از بازگشت به کشورش مورد انتقادات و سرزنشهای فراوان قرار گرفت و حتی تهدید به مرگ شد. او در نشست خبری پس از بازی با آفریقای جنوبی، مسئولیت کامل حذف را برعهده گرفت و از سمت خود استعفا کرد (کره جنوبی هم به مانند ایران ۳ امتیاز داشت.)
هاجیمه موریاسو، سرمربی ژاپن پس از حذف در مرحله یکشانزدهم مقابل برزیل در نشست خبری شرکت و به سوالات خبرنگاران پاسخ داد. رئیس فدراسیون فوتبال عربستان با انتشار بیانیهای عذرخواهی و از سمت خود استعفا کرد. سرمربی اردن پس از حذف در مرحله گروهی از سمت خود برکنار شد.
اینها همگی بخشی از واکنش سایر تیمهای آسیایی به عملکرد سرمربیانشان است. قرار نیست مثل کرهایها تند و غیرمنطقی باشیم و یا استعفا و برکناری امیر قلعهنویی را یک ضرورت بدانیم، اما حضور در یک نشست خبری و پاسخ به سوالات فنی خبرنگاران و یا حضور در یک برنامه تلویزیونی و توضیح درباره عملکرد تیم ملی، وظیفه کادرفنی و فدراسیون است که مسئولیت این کاروان را در مهمترین تورنمنت فوتبالی برعهده داشتند.
سوالاتی از این دست که چرا از دنیس درگاهی باوجود زحمات زیاد برای انجام کارهای اداری و تغییر تابعیتش، هیچ استفادهای نشد؟ چرا روزبه چشمی مصدوم بدون یک دقیقه بازی به تهران برگشت؟ چرا پس از ۱۰ نفره شدن بلژیک، هجومیتر بازی نکردیم و یا چرا تمام توان هجومیمان مقابل مصر، منتهی به ۱۰ دقیقه پایانی شد؟ اینها تنها برشی از سوالات بیجواب پیرامون تصمیمات قلعهنویی است.
چیزی تا جام ملتها نمانده؛ تکلیف را مشخص کنید
یکی دیگر از موضوعاتی که گفتوگوی جدی درباره عملکرد تیم ملی را میطلبد، جام ملتهای آسیاست. این مسابقات از اواسط دیماه در عربستان برگزار میشود؛ یعنی تنها ۶ ماه دیگر. پس فرصت زیادی تا این تورنمنت باقی نمانده و فدراسیون باید هرچه زودتر برنامهریزی و تصمیمات خود برای این مسابقات را اعلام کند.
اگر بنا به ادامه کار با قلعهنویی است، این مسئله را سریعتر به اطلاع عموم برسانید تا او برای این تورنمنت برنامهریزی کند و چالشهایی همچون ضعف دستیاران خود و یا جوانگرایی و پوستاندازی در تیم ملی را مرتفع کند تا حضوری پرقدرت در جام ملتها داشته باشیم و ناکامی در جام ملت جهانی جبران شود.
اگر هم تصمیمی دور از انتظار گرفته شد و قرار است سکان هدایت تیم ملی به فرد دیگری سپرده شود، این موضوع را با شجاعت اعلام کنید تا تیم ملی از زمان در دسترس خود برای هماهنگی با تدابیر سرمربی جدید به بهترین نحو استفاده کند.
در پایان باید گفت کسی با تیم ملی خصومتی ندارد؛ از کارشناسان و خبرنگاران گرفته تا هواداران، همگی فقط و فقط به فکر موفقیت تیم ملی و سربلندی ایران هستند.
اکنون سوالات بسیار زیادی پیرامون عملکرد تیم ملی در جام جهانی و برنامههای آینده مطرح است. انتظار اصلی از فدراسیون این است که ضمن اعلام تصمیمات و تدابیر خود برای آینده کادرفنی و تیم ملی، فرصتی برای پرسش و پاسخ با شخص امیرقلعهنویی تدارک ببیند؛ چرا که یک پُست احساسی اینستاگرامی، محتوای فنی خاصی داخل خود ندارد و آنچه که اتفاق افتاد و قرار است در آینده رخ بدهد، باید با ذرهبینی دقیق، بررسی و مسیر پیشروی تیم ملی فوتبال ایران، که شاید بتوان آن را مهمترین تیم ملی در رشتههای گروهی و تیمی لقب داد، روشن شود.
انتهای پیام/
