روایت زندگی شهید «سید مجتبی حسینی» در کتاب«گُلی زیر آوار»

خبرگزاری میزان -کتاب«گُلی زیر آوار» زندگی شهید «سید مجتبی حسینی» بوده که به قلم «هما مهر‌آبادی» و «مریم‌السادات زکریایی» نوشته شده و بخش های جذاب از دفاع مقدس را ر وایت می کند.

گروه ادبیات دفاع مقدس «نشر 27»  با توجه به ذائقه مخاطب نسل سوم و چهارم انقلاب اسلامی، مجموعه جدیدی را تحت عنوان «بیست‌و‌هفتی‌ها» به مخاطبان خود عرضه کرده است. مجموعه بیست‌و‌هفتی‌ها در قالب «زندگی‌نامه مستند و داستانی» می‌کوشد تا به دور از جنس ادبیات آثار مستند، با بیانی روان و صمیمی به روایت زندگی‌نامه «مسئولین واحد»، «فرمانده گردان‌ها» و «فرمانده گروهان‌های شهید لشکر 27 محمد رسول‌الله (ص)» بپردازد. کتاب «گُلی زیر آوار» بیست‌و‌نهمین کتاب از این مجموعه است که برای آشنایی بیشتر نسل جوان با هشت سال دفاع مقدس زندگی شهید «سید مجتبی حسینی» را روایت کرده است.

کتاب «گُلی زیر آوار» در 4 فصل که هرکدام چند زیر مجموعه دارند روایت شده است. فصل‌های این کتاب به «تمام دلخوشی خانه» با زیر مجموعه‌های «کم کم دارد مرد می‌شود» و «توی لیست ترور»، فصل دوم «میان آتش مریدش می‌شود» با زیر مجموعه‌های «همیشه گمنام» و «همت نمی‌تواند حرف بزند»، فصل سوم «نفسشان را بریده بود» با زیر مجموعه‌های «بالای سرش نوحه می‌خواند» و «باید از شر این ترکشا خلاص بشی» و فصل چهارم «زیر یک پتو با عراقی....» «همه سرزنش می‌کردند»، «کسر شاءن لات‌هاست» و «گُلی زیر آوار» تقسیم می‌شود.  

صفحات پایانی این کتاب به عکس‌هایی از شهید «سید مجتبی حسینی» در کنار دوستانش در محله و جبهه اختصاص یافته است.

در قسمتی از بخش «باید از شر این ترکشا خلاص بشی» می‌خوانیم:

«کارشان خیلی اهمیت داشت. پیش از حمله، به آن‌ها نیاز داشتند. باید قبل و هنگام عملیات، در منطقه می‌بودند. اگر افرادی که چندان به کار مسلط نبودند، به شناسایی می‌رفتند، احتمال بروز هر نوع مشکلی وجود داشت و بدترینش اسیر شدنشان بود. وقتی که گروهی دیر می‌کردند. همه احتمال دستگیری‌شان را می‌دادند و از این بین کسی که بیش از همه نگران می‌شد، فرمانده بود.»

کتاب «گُلی زیر آوار» به قلم «هما مهرآبادی» و «مریم‌السادات زکریایی» نوشته شده و انتشارات بیست و هفت بعثت آن را در 192 صفحه، با شمارگان یک هزار نسخه و در قطع رقعی به بهای 40 هزار تومان منتشر کرده است.

بخش ابتدایی کتاب:

«چادرش را توی دست مشت کرده و می‌فشارد. نگاهی به آسمان می‌اندازد. زیر لب چیزی می‌گوید. دمپایی‌های لنگه به لنگه‌اش را با عجله جلوی در مسجد درمی‌‌آورد و می‌رود داخل شبستان. دلش آشوب است، اما نمی‌خواهد جلو جلو پیشواز غم و غصه برود. هنوز که معلوم نیست خبر درست باشد.»

انتهای پیام/