دلقک غمگین و خندان از دنیا رفت / به بهانه سالروز درگذشت آقای پانتومیم جهان + عکس

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی ، ۲۲ سپتامبر سالروز در گذشت مارسل مارسو نامدار ترین هنرپیشه عرصه پانتومیم جهان است.

مارسل مارسو به سال ۱۹۲۳، در شهر استراسبورگ، آلزاس متولد شد. در شهر لیل Lille، جایی که پدرش به حرفه قصابی مشغول بود رشد کرد. در زمان جنگ جهانی دوم، پدرش توسط اشغالگران آلمان نازی گروگان گرفته و سپس کشته شد و در سال ۱۹۴۴، مارسل به برادر بزرگ خود در جبهه مقاومت فرانسه و بعدها به ارتش پیوست.


مارسل بازیگری را در سال ۱۹۴۶، تحت تعلیم شارل دولین (Charles Dullin) و استاد بزرگ پانتومیم اتیین دوکرو (Etienne Decroux) آغاز کرد که دوکرو، استاد پانتومیم ژان لویی بارو (Jean-Louis Barrault) بازیگر و کارگردان مشهور آن زمان نیز بود.
 
مارسو با شرکت در فیلم مشهور کارگردان بزرگ فرانسوی مارسل کارنه (Marcel Carne) با شرکت بارو، به نام بچه های بهشت (Les Enfants du Paradis) ، به عنوان یک هنرمند پانتومیم شناخته شد.
 
او کمپانی پانتومیم خود را در سال ۱۹۴۸ به وجود آورد و چیزی نگذشت که گروه هنری وی به اجرای برنامه در کشورهای مختلف اروپایی پرداخت. اما این کمپانی در سال ۱۹۵۹ دچار شکست مالی شد و سپس در سال ۱۹۸۴ به شکل مدرسه نمایش به نام مدرسه بین المللی نمایش پانتومیم (Ecole Internationale de Mimodrame) حیات تازه ای آغاز کرد.
 
او علاوه بر کار صحنه، در فیلهای متعددی نیز حضور یافت که وی را در سراسر جهان به نامی آشنا تبدیل کرد. شاید به یاد ماندنی ترین نقش او، حضوری کوتاه و ناطق در نقش خودش در فیلم "سینمای صامت" ساخته مل بروکس (Mel Brooks) باشد.

 
مارسل مارسو در سال ۱۳۵۲، سفری به ایران داشت و تعدادی از زیباترین قطعات خود به نقش بیپ را روی صحنه تالار رودکی اجرا کرد.

مارسو در طی چندین دهه توانسته بود مثالی بی نظیر برای هنر نمایش سکوت باشد و در سراسر جهان تماشاگران خود را به خنده و گریه وادارد. طرحهای نمایشی کمدی یا تراژدی او در سطح جهانی محبوبیت داشت و هر تماشاگر، به شیوه خاص خود با او همذات پنداری میکرد.
 
او در جایی گفته است:" پانتومیم، مانند موسیقی، فاقد مرز و ملیت است. وقتی که خنده و اشک از ویژگیهای انسانی باشند، پانتومیم برای هر فرهنگی قابل اجراست."
 
مارسو بر روی صحنه تماشاگران خود را با حرکات استادانه و خاموشش، چهره ای سفید، پیراهن راه راه و کلاه بلند از شکل افتاده خود افسون میکرد. اما او در خارج از صحنه، بدون گریم گچی و لباس نایش، مرد فرانسوی باریک اندام و چابکی بود که طرز بیان شیوا و شرح و تفصیلات دلنشینش به اندازه مهارتش در لال بازی جذاب و گیرا بود.
 

به گفته مارسو، در پانتومیم حرکات بدن نمایانگر تواناییهای بی بدیل روح در بیان هر چیزی است. "برای نشان دادن باد، باید به یک طوفان مبدل شوی و برای نشان دادن یک ماهی، باید خود را به دریا بیفکنی."
 
مارسو خالق شخصیتی به نام "بیپ" (Bip) دلقکی غمگین و سرگرم کننده با یک گل سرخ لغزان در کلاهش بود که امسال، شصتمین سال تولد او محسوب میشد.
 
او خود را از تبار بزرگان سینمای صامت آمریکا، چارلی چاپلین و باستر کیتون و همچنین دلقکهای کمدیا دل آرته (Commedia dell۰۳۹;Arte) (نمایش هنرمندان حرفه ای) میدانست و خود را از بازیگران اپرای چین با حرکات استیلیزه و نمایش نوه Noh ژاپن نیز دور نمیدانست.