مرحله دوم آتش‌بس غزه؛ ماهیت واقعی طرح صلح ترامپ چیست؟

پس از امضا و تصویب منشور شورای صلح به ریاست دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در مراسم داووس در ژانویه گذشته، استیو ویتکوف و جرد کوشنر، فرستادگان رئیس‌جمهور آمریکا به اراضی اشغالی سفر کردند تا از نتانیاهو بخواهند که مرحله دوم آتش‎بس غزه را پیش ببرد و به شرایط و خواسته‌های شرکای ائتلاف راست‌گرای خود پایبند نباشد.

نتانیاهو، بدون چشم‌پوشی از پیش‌شرط‌های خود در مورد خلع سلاح و حفظ کنترل امنیتی رژیم صهیونیستی بر منطقه سبز در نوار غزه، درخواست دولت آمریکا را پذیرفت.

پس از آنکه نیرو‌های اشغالگر صهیونیست جسد ران گویلی، زندانی صهیونیست که آزادی او یکی از شروط تعیین شده از طرف راست افراطی در کابینه رژیم صهیونیستی برای باز کردن گذرگاه رفح بود، را پیدا کردند، زمینه برای مرحله دوم طرح ترامپ و قطعنامه شورای امنیت برگرفته از آن فراهم شد.

این مرحله مربوط به کمیته تکنوکرات، طرح کوشنر برای بازسازی غزه و باز کردن گذرگاه رفح است؛ این طرح اکنون طبق دیدگاه مشترک صهیونیستی-آمریکایی آماده اجرا است.

کمیته تکنوکرات برای اداره نوار غزه

کمیته تکنوکرات به ریاست علی شعث و متشکل از ۱۵ وزیر، مطابق با مشخصاتی که با استاندارد‌های آمریکایی مطابقت دارد، تشکیل شد؛ این کمیته نوار غزه را تحت نظارت مستقیم کمیسر عالی در نوار غزه یعنی نیکولای ملادینوف، اداره خواهد کرد.

اعضای کمیته، رئیس و اعضای آن عمدتا از فتح و تشکیلات خودگردان فلسطین یا همسو با آنها هستند و این امر دولت آمریکا و به‎طور ضمنی رژیم صهیونیستی را راضی می‌کند.

گروه‌های مقاومت در شورای تکنوکرات نماینده‌ای نداشتند و اسامی اعضای شورا از طرف میانجیگران برای خدمت به دستور کار ترامپ در مرحله آینده تحمیل شده است؛ این موضوع همچنین در بیانیه جنبش جهاد اسلامی که از فهرست اعضای شورا ابراز تعجب می‌کند، مشهود است.

به گزارش المیادین، کمیته تکنوکرات، در جزئیات، وظایف و رویه‌های خود، تابع اختیارات نماینده عالی، نیکولای ملادینوف، منصوب شده از طرف دونالد ترامپ، خواهد بود و این در نهایت به این معنی است که رئیس‎جمهور آمریکا به‌عنوان رئیس شورای صلح، مرجع این کمیته است و این امر یادآور اختیارات کمیسر عالی انگلیس در فلسطین در دوره قیمومیت انگلیس (۱۹۲۰-۱۹۴۸) است.

به گفته نیکولای ملادینوف، نماینده عالی، نقش شورا توانمندسازی کمیته تکنوکرات، کمیته ملی اداره غزه و تضمین عملکرد آن در چارچوب مسئولیت‌های اداری، مدنی و امنیتی آن است؛ مسئولیت امنیتی نیاز به توضیح دارد.

آیا ماموریت نیروی پلیس جدید فلسطین که آموزش خواهد دید، حفظ امنیت در نوار غزه علیه اشغالگری خواهد بود یا علیه گروه‌های مقاومت و سلاح‌های آنها؟ این امر به‌ویژه با توجه به اینکه کوشنر در طرح خود اظهار کرده است که ماموریت نیروی پلیس جدید فلسطین خلع سلاح گروه‌های مقاومت از سلاح‌های سبک آنها خواهد بود، اهمیت دارد.

دولت آمریکا و کابینه رژیم صهیونیستی، از طریق تشکیل دولت تکنوکرات و سایر عناصر طرح ترامپ، در جداسازی کرانه باختری از نوار غزه تلاش کرده‌اند؛ این تلاشی برای دفن پروژه ملی فلسطین است که گامی ضروری در جهت گسترش دایره عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی به قیمت نابودی آرمان فلسطین است.

طرح کوشنر برای بازسازی نوار غزه

طرح جرد کوشنر برای بازسازی نوار غزه، جزء اصلی طرح صلح صهیونیستی-آمریکایی است؛ عناوین و جزئیات آن، ترجمه دقیقی از پروژه‌ای است که دونالد ترامپ در آوریل ۲۰۲۵ اعلام کرد؛ این پروژه با هدف انتقال ساکنان نوار غزه به کشور‌های همسایه به بهانه «تبدیل نوار غزه به یک مقصد گردشگری جهانی» به نام «ریویرای خاورمیانه» انجام می‌شود.

چشم‌انداز اقتصادی این پروژه بر سه رکن اصلی متمرکز است؛ گردشگری، کشاورزی و فناوری، با تأکید اصلی بر تخلیه کامل نوار غزه از ساکنان آن در راستای آماده‌سازی برای بازسازی شهری و اقتصادی آن.

