حضورم در پرسپولیس دوران طلایی من بود/ مطمئن باشید دوپینگم عمدی نبود

به گزارش خبرنگار گروه ورزشی ، از آخرین قهرمانی تیم فوتبال پرسپولیس در لیگ برتر، 9 سال می‌گذرد. در آخرین قهرمانی سرخ‌پوشان پایتخت، مهدی واعظی و حسن رودباریان دروازه‌بانان این تیم بودند که هر دو دروازه‌بان به صورت متناوب در دروازه پرسپولیس حضور داشتند و عملکرد قابل قبولی هم ارائه دادند.

 

مدت زیادی از مهدی واعظی، دروازه‌بان سال‌های نه‌چندان دور پرسپولیس خبری نبود. بعد از نقره داغ شدن تیم فوتبال شهرداری تبریز در سال 92، این دروازه‌بان از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. گفت‌وگویی با واعظی ترتیب دادیم که در ادامه می‌خوانید:

 

من حدود 3 فصل است که از فوتبال خداحافظی کرده‌ام و در دوران بازنشستگی به سر می‌برم.

عوامل متعددی باعث شد از پرسپولیس جدا شوم. شاید یکی از دلایل اصلی این بود که دچار مصدومیت‌های متعددی شدم و این مسائل به شدت آزارم می‌داد. حتی در دوران مصدومیت هم سعی کردم برای تیم محبوبم یعنی پرسپولیس بهترین عملکرد را داشته باشم.
تفکرات مدیریت وقت باشگاه پرسپولیس هم نسبت به فصل‌های قبلی که من در پرسپولیس حضور داشتم، تغییر پیدا کرد و روند یارگیری به طوری پیش رفت که اصلاً برای من خوشایند نبود. همین موضوع باعث شد من و عده‌ای دیگر از بازیکنان که سابقه زیادی در این تیم داشتیم، به تیم‌های دیگر لیگ برتری نقل مکان کنیم.

زمان حضور من در شهرداری تبریز، سعی بر این بود که تجربه شخصی‌ام به دروازه‌بانان جوان انتقال پیدا کند. حتی در زمان حضور من صحبت‌هایی شد مبنی بر اینکه حضور من باعث می‌شود بازیکنان باتجربه دیگری هم در تبریز حضور پیدا کنند تا این تیم لیگ برتری شود اما شرایط به‌گونه‌ای شد که من چندان بازی نکردم. احساس کردم دوران، دوران بازی دروازه‌بان‌های جوان است و شاید تجربیات من باید به گونه‌ای دیگر انتقال پیدا کند.

فوتبال یک اتفاق دائمی نیست، من با استفاده از تجربه دیگران در اقتصاد سرمایه‌گذاری کردم. چندین پروژه من هم در حال حاضر در حال اجرا است. خدا را هم شاکرم که وضعیت نسبتاً خوبی دارم.

واقعیت امر این است که کمیته انضباطی بعد از اینکه برای ما جلسه برگزار کرد، اسامی برخی از بازیکنان تیم و فراز کمالوند در برنامه زنده 90 پخش شد و اکثر عوامل شهرداری تبریز محکوم شدند. من اول شوکه و بعداً شاکی این موضوع سدم. نقاط ضعف برخی از مجموعه‌های فدارسیون فوتبال باعث شد تا برخی از تیم‌ها ضربه بزرگی ببینند. یکی از این تیم‌ها شهرداری تبریز بود. تا جایی که من اطلاع دارم برخی از اتهاماتی که به این باشگاه زده شد، صحت ندارد. مدیران وقت فدارسیون فوتبال، کمیته اخلاق و انضباطی برنامه‌ریزی مناسب و صحیحی در این خصوص نداشتند. حتی در این خصوص بازیکنان زیادی متضرر شدند. شاید عدم فوتبالی بودن برخی از دوستان حاضر در فدارسیون باعث شد شهرداری تبریز نقره داغ شود. بحث 3 تیمه بودن تبریز در لیگ برتر مطرح بود و گفتند شاید اگر یک تیم را نقره داغ کنیم، عیبی ندارد و برای شهری که 2 تیم در لیگ برتر دارد مسئله خاصی نباشد.

