وقتی که یک صدا خاموش شد/ وداع با بهروز رضوی، راوی ماندگار واژهها
در زمانهای که صداها بسیارند و ماندگاری اندک، برخی صداها فراتر از یک ابزار ارتباطی، به بخشی از حافظه جمعی یک ملت تبدیل میشوند؛ بهروز رضوی از همین جنس صداها بود؛ صدایی آرام، موقر و آشنا که سالها در فضای رادیو، کتابهای صوتی و روایتهای تاریخی طنین انداخت و در ذهن مخاطبان ماندگار شد.
بهروز رضوی که در دهم دیماه ۱۳۲۶ در تهران متولد شد، مسیر هنری خود را از رادیو آغاز کرد؛ جایی که در سال ۱۳۴۷ بهعنوان نویسنده گروه «ادب امروز» وارد آن شد و اندکی بعد با عبور از آزمون گویندگی، به یکی از صداهای شاخص رادیو بدل شد؛ او همواره خود را فرزند رادیو میدانست و شاید همین نسبت عمیق با این رسانه بود که صدایش را به بخشی از زندگی روزمره مخاطبان تبدیل کرد.
رضوی تنها یک گوینده نبود؛ او راوی فرهنگ و ادبیات بود. سالها اجرای برنامه «کتاب شب» و معرفی بیش از هزار کتاب در این برنامه، نشان میدهد که صدای او پلی میان مخاطبان و جهان ادبیات بود. روایت آثار نویسندگانی چون صادق هدایت در قالب کتابهای صوتی، خوانش متون کلاسیک مانند «منتخب مثنوی معنوی» و اجرای آثار متنوع ادبی، گواهی است بر پیوند عمیق او با زبان و ادبیات فارسی.
در کنار گویندگی، او در عرصههای دیگری نیز حضور داشت؛ از دوبله و روایت مستندها گرفته تا بازیگری در سینما و تلویزیون. حضور در فیلمهایی چون «آبادانیها»، «یکبار برای همیشه» و مجموعههایی مانند «سنگ و شیشه» و «وکلای جوان» بخشی از کارنامه هنری او را شکل میدهد. در سالهای اخیر نیز با ایفای نقش در سریال «گناه فرشته» بار دیگر در قاب تصویر دیده شد.
با این حال، آنچه بیش از هر چیز نام بهروز رضوی را در حافظه فرهنگی ایران ماندگار کرد، صدایی بود که با ادبیات، تاریخ و روایت گره خورده بود. صدایی که در آن احترام به مخاطب، دقت در زبان فارسی و نوعی نجابت هنرمندانه جریان داشت؛ همان ویژگیهایی که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز در پیام تسلیت خود به آن اشاره کرد و فقدان او را فقدان بخشی از خاطره جمعی ایرانیان دانست.
بهروز رضوی از جمله هنرمندانی بود که نشان داد صدا نیز میتواند تاریخ بسازد. صدای او در روایت کتابها، مستندها و برنامههای رادیویی، واژهها را جان میبخشید و داستانها را به تجربهای شنیداری بدل میکرد؛ تجربهای که برای بسیاری از مخاطبان، بخشی از زندگی و خاطرههایشان شد.
اکنون با خاموش شدن این صدا، رادیو یکی از راویان اصیل خود را از دست داده است، اما طنین آن همچنان در ذهن و حافظه شنوندگانی باقی خواهد ماند که سالها با صدای او به جهان قصهها، تاریخ و ادبیات سفر کردند.
برخی صداها شاید خاموش شوند، اما پژواکشان در حافظه فرهنگ یک سرزمین باقی میماند و صدای بهروز رضوی بیتردید از همان صداهاست.
انتهای پیام/