طرح کوشنر، نوار غزه را به مناطق توریستی در امتداد ساحل، جایی که برج‌ها و پروژه‌های توریستی ساخته خواهند شد و مناطق کشاورزی، مسکونی و صنعتی در داخل نوار و مناطق شرقی آن، به مساحت ۲۵ کیلومتر مربع، تقسیم می‌کند؛ این مناطق صنعتی شامل مراکز داده و تأسیسات تولیدی برای بخش خصوصی خواهد بود، بدون اینکه هیچ اشاره‌ای به بخش خصوصی فلسطینی شود.

منطقه مسکونی برای خانواده‌های فلسطینی که قرار است ساخته شود، از نظر اندازه محدود خواهد بود و تنها یک میلیون فلسطینی از بیش از دو میلیون نفر را در خود جای می‌دهد (طبق اظهارات خود کوشنر در کنفرانس داووس).

این یک اعلامیه واضح است که طرح کوشنر، در عمل، قصد دارد بیش از یک‎ونیم میلیون فلسطینی را آواره کند و این امر باعث شد دولت مصر اعلام کند که از اجازه آواره کردن هر فلسطینی از نوار غزه به مصر خودداری می‌کند.

• بیشتر بخوانید:
• شورای صلح غزه؛ ابتکار یکجانبه ترامپ برای استعمارگری نوین
• هیئت صلح غزه؛ ترامپ چه اهدافی را دنبال می‌کند؟

این منطقه مسکونی به یک منطقه جغرافیایی باریک محدود خواهد شد که می‌توان آن را ایزوله و شبانه‌روزی تحت نظر داشت و هرگونه جنبش مقاومت سیاسی ملی را در داخل آن فلج کرد؛ سپس فلسطینی‌های باقی‌مانده به‌عنوان نیروی کار ارزان در فرآیند بازسازی به کار گرفته می‌شوند.

اجرای پروژه کوشنر در نوار غزه، اعلام آشکاری است درباره اینکه غزه یک موجودیت جداگانه و بی‌ارتباط با بقیه قلمرو فلسطین است؛ این امر جدایی ژئوپلیتیکی بین کرانه باختری و غزه را تقویت می‌کند و مسئله تشکیل یک کشور فلسطینی را که فقط به‎صورت سطحی در چارچوب نظری طرح ترامپ ذکر شده بود، پنهان می‌کند.

پروژه کوشنر هیچ اشاره‌ای به مالکیت زمین برای فرآیند بازسازی نمی‌کند؛ برخی از این زمین‌ها، همان‌طور که اسناد رسمی مالکیت نشان می‌دهد، متعلق به خانواده‌های فلسطینی است، در حالی که سایر بخش‌ها متعلق به دولت هستند. علاوه بر این، این پروژه به جبران خسارت ساکنان غزه برای تخریب ساختمان‌ها، تأسیسات صنعتی، خدماتی و تجاری و همچنین مزارع کشاورزی و باغ‌ها توسط نیرو‌های اشغالگر نمی‌پردازد.

در عین حال، از ذکر میادین گازی فلسطینی در دریای مدیترانه در سواحل غزه غفلت می‌کند.

در پایان، پروژه کوشنر، در تحلیل نهایی خود، با هدف آواره کردن فلسطینی‌ها از نوار غزه انجام می‌شود؛ این پروژه نمایانگر بازسازی نوار غزه در چارچوب استعماری است، یک پروژه سیاسی و امنیتی که در پس توسعه اقتصادی و شهری پنهان شده است. این امر با این واقعیت که آغاز پروژه بازسازی منوط به یک شرط کلیدی است: خلع سلاح مقاومت.

جایگاه گذرگاه رفح در چشم‌انداز سیاسی غزه

هر کسی که اظهارات نتانیاهو و مواضع کابینه رژیم صهیونیستی در مورد گذرگاه رفح را دنبال کند، به دو نتیجه اصلی خواهد رسید؛ نخست این کابینه به دنبال تضمین کنترل امنیتی بر نوار غزه از طریق مرز جنوبی است، چرا که پیش از این از طریق منطقه سبز که بیش از ۵۳ درصد از مساحت نوار را تشکیل می‌دهد، به این کنترل دست یافته است.

دوم، رژیم صهیونیستی قصد دارد از بازگشایی گذرگاه برای دستیابی به هدف خود یعنی آواره کردن فلسطینی‌ها از نوار غزه، مطابق با طرح کوشنر، با کنترل ورود و خروج از طریق گذرگاه استفاده کند؛ این امر حرکت فلسطینی‌ها به خارج از کشور را در اولویت قرار می‌دهد و در عین حال بازگشت آنها را کنترل و به حداقل می‌رساند.

کابینه رژیم صهیونیستی نه از نقش هیئت اروپایی در بازرسی مسافران و کالا‌ها و نه از ارسال فرست اسامی مسافران به سرویس امنیت داخلی این رژیم (شاباک) برای تصمیم‌گیری در مورد اجازه عبور یا عدم اجازه عبور یک فرد از مرز راضی نبود؛ پیش از رسیدن به نقطه مورد نظر هیئت اروپایی، صرفا به صحبت در مورد ایجاد ایست‌های بازرسی اکتفا نکرد، بلکه خواستار ایجاد گذرگاه رفح (۲) شد تا رفت‎وآمد مردم را تحت رویه‌های امنیتی سختگیرانه رژیم صهیونیستی، از جمله تأیید هویت شخصی و معاینات اشعه ایکس، علاوه بر مکانیسم نظارت دقیق برای همه مسافران و غیره، قرار دهد.

انتهای پیام/