محمدرضا سرشار: نمایشگاه کتاب میتوانست فشار روانی جنگ را کاهش دهد
محمدرضا سرشار، نویسنده و گوینده خاطرهانگیز رادیو، در گفتوگو با میزان، به مجازی شدن نمایشگاه کتاب تهران در شرایط کنونی اشاره کرد و با بیان اینکه رعایت شرط احتیاط حتماً خوب و ضروری است، اظهار کرد: معتقدم درباره برنامههایی مانند نمایشگاه کتاب تهران که ابعاد مختلف فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی دارد، باید احتیاطی منطبق با واقعیات رعایت میشد.
این نویسنده مطرح با اشاره به حضور باشکوه مردم ایران در خیابانها افزود: اکنون ببینید حدود ۷۵ شب است که زن، مرد، کودک و نوزاد بیدفاع در میدانها و خیابانهای ما حضور دارند، بدون اینکه حفاظت خاصی از آنها بشود و بدون اینکه اتفاق ویژهای رخ داده باشد. خیلی وقتها در کنار همین مردم، موشکها و پهپادهای دشمن زده شده است. در برخی مواقع و در بین جمعیت فردی هم شهید شده است، اما مردم با ارادهای مثال زدنی ایستاده و به دفاع از میهن خود پرداختهاند.
وی تصریح کرد: چگونه است که یکباره دولت به این نتیجه میرسد که نمایشگاه کتابی که در محیطی کاملاً کنترلشده برگزار میشود، آن هم در روز روشن و با امکان نظارت کامل، خطرناک است و نباید برگزار شود؟ به نظر من، کسانی که چنین طرحی را ریختند یا با واقعیت جامعه بیگانه بودند، یا مسئولانی ترسو و تنبل بودند که نمیخواستند مسئولیت بپذیرند.
سرشار ادامه داد: قرار بود این نمایشگاه ده روز مثل همیشه در محل معینی برگزار شود. حالا همان جمعیتی که قرار بود به آنجا بروند، به جاهای دیگر رفتهاند. یعنی جمعیت حذف نشده، فقط امکانات از بین رفته است. آنجا مردم میتوانستند کتاب ببینند، ورق بزنند و خرید کنند، اما این امکان از آنها گرفته شده است.
وی این تصمیم را نادرست دانست و افزود: جامعهای که بیش از دو ماه در فشار روانی ناشی از جنگ قرار دارد، نیازمند برنامههای سرگرمکننده، شادیبخش و دلگرمکننده است. نمایشگاه کتاب میتوانست حداقل برای ۱۰ روز چنین نقشی را ایفا کند. این تصمیم در واقع مردم را از یک دریچه تخلیه فشارهای روانی محروم کرد.
این نویسنده درباره تأثیر حضور اجتماعی مردم گفت: وقتی مردم همدیگر را میبینند و کنار هم قرار میگیرند، روحیه مضاعف پیدا میکنند. اگر مردم شبها بیرون نمیآمدند، خیلیهایشان دچار فشار شدید روحی میشدند. کنار هم بودن باعث میشود احساس کنند پشتبهپشت هم هستند، ترسشان بریزد، دلگرم شوند و امید پیدا کنند. فریاد میزنند و خودشان را تخلیه روانی میکنند. اگر این دریچه نبود، معلوم نبود تابآوری اجتماعی ما تا این اندازه دوام بیاورد.
سرشار تأکید کرد: به نظر من، در کنار مسئولان سیاسی لازم است جامعهشناسان و روانشناسان متدین، انقلابی و شجاع حضور داشته باشند و به مسئولان آموزش و مشاوره بدهند. مسئول اجرایی الزاماً جامعهشناسی و روانشناسی نمیداند. باید کارشناسانی باشند که علاوه بر دانش تخصصی، شجاعت تصمیمگیری و روحیه انقلابی هم داشته باشند.
وی ادامه داد: مدارس، دانشگاهها و مدتی طولانی ادارات تعطیل شده، باید بدانیم تعطیل کردن آسانترین کار و در واقع پاک کردن صورت مسئله است. مسئولین باید یاد بگیرد که معلوم نیست جنگ چه زمانی تمام میشود؛ ممکن است ۱۰ روز دیگر تمام شود یا نشود. کشور که قرار نیست در زمان جنگ تعطیل شود. باید برنامهریزی کرد که اقتصاد، فرهنگ و زندگی مردم در شرایط جنگی چگونه ادامه پیدا کند.
انتهای پیام/
