افراط‌گرایی خشونت‌بار صهیونیستی؛ پایه‌گذار رژیم صهیونی

۱۲ فوریه به‌عنوان روز جهانی پیشگیری از افراط‌گرایی خشونت‌آمیز منجر به تررویسم نامگذاری شده است؛ در همین رابطه بنیاد هابیلیان (خانواده شهدای ترور کشور) یادداشتی در اختیار خبرگزاری میزان قرار دارد؛ متن این یادداشت به شرح زیر است:

به مناسبت «روز جهانی پیشگیری از افراط‌گرایی خشونت‌آمیز منجر به تروریسم»، بازخوانی ریشه‌های تاریخی جریان‌های افراط‌گرا و تاثیر آن‌ها بر تحولات منطقه‌ای و جهانی، ضرورتی دوچندان می‌یابد؛ یکی از مهم‌ترین چالش‌های جهان در سده اخیر ظهور جریان‌های افراط‌گرا بود. 

در برهه‌های مختلف و بنا به تحولات در عرصه روابط بین‌الملل، جریان‌هایی افراط‌گرا ظهور کرده‌اند و توانسته‌اند چالش‌هایی منطقه و حتی جهانی را ایجاد کنند؛ به‌عنوان نمونه در دهه ۸۰ قرن ۲۰ میلادی، آمریکا در رقابت‌های میان ۲ بلوک شرق و غرب با تقویت جریان‌های افراط‌گرا در افغانستان، زمینه‌های تشکیل القاعده را برای مقابله با اقدام‌‌های رقیب خود یعنی اتحاد جماهیر شوروی پایه‌ریزی کرد. 

در عین حال، ظهور جریان‌های افراط‌گرا با رنگ و لعاب و ادعاهای مذهبی در برخی از مقاطع زمانی در دهه‌های بعد به تصاحب بخشی از سرزمین‌ها به‌ویژه در غرب آسیا توسط گروه‌های تروریستی منجر شد که داعیه حکومت داشتند، اما هیچ‌گاه این ادعای قدرت از سوی هیچ کشور منطقه به رسمیت شناخته نشد.

جالب است که بدانیم بنیان رژیم صهیونیستی در سرزمین فلسطین براساس باور‌های افراطی در آیین یهود بوده است؛ یهودیان افراط‌گرا در اواخر قرن نوزده میلادی با این طرح ادعاهای موسوم به باور مذهبی که سرزمین فلسطین، سرزیمن موعود آن‌ها است، زمینه مهاجرت به فلسطین را پایه‌ریزی کردند. 

تشکیل جنبش سیاسی صهیونیسم توسط تئودور هرتزل و ترغیب دولت‌های غربی برای تسهیل مهاجرت یهودیان، صدور بیانیه بالفور توسط دولت انگلیس و بسیاری اقدام‌های دیگر همه ریشه در این تفکر افراطی داشت که می‌بایست در سرزمین فلسطین آنچه خانه ملی یهودیان خوانده می‌شد، تشکیل شود. اما این بیانیه‌ها و اقدام‌های سیاسی بدون اقدام‌های میدانی فایده نداشت و از همین رو بود که نخستین گروه از مهاجران یادشده به فلسطین، اقدام به تشکیل گروه‌های نظامی کردند و با انجام اقدام‌های تروریستی علیه مسلمانان ساکن در این منطقه تلاش کردند با ایجاد فضای رعب و وحشت، آن‌ها را مجبور به مهاجرت کنند. 

هاگانا از نخستین گروه‌های افراط‌گرای صهیونیستی بود که در سال ۱۹۲۰ تشکیل شد و به‌عنوان بازوی ترور جنبش صهیونیسم فعالیت می‌کرد؛ داوود بن‌گورین، نخستین نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، آریل شارون، نخست‌وزیر سال‌های بعد و بسیار از دیگر سران رژیم از اعضای این گروه بوده‌اند؛ پس از تشکیل هاگانا انشعابات افراطی‌تری نیز از آن منشعب شد.

گروه تروریستی ایرگون که عامل بسیاری از حمله‌های تروریستی ازجمله انفجار هتل کینگ داوود در سال ۱۹۴۶ بود، ازجمله این گروه‌های تروریستی بود که مناخیم بگین و اسحاق شامیر، از دیگر نخست‌وزیران رژیم ازجمله اعضای آن بودند.

گروه تروریستی لحی نیز ازجمله جریان‌های افراطی صهیونیستی بود که در سال ۱۹۴۰ تشکیل شد و عامل اقدام‌های تروریستی ازجمله کشتار روستای دیریاسین به همراه گروه ایرگون و ترور فولک برنادوت، دیپلمات سوئدی و میانجی ارشد سازمان ملل در نزاع اعراب و رژیم صهیونیستی بوده است.

دایره اقدام‌های تروریستی لحی به حدی بود که توسط دولت انگلیس نیز به‌عنوان یک گروه تروریستی معرفی شد.

پس از تشکیل رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۴۸ نیز همین گروه‌های تروریستی پایه‌گذار ارتش این رژیم شدند و تجربیات اقدام‌های افراطی خود را به این ارتش انتقال دادند؛ در حقیقت رژیم صهیونیستی بر پایه سلسله‌ای از اقدام‌های افراطی و تروریستی پایه‌ریزی شده است؛ با وجود این، رژیمی با این پیشینه توسط بسیاری از کشور‌هایی که مدعی مبارزه با تروریسم هستند شناسایی شد و بیش از آن ارتباطات گسترده‌ای نیز میان آن‌ها برقرار است.

تحولات پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ (۱۵ مهر ۱۴۰۲) نیز نشان داد که رفتار‌های افراطی در سیاست‌مداران صهیونیست نه‌تنها کاهش نیافته، بلکه افزایش نیز یافته است.

قتل‌عام ۷۰ هزار فلسطینی و اشغال بخش زیادی از کشور‌های دیگر ازجمله لبنان و سوریه نشان می‌دهد که آنچه در دنیای امروز باید در اولویت مبارزه با افراط‌گرایی قرار گیرد، مبارزه با افراط گرایی صهیونیستی است؛ افراط‌گرایی که مدت‌ها است مرز‌های خشونت را درنوردیده است.

انتهای پیام/