حمله به مدارس و دانشگاه‌ها از منظر حقوق بین‌الملل

بخش آموزش در زمان مخاصمات مسلحانه به‌عنوان یکی از حقوق اساسی بشر و عاملی کلیدی برای توسعه، ثبات و آینده جوامع، نقش حیاتی دارد. 

با این حال، مدارس و دانشگاه‌ها همزمان با تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران هدف قرار گرفته‌اند. 

قوانین بین‌المللی بشردوستانه که به‌طور عمده بر پایه کنوانسیون‌های ژنو ۱۹۴۹ و پروتکل‌های الحاقی آنها استوار است، حفاظت ویژه‌ای از غیرنظامیان و اشیاء غیرنظامی از جمله مراکز آموزشی فراهم می‌کند. 

این گزارش به بررسی موضع حقوق بین‌الملل درمورد ممنوعیت هدف قرار دادن مدارس و دانشگاه‌ها می‌پردازد و تاکید می‌کند که چنین حملاتی به‌طور کلی ممنوع هستند.

قوانین بین‌المللی بشردوستانه بر ۲ اصل بنیادین تمایز و تناسب استوار است. براساس ماده ۴۸ پروتکل الحاقی اول (۱۹۷۷) به کنوانسیون‌های ژنو، طرف‌های درگیر در جنگ باید همواره بین جمعیت غیرنظامی و نیرو‌های نظامی، و بین اشیاء غیرنظامی و اهداف نظامی تمایز قائل شوند و عملیات خود را تنها علیه اهداف نظامی هدایت کنند.

• بیشتر بخوانید:
• بررسی حقوقی حمله به انستیتو پاستور ایران در چارچوب ماده ۷(۱)(k) اساسنامه دیوان بین‌المللی کیفری 
• تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران و منشور سازمان ملل

ماده ۵۲ پروتکل الحاقی اول مقرر می‌کند: اشیاء غیرنظامی نباید هدف حمله قرار گیرند، اشیاء غیرنظامی شامل همه اشیایی است که اهداف نظامی نیستند، در صورت شک درباره اینکه آیا شیئی که معمولاً برای مقاصد غیرنظامی اختصاص یافته (مانند مدرسه)، به اقدام نظامی مؤثر کمک می‌کند، باید فرض بر غیرنظامی بودن آن شود.

مدارس و دانشگاه‌ها به‌عنوان اشیاء غیرنظامی تلقی می‌شوند، زیرا به آموزش اختصاص دارند. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) تاکید می‌کند که دانش‌آموزان و معلمان غیرنظامی هستند و مدارس ساختمان‌های غیرنظامی به شمار می‌روند؛ بنابراین، حمله مستقیم به آنها ممنوع است.

حمله عمدی به مدارس یا دانشگاه‌ها براساس اساسنامه رم (ماده ۸ بند ۲ (b) (ix) برای جنگ‌های بین‌المللی و (e) (iv) برای جنگ‌های غیربین‌المللی) جنایت جنگی محسوب می‌شود. این امر مسئولیت کیفری فردی برای فرماندهان و عاملان ایجاد می‌کند و می‌تواند در دادگاه‌های بین‌المللی پیگیری شود.

انتهای پیام/