آقایی، بانوی الهام‌بخش و تأثیرگذار ورزش ایران؛ اهمیت کسب کرسی IOC برای کمیته ملی المپیک

ثریا آقایی، ملی‌پوش سابق بدمینتون ایران، موفق شد در یکصد و چهل و پنجمین مجمع عمومی کمیته بین‌المللی المپیک که همزمان با بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۶ میلانو کورتینا برگزار شد، از اعضای این مجمع رأی اعتماد بگیرد تا با عضویت در کمیسیون ورزشکاران، رسماً به عنوان عضو جدید کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) انتخاب شود.

با این تفسیر، ایران پس از بیش از ۲ دهه از آخرین کرسی خود در کمیته بین‌المللی المپیک (عضویت مصطفی هاشمی‌طبا در زمان ریاست خود در کمیته ملی المپیک بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴)، بالاخره در این کمیته مهم جهانی، نماینده خواهد داشت.

افزایش وزن ورزش ایران در IOC و تقویت وجهه سیاسی و برند ملی

شاید در وهله اول، کسب این کرسی، یک انتصاب صرفاً تشریفاتی و نمادین به نظر برسد؛ اما حقیقت این است که می‌توان موفقیت آقایی را نه یک افتخار فردی، بلکه یک دستاورد بزرگ ملی نامید. دستاوردی که می‌تواند فواید استراتژیکی برای ورزش ایران به همراه داشته باشد.

کمیته بین‌المللی المپیک، تنها یک نهاد ورزشی نیست، بلکه شاید مهم‌ترین و قدرتمندترین مرکز تصمیم‌گیری ورزش جهان به شمار رود. با انتخاب ثریا آقایی به‌عنوان عضو جدید این کمیته، وزن ورزش ایران در بالاترین سطح تصمیم‌گیری ورزش جهان، به‌طور محسوسی افزایش خواهد یافت. حضوری که می‌تواند در فرآیند‌ها و انتخابات سیاسی، انضباطی و مدیریتی IOC، نقش موثری ایفا کند.

داشتن کرسی در نهادی که حدوداً نزدیک به ۱۰۰ عضو دارد، به ورزش ایران این امکان را می‌دهد تا در شکل‌گیری تصمیمات، تغییر مقررات و جهت‌گیری‌های کلان جنبش المپیک حضور و نقش مستقیم داشته باشد. این کرسی همچنین باعث مداخله ایران در سیاست‌های این کمیته به نفع ورزش کشور خواهد شد و می‌تواند ایران را در لابی‌های انتخاباتی و حتی اتفاقات پشت پرده سهیم کند.

این اتفاق همچنین به تقویت وجهه سیاسی و برند ملی ورزش ایران در عرصه بین‌المللی و مجامع جهانی کمک می‌کند؛ چرا که نشان می‌دهد ایران علاوه بر افتخارآفرینی در میدان رقابت، قادر به معرفی چهره‌های قابل اعتماد، حرفه‌ای و تصمیم‌ساز در ساختار‌های جهانی ورزش نیز می‌باشد. مسیری که در صورت استمرار و مدیریت درست، می‌تواند نفوذ نرم و اعتبار پایداری برای ورزش کشور به همراه داشته باشد.

اگر بخواهیم یک مقایسه کوتاه و مختصر نیز داشته باشیم، می‌توان به قطر اشاره کرد. کشوری که در گذشته، هیچ نام و نشانی در تصمیم‌گیری‌های جهانی نداشت، اما در دهه‌های اخیر به یکی از موفق‌ترین کشور‌های آسیا در زمینه مدیریتی و نفوذ در انتخابات تبدیل شده است. قطر که با چند عضو، حضوری فعال در کمیسیون‌های مختلف کمیته بین‌المللی المپیک دارد، توانست با بهره‌گیری ۱۰۰ درصدی از کرسی‌های خود، میزبانی چندین تورنمنت معتبر جهانی را به کشور کوچک خود ببرد و چهره‌ای قابل اتکا از زیرساخت‌ها و ورزش کشورش به جهانیان نشان دهد.

دسترسی به اطلاعات کلیدی؛ رابط کمیته ملی المپیک برای انتقال پیام‌های مهم و دفاع از ورزش ایران در مجامع جهانی

حضور نماینده ایران در ساختار IOC، امکان دسترسی زودهنگام و مستقیم به اطلاعات کلیدی و تصمیم‌های در حال شکل‌گیری در این کمیته را فراهم می‌کند؛ اطلاعاتی که معمولاً پیش از رسانه‌ای شدن، مسیر آینده قوانین، سهمیه‌بندی‌ها و سیاست‌های المپیکی را مشخص می‌کند. این جایگاه می‌تواند نقش یک کانال ارتباطی مؤثر میان کمیته ملی المپیک ایران و بدنه مدیریتی IOC را ایفا کند؛ رابطی که هم پیام‌ها و دغدغه‌های ورزش ایران را به‌طور بی‌واسطه منتقل می‌کند و در مواقع حساس، از منافع ورزش کشور و حق ورزشکاران ایرانی در مجامع جهانی دفاع می‌کند. چنین نقشی می‌تواند قدرت چانه‌زنی ایران در مواجهه با پرونده‌های مهم (مثل برخی تعلیق‌ها) و تصمیم‌های بین‌المللی حساس را به‌طور محسوسی افزایش دهد و به ایران، قدرت لابی‌گری با مقامات و ورزشکاران تاثیرگذار را اعطا کند.

الهام‌بخش زنان ایرانی و شاید باز شدن مسیر برای کسب کرسی‌های بیشتر

انتخاب یک زن ایرانی و المپین سابق ایران به عنوان IOC member، می‌تواند فراتر از یک دستاورد مدیریتی باشد. این انتصاب، حامل پیامی الهام‌بخش برای زنان ورزشکار ایران است؛ پیامی که نشان می‌دهد مسیر اثرگذاری در ورزش ایران و جهان تنها به مدال و میدان مسابقه محدود نیست و حضور در بالاترین سطوح تصمیم‌سازی نیز دست‌یافتنی است. چنین جایگاهی می‌تواند نگاه نهاد‌های بین‌المللی به ظرفیت‌های زنان ایرانی را تقویت کرده و اعتماد لازم برای واگذاری مسئولیت‌های بیشتر را چه در داخل و چه خارج از کشور، به‌تدریج ایجاد کند.  

در عین حال، تجربه کشور‌های دیگر، خصوصاً آسیایی‌ها، نشان می‌دهد حضور موفق و کم‌حاشیه یک نماینده، می‌تواند مسیر را برای کسب کرسی‌های بیشتر در کمیسیون‌ها و ساختار‌های مختلف IOC هموار کند؛ مسیری که به افزایش نفوذ و سهم ایران در مدیریت جهانی ورزش خواهد انجامید و می‌تواند ایران از وضعیت نسبتاٌ منفعل و بلاتکلیف ۲ دهه اخیر، تا حدود زیادی خارج کند.

انتهای پیام/