سیاست «تثبیت صفر»؛ ریشه نقض حقوق و مرگ‌ پناهجویان در مرز فرانسه و انگلیس

خبرگزاری میزان - به‌تازگی شماری از پناهجویان آواره در مرز فرانسه و انگلیس جان خود را از دست دادند و همگی قربانی سیاست‌های مرزی شدند که حقوق بشر و حقوق اساسی آن‌ها را نقض می‌کند. 

از زمان تخریب اردوگاه مهاجران در فرانسه طی سال ۲۰۱۶ که اغلب از آن به عنوان «جنگل» یاد می‌شود، پناهجویان در شهرک‌های غیررسمی در «کاله» و «دانکرک» زندگی می‌کنند. در حالی که تلاش می‌کردند از طریق کانال مانش وارد انگلیس شوند و در آنجا درخواست پناهندگی ارائه دهند.

یک زن اهل اریتره‌ در تلاش برای عبور از کانال مانش با یک قایق کوچک بر اثر حمله قلبی مشکوک جان خود را از دست داد.

با توجه به اینکه لایحه مهاجرت غیرقانونی انگلیس به‌زودی لازم‌الاجرا می‌شود و فصل‌های سرد سال در پیش رو قرار دارد، پناهجویان آواره در شمال فرانسه برای عبور از کانال مانش ناامیدتر خواهند شد. 

سیاست نقطه تثبیت صفر

سیاست «نقطه تثبیت صفر» و فقدان تدارکات دولتی برای نجات افراد گرفتار، حقوق بشر در مورد زندگی، سلامت، حیثیت و حفاظت از رفتار‌های تحقیرآمیز را نقض می‌کند.

یک فرد آواره دیگر هنگام راه رفتن در امتداد ریل قطار در حومه کاله، نزدیک به سکونتگاه‌های غیر رسمی این شهر جان باخت؛ سیاست اجتناب از به‌اصطلاح «نقاط ثابت»، همراه با حملات پلیس هر ۴۸ ساعت یکبار، افراد آواره را به زندگی در شرایط خطرناک سوق می‌دهد.

آوارگان مجبور شده‌اند در نزدیکی ریل قطار مستقر شوند که این امر آن‌ها را در معرض خطر برخورد قطار‌های عبوری قرار داده است؛ در ۲ سال گذشته، ۵ آواره به طرز غم‌‌انگیزی در پی برخورد قطار جان باخته‌اند.

یک گزارش ناظران حقوق بشر، پیامد‌های سیاست «بدون نقطه ثابت» و خشونت دولتی اعمال شده از سوی پلیس ملی فرانسه را از طریق اخراج هفتگی از مکان‌های زندگی و آزار و اذیت روزانه افراد آواره تشریح کرد. 

بر اساس گزارش ماهانه ژوئن ۲۰۲۳، ۵۴ اخراج انجام شده است؛ پلیس فرانسه از پناهجویان آواره می‌خواهند چادر‌های خود را بین ۲ تا ۵۰۰ متر جابجا کنند و این امر پناهجویان را به سمت فضا‌های مسکونی پرمخاطره‌تر سوق دهند. 

تاکید اصول بین‌المللی بر حقوق پناهجویان

این سیاست همچنین استاندارد‌های مناسب زندگی را که به وسیله ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر (UDHR) و ماده ۱۱ میثاق بین‎المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (ICESCR) محافظت می‌شود، منع می‌کند. 

این موارد حق پناهجویان را برای برخورداری از استاندارد‌های زندگی مناسب، از جمله سرپناه و غذا، به‌علاوه آب، سرویس بهداشتی و بهداشت به رسمیت می‌شناسد.

سومین فرد آواره در کانال «دو بوربورگ»، نزدیک بزرگترین شهرک دانکرک غرق شد.

یک فرد آواره دیگر در آگوست ۲۰۲۲ هنگام شست‌وشو در همین نقطه که اغلب برای شست‌وشو استفاده می‌شود، غرق شد. 

خط مشی «نقطه تثبیت صفر» و فقدان تدارک دولتی امکانات شستشو – که در نهایت به دست سازمان‌های غیردولتی حقوق بشر در مورد زندگی، سلامت، حیثیت و حفاظت از رفتار‌های تحقیرآمیز را نقض می‌کند که همگی تحت پوشش قوانین بین‌المللی حقوق بشر مانند شورای حقوق بشر سازمان ملل، کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و منشور حقوق اساسی اتحادیه اروپا هستند که فرانسه از نظر قانونی موظف به رعایت آن است.

حق بر آب به عنوان یکی از اساسی‌ترین حقوق به رسمیت شناخته شده است، زیرا در نظر عمومی شماره ۱۵ آمده است: آب یک منبع طبیعی محدود و یک مزیت عمومی اساسی برای سلامتی است. حق بشر بر آب برای داشتن زندگی با کرامت انسانی ضروری است. این یک پیش‌نیاز برای تحقق سایر حقوق بشر است... کشور‌های عضو باید اقدامات مؤثری را برای تحقق حق بر آب، بدون تبعیض اتخاذ کنند.

علاوه بر این، نظر عمومی بیان می‌کند که باید توجه ویژه‌ای به «افراد و گروه‌هایی که به طور سنتی در استفاده از این حق با مشکلاتی مواجه بوده‌اند، از جمله زنان، ... پناهندگان، پناهجویان، آوارگان داخلی» معطوف شود. 

سیاست دولت فرانسه درباره وجود نداشتن نقاط ثابت و امتناع آن از ارائه شست‌وشوی کافی، جان ۲ پناهجو را در کانال «دو بوربورگ» گرفته است و همه افراد آواره در کاله و دانکرک را از حقوق انسانی و اساسی خود به‌صورت روزانه محروم کرده است. 

انتهای پیام/