نایب قهرمان کشتی المپیک: قهرمانها از باشگاهها میآیند، اما اماکن ورزشی در حال نابودی هستند
علیرضا رضایی، دارنده مدال نقره المپیک آتن و قهرمان جهان در کشتی، که سالهاست بهعنوان باشگاهدار نیز در این حوزه فعالیت میکند، در گفتوگو با میزان، از شرایط نگرانکننده این بخش سخن گفت.
رضایی در ابتدای صحبتهایش با اشاره به تجربه شخصی خود اظهار داشت: من خودم از دل همین باشگاهها به تیم ملی رسیدم. قهرمانان، المپینها و افتخارآفرینان این کشور، نه از آکادمیهای مجهز خارجی، بلکه از همین سالنهای ساده و باشگاههای محلی رشد کردهاند. اگر این باشگاهها نباشند، باید خیلی صریح بگوییم که آیندهای هم برای قهرمانسازی نخواهیم داشت.
باشگاهها فقط یک کسبوکار نیستند
وی با تأکید بر نقش چندوجهی باشگاهها افزود: باشگاههای ورزشی فقط محل تمرین نیستند؛ اینها مراکز تربیت نیروی انسانی، سلامت اجتماعی و حتی امنیت روانی جامعه هستند. با این حال امروز به آنها صرفاً به چشم یک واحد اقتصادی نگاه میشود، آن هم بدون هیچ حمایتی.
نیم میلیون شغل در معرض خطر
این قهرمان سابق جهان با اشاره به ابعاد اشتغال در این حوزه گفت: حدود نیم میلیون شغل مستقیم و غیرمستقیم به باشگاههای ورزشی وابسته است. امروز این اشتغال در معرض تهدید جدی قرار دارد، آن هم در شرایطی که برای ایجاد هر شغل، هزینههای بسیار سنگینی صرف میشود.
رضایی در ادامه اظهار داشت: در این مدت، نه از سمت دولت، نه بانکها، نه بیمهها و نه حتی تأمین اجتماعی، حمایت مؤثری صورت نگرفته است. با این روند باشگاهها تعطیل شدند یا نیروهایشان را تعدیل میکنند، اما بیمه بیکاری به پرسنل نرسید، بانکها اقساط را برداشت کردند، بیمهها خسارتها را نپذیرفتند و هیچ دستورالعمل روشنی هم برای حمایت ارائه نشد. این یعنی باشگاهدار و مربی و ناجی و کارگر اماکن ورزشی همه با هم رها شدهاند.
مربیان؛ قهرمانان فراموششده
وی با تأکید بر وضعیت مربیان گفت: امروز مربیانی داریم که سالها برای این کشور قهرمان ساختهاند و یا در سلامت جامعه نقش آفرینی کردند، اما خودشان در تأمین حداقلهای زندگی دچار مشکل شدهاند. این افراد ستونهای اصلی ورزش هستند، اما در سختترین شرایط، در صورت عدم حمایت از باشگاهها هیچ پشتوانهای ندارند و با تعدیل نیروها و بیکاری مواجه هستند.
تصمیمات اشتباه، ضربه دوم
رضایی همچنین به برخی سیاستهای اجرایی اشاره کرد: در برخی مجموعهها، قراردادهای بلندمدت به اجارههای کوتاهمدت تبدیل شده که عملاً امکان برنامهریزی و سرمایهگذاری را از باشگاهها گرفته است. این تصمیمات، بحران را عمیقتر کرده است. اگر امروز به داد باشگاهها نرسیم، فردا دیگر باشگاهی باقی نمیماند که قهرمان تربیت کند. ما داریم زیرساخت قهرمانسازی کشور را تضعیف میکنیم. این فقط یک بحران اقتصادی نیست. این تهدیدی برای آینده ورزش ایران است.
انتهای پیام/
