نه از سلبریتی ها خبری هست و نه از لنزهای تِلِه!
: جشنواره عمار حاشیه و زرق و برق دیگر جشنواره ها را ندارد؛ نه فرش قرمزی در کار است و نه بناست دوربینهای ریز و درشت رسانه های مختلف با لنزهای تله و واید خود، تصویرگر ژستها و فیگورهای سلبریتی ها باشند. عمار مجالی است برای توجه به هنرمندان گمنام اما مستعد.
به گزارش /اشرف السادات موسوی: پنجمین جشنواره فیلم عمار در حالی آغاز به کار کرد که به مانند دوره های قبل همه سعی برگزارکنندگان این جشنواره بر وجه مردمی آن بوده است. دست اندرکاران برگزاری این جشنواره به جای آن که بکوشند دنباله روی دیگر جشنواره های ریز و درشتی که در کشور برگزار می شود باشند سعی کردند اصلی ترین عامل اعتبار خود را از بدنه اجتماع بگیرند.
شاید برای همین باشد که برخلاف بسیاری از دیگر جشنواره ها که برای وورد حضور مخاطبان فیلترهایی را درنظر می گیرد این جشنواره دربهای سینماهای نمایش دهنده خود را به روی تمامی مخاطبان فارغ از جنس، سن یا حتی تخصص شان باز کرده است و فرق نمی کند که یک کارگر باشی یا استاد دانشگاه؛ کافی است علاقمند به تماشای فیلم باشی تا به راحتی در جشنواره حضور داشته باشی.
جشنواره عمار حاشیه و زرق و برق دیگر جشنواره ها را ندارد؛ نه فرش قرمزی در کار است و نه بناست دوربینهای ریز و درشت رسانه های مختلف با لنزهای تله و واید خود، تصویرگر ژستها و فیگورهای سلبریتی ها باشند. عمار مجالی است برای توجه به هنرمندان گمنام و اغلب ناشناخته ای که در جای جای ایران پراکنده اند ولی علاقه شان به فیلمسازی مجالی شده برای طرح دیدگاههایشان.
همین می شود که سالنهای نمایش فیلمها نه به واسطه اسم و رسم کارگردان که به واسطه بسته بندی موضوعی فیلمهاست که پر و خالی می شود.
وقتی همه به یک چشم دیده می شوند
عمار حتی در پذیرایی از مخاطبانش هم تفاوتی میان یک کارگردان با مخاطب عام یا اهالی رسانه قائل نمی شود؛ همه با چای و شیرینی که میتواند قوت غالب یک فیلم بین تلقی شود پذیرایی می شوند.
جشنواره عمار هر سال بخشی از استعدادهای ناشناخته سینمای ایران بخصوص بچه های شهرستانیها را به سینما و تلویزیون ایران معرفی می کند. استعدادهایی که بی کمترین ادعا در جلسات نمایش فیلمهای خود حاضر شده و به گپ و گفت با مخاطبان می پردازند.
به اشتراک جانبازان و آزادگان
جشنواره عمار جزو معدود جشنواره های وطنی است که جانبازان و آزادگان هشت سال دفاع مقدس سهم مهمی از مخاطبان آن را به خود اختصاص می دهند. این حماسه سازان بی ریا و البته بعضا سوار بر ویلچر یا متکی بر واکر به جشنواره می آیند تا به نسل تازه فرهنگ ساز انقلاب دلگرمی دهند.
جشنواره عمار باید در ادامه راه همچنان بر وجه مردمی و اتکایش بر بدنه اجتماع تکیه کند. مردم هستند که انقلاب را نگه داشته اند و جشنواره ای که متکی بر مردم باشد نیز مانا خواهد بود.