بعد از اینکه من و دو بازیکن دیگر به کمیته انضباطی مراجعه کردیم، پافشاری صورت گرفت مبنی بر اینکه ما مسائلی را می‌دانیم که باید عنوان کنیم. ما هم گفتیم که بهتر است ما را آگاه کنند چون اتفاقی رخ نداده بود که ما بخواهیم توضیحی در این خصوص بدهیم. ما آن زمان متوجه شدیم که مسئولان فدارسیون درصدد این هستند که دفاعیات محکمی جمع‌آوری کنند تا بتوانند نفرات زیادی را محروم کنند. چون اتفاقی رخ نداده بود بسیاری از بازیکنان تبرئه شدند، من و چند نفری از دوستان دیگر که به مسائل حقوقی آشنا بودیم، درخواست تجدیدنظر کردیم و خوشبختانه تبرئه هم شدیم و بالاخره در این قضیه سربلند بیرون آمدیم.

منظور من این نبود که مسئولان فوتبال بازی نکرده‌اند، شاید خیلی سخت ورزشکاری پیدا شود که علاوه بر بازی کردن فوتبال، دروس حقوق یا قضاوت را هم به خوبی در دانشگاه‌ها تحصیل کرده باشد. بحث من این بود که کسانی که در کمیته انضباطی فوتبال هستند با لباس ورزشی در سخت‌ترین شرایط فوتبال بازی کرده باشند تا بتوانند یک فوتبالیست را حتی در شرایط سخت درک کنند و به خوبی نظر بدهند.

 

شاید بدترین اتفاقی که می‌توانست برای من رخ بدهد، این مسئله بود. از تیم لیگ یکی پیکان به تیم ملی برای حضور در مسابقات جام جهانی دعوت شدم و اردوهای خیلی خوبی هم پشت سر گذاشتم و روزهای بسیار خوبی هم داشتم. شک نکنید که بروز این اتفاق کاملاً غیرعمدی بود و اگر عمدی در کار بود، میزان استفاده از ماده ممنوعه مطمئناً در آزمایش مشخص می‌شد. یک‌سری از ما مکملات دارویی استفاده می‌کردیم که ضربه اصلی این اتفاق غیرعمد را من خوردم. در فوتبال چنین اتفاقاتی زیاد رخ می‌دهد. مطمئن باشید هیچ عمدی در کار نبوده است.

انتقادات من به خیلی از مدیران ورزشی است که در این حیطه کار می‌کنند، دلیل اصلی من هم این است که باید مدیران باشگاه‌های ورزشی شخصی کاملاً ورزشی باشند. رویانیان مرد خوبی است اما بدلیل عدم شناخت کامل او، بازیکنان زیادی خریداری شد که چندان به درد پرسپولیس نخوردند. من رودررو با او ملاقات کردم که متأسفانه من را نشناخت. قطعاً چنین مدیر فوتبالی بسیاری دیگر از بازیکنان را هم نمی‌شناسد. عدم شناخت مدیر فوتبالی از بازیکنان فوتبال مانند این است که شخصی بخواهد کالایی خریداری کند اما هیچ اطلاعی در خصوص کاربرد کالا نداشته باشد. فوتبال یک صنعت و حرفه بزرگی است. مدیرانی که در این صنعت حضور دارند باید در خصوص بازیکنان هم شناخت کامل داشته باشند. مدیران باشگاه‌های ما باید فوتبالی باشند. قیمت‌گذاری بازیکنان باید به صورت دقیق باشد که اگر شناخت کافی در خصوص یک بازیکن نباشد قراردادهای درست و صحیح بسته نخواهد شد.

طبیعی است هر بازیکن فوتبالی که از تیمی جدا می‌شود، مطالباتش به صورت کامل به او پرداخت نمی‌شود. تنها باشگاهی که توانست به صورت کامل مطالبات من را پرداخت کند، باشگاه استیل‌آذین بود. باشگاه‌های مختلفی به من بدهی دارند. تنها باشگاهی هم که بابت عدم پرداخت مطالباتم از آن شکایت کردم، باشگاه صبا بود. متأسفانه مسئولان وقت باشگاه صبا اصلاً رفتار خوبی با من نداشتند و این موضوع باعث شد شکایت کنم اما چه شخصی می‌خواهد پاسخگوی شکایت من باشد؟ واقعاً نمی‌دانم. این موضوع مسئله‌ای است که بازیکنان فوتبال همواره با آن روبرو هستند. مطمئن باشید چنین اتفاقاتی قطعاً عواقبی برای فوتبال ایران خواهد داشت، در آینده اگر چنین موضوعاتی به فیفا ارائه شود که این اتفاق هم خواهد افتاد، مطمئن باشید فوتبال ما متضرر خواهد شد.

