چند خطی درباره خداحافظی مجیدی از استقلال؛ مردی که هر وقت برگردد محبوب است
خبرگزاری میزان - «فرهاد مجیدی از استقلال جدا شد.» خبری که هرقدر تکرار شود باز هم برای هواداران استقلال تلخ و سخت خواهد بود. مردی که داستان عاشقانهی او و استقلال به همین رفتنها و برگشتنها گره خورده و هیچگاه این دو را برای مدت طولانی کنار هم ندیدهایم.
چهرهی محبوب آبیها که همیشه تشویق شد و هیچگاه چه در فضای مجازی و چه روی سکوها به او فحاشی نشد. مردی که در کنار بزرگانی چون ناصر حجازی، منصور پورحیدری و امیر قلعهنویی هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان سرمربی با استقلال قهرمان فوتبال ایران شده و نامی جاودان در تاریخ این باشگاه دارد.
شروع داستان مجیدی و استقلال به تیرماه ۱۳۷۶ باز میگردد که او شاگرد ناصر حجازی شد و پس از قهرمانی در لیگ آزادگان و نایب قهرمانی در جام باشگاههای آسیا، دی ماه ۱۳۷۸ این تیم را برای مدتی کوتاه به مقصد اتریش ترک کرد. تابستان ۱۳۷۹ و پس از حضوری کوتاه در استقلال، مجیدی به لیگ امارات رفت و پس از چند فصل حضور در تیمهای الوصل، العین، شباب الاهلی و النصر سال ۱۳۸۶ به استقلال برگشت.
مجیدی در بازگشت به استقلال عملکرد خوبی داشت اما باز هم در میانه های فصل ۹۱-۹۰ تیم پرویز مظلومی را رها کرد و به الغرافه قطر رفت. او پس از بازگشت از قطر، از فوتبال خداحافظی کرد، اما مجدداً در آذر ۹۱ پیراهن آبی را بر تن کرد و نهایتاً در آبان ۹۲ به طور ناگهانی از فوتبال خداحافظی کرد. این رفت و برگشت ها همواره باعث آزردگی هواداران استقلال میشد، اما عملکرد مجیدی به قدری خوب بود که آنها هر بار راضی به برگشت او بودند.
مجیدی پس از مدتی حضور در دورههای مربیگری، دی ماه ۹۷ به عنوان دستیار وینفرد شفر به کادر فنی استقلال اضافه شد و اردیبهشت ۹۸ به عنوان سرمربی موقت چند هفته استقلال را هدایت کرد. مجیدی که انتظار داشت فصل بعد هم سرمربی استقلال باشد اوضاع را بر وفق مراد ندید و آندرا استراماچونی هدایت استقلال را برعهده گرفت که او هم پس از گذشت چند ماه از جمع آبیپوشان جدا شد و مجیدی برای بار دوم هدایت استقلال را برعهده گرفت. پس از اختلافاتی که وی با مدیریت وقت استقلال پیدا کرد در انتهای فصل و پیش از بازی های لیگ قهرمانان آسیا تیم را ترک گفت و مجید نامجو مطلق و پس از او به محمود فکری روی نیمکت نشستند. با ناکامی محمود فکری در نتیجه گیری، مجیدی برای سومین بار هدایت استقلال را از میانه های لیگ بیستم تا پایان لیگ بیستویکم بر عهده گرفت.
فرهاد مجیدی در سومین مقطع مربیگری خود در تیم محبوبش با وجود تجربهی کم در این کار، بسیار پخته و حرفهای عمل کرد و با جذب بازیکنان جوان ایرانی و مهره های کارآمد خارجی و همچنین برقراری نظم و ساختار در تیم، توانست کاری بی نظیر در لیگ برتر انجام دهد و بدون شکست، با ۱۰ گل خورده، بیشترین کلین شیت و بسیاری رکوردهای مثبت، استقلال را پس از ۸ فصل به قله فوتبال ایران برساند.
شماره ۷ محبوب آبیها همواره در مصاحبههای خود میگفت: «دوست دارم استقلال را سربلند کنم و بزرگترین آرزویم قهرمانی آسیا و کسب سومین ستاره برای تیمم است.» پس از این قهرمانی مقتدرانه، هواداران استقلال بسیار امیدوار بودند تا دوران درخشانی در تاریخ این باشگاه آغاز شود و با قهرمانی های پیاپی و تقویت تیم، رویای قهرمانی در آسیا هم به حقیقت بپیوندد اما از همان روز جشن قهرمانی و با اشک های فرهاد مجیدی هواداران متوجه شدند باید به زودی و برای چندمین بار آماده خداحافظی با این چهرهی محبوب شوند.
شاید بدبین ترین هوادار استقلال هم پیش بینی نمیکرد مجیدی پس از این قهرمانی سخت و خون دل هایی که در این راه خورده، تیم محبوبش را در اوج آمادگی و برای مربیگری در کشور امارات! ترک نماید. فرهاد مجیدی در سال های حضور در فوتبال امارات از لحاظ مالی به هر آنچه که می خواسته رسیده و بعید است در چنین شرایطی صرفاً به خاطر مسائل اقتصادی استقلال را رها کند. با گذشت زمان قطعاً حقایق بیشتری در رابطه با این خداحافظی ناگهانی و دلایل آن آشکار خواهد شد. این یادداشت را با بیتی از شهریار به پایان میبریم که میفرماید:
میروم تا که به صاحبنظری باز رسم
محرم ما نبود دیدهی کوتهنظران
انتهای پیام/