در هر شغلی نکات مثبت و منفی فراوانی وجود دارد، یکی از نکات مثبت فوتبال ایران این است که لیگ بسیار منظم و پویایی داریم. سازمان‌های فدارسیون فوتبال به خوبی عمل می‌کنند. فوتبال ایران از بازیکن‌سالاری رها شده است و بیشتر از بازیکنان جوان و بااستعداد در فوتبال ایران استفاده می‌شود. از سوی دیگر شرایط اقتصادی مهم‌ترین فاکتور یک باشگاه حرفه‌ای در لیگ برتر است. اکثر باشگاه‌های فوتبال در ایران چندان شرایط اقتصادی مناسبی ندارند. باشگاه‌ها از ارگان‌های دولتی یا مردمی حمایت و تأمین می‌شوند و این منفی‌ترین نکته فوتبال ایران است.
با بررسی ساده آماری متوجه می‌شویم که باشگاه‌های ایرانی بدهی‌های میلیاردی زیادی دارند که یک روزی این بدهی‌ها سر به فلک می‌کشند. ما باید به بخش‌های اقتصادی فوتبال بیشتر توجه کنیم. یکی دیگر از مسائل فوتبال ایران این است که برخی از بازیکنان بیشتر از ظریفیت خود، بزرگ نشان داده می‌شوند. شاید فاصله‌ای که یک بازیکن 2 میلیاردی، با بازیکنی که 500 میلیون تومان قرارداد دار، چندان فاصله فنی زیادی نباشد. این بزرگ‌نمایی‌ها در فوتبال ایران باعث می‌شود که بازیکنان برخی اقداماتی را انجام دهند که زیبا نیست.

بازی‌هایی که پرسپولیس انجام می‌دهد مشخص کننده این است که بازیکنان این تیم به خوبی کنار هم چیده شده‌اند و هماهنگی خوبی بین بازیکنان تیم وجود دارد. لیاقت پرسپولیس، قهرمانی و برانکو ایووانکویچ هم مربی بزرگی است، آنالیز او از فوتبال ایران باعث شرایط خوب پرسپولیس شد. امیدوارم در فصل‌های آینده شرایط بهتر از قبل مهیا شود تا قهرمانی‌های این تیم ادامه‌دار باشد.

یکی از دلایل موفقیت فوتبال ایران، شخص کارلوس کی‌روش است. تفکرات و ایده‌های بسیار نابی که این مربی همراه با خود به ایران آورد، جوانگرایی در فوتبال ایران و نوع سیستم او در آسیا به خوبی جواب داده است و قطعاً تیم ملی با درایت او به جام جهانی صعود می‌کند. به نظر من برخی از باشگاه‌ها و مربیان ایرانی باید سعه صدر داشته باشند چون واقعاً شرایط بسیار سخت است. وقتی یک مربی حرفه‌ای و کاربلد، زمین مناسب تمرین نداشته باشد مطمئن باشید تیم ملی متضرر می‌شود. در کل مجموعه تیم ملی از قبیل فدارسیون فوتبال، عوامل تیم ملی و خبرگزاری‌ها که باعث بزرگ‌نمایی تیم ملی در بین مردم شدند عامل موفقیت کارلوس کی‌روش هستند.

در خصوص دروازه‌بانان پرسپولیس باید نکات مهمی را بررسی کرد. ما از 2 شاخه متفاوت بازیکن داریم. امکان این امر وجود دارد که از هر دروازه‌بان در بازی‌ها استفاده شود. بیرانوند جوان و به دنبال موفقیت است که این امر باعث می‌شود تمرینات خوبی داشته باشد. علیرضا بیرانوند تبدیل به دروازه‌بان بزرگی خواهد شد و در روز‌های آتی نقاط ضعف خود را هم پوشش می‌دهد. باید بعد از قهرمانی پرسپولیس شرایطی ایجاد شود که او پرچم‌دار این تیم و تیم ملی باشد.
رادوشوویچ هم دروازه‌بان بسیار خوش‌استیلی است اما حضور او کنار علیرضا بیرانوند باعث شده برخی از توانایی‌هایش دیده نشود. در کل پرسپولیس در فصل جاری دروازه‌بانان بسیار خوبی دارد. حتی در فصلی که ما قهرمان لیگ برتر شدیم، پرسپولیس 4 دروازه‌بان بسیار آماده داشت که نسل طلایی ما و دوران طلایی من بود. رفاقت بین بازیکنان باعث شد موفقیت ما بیشتر از قبل جلوه کند.

قهرمانی پرسپولیس در سال 87 که با گل دقیقه آخر سپهر حیدری همراه بود و من هم دروازه‌بان اصلی تیم بودم، یکی از بهترین‌ خاطره‌های فوتبالی من است. خیلی خوشحالم که در جمع پرسپولیسی‌ها بودم و توانستم با این تیم عنوان قهرمانی لیگ برتر فوتبال ایران را کسب کنم.