چرا سبد تصویری ما از عاشورا چنان که باید پربار نیست؟

: مگر نه اینکه پدرانمان همواره گفته اند "کار نیکو کردن از پر کردن است" پس سعی کنیم فضا را بیشتر باز کنیم برای جوانان علاقمندی که میخواهند هر یک تعبیری که خود از آزادگی و مردانگی سیدالشهداء دارند را تصویری کنند. البته که نظارتی از بالا بر عملکرد این جوانان لازم است تا کیفیت کار از حدی خاص نزول نکند.

به گزارش /ورتا چمانی: چه بخواهی در برخورد با سینماگران قضیه را بسنجی و چه در برخورد با مخاطبان عادی یا حتی مخاطبان پیگیر هنرهای تصویری مساله اینجاست که سبد تصویری ما از واقعه عاشورا چندان پربار نیست. چرا؟
چرایی این امر از سوی سینماگران اغلب این پاسخ را دارد که اعتماد متقابلی که نیاز ساخت آثار مذهبی و از جمله آثاری با تکیه بر عاشوراست در میان فیلمسازان-مسئولان وجود ندارد.
یک سوی این اعتماد مسئولان هستند که به دلایل مختلف جرأت ریسک سرمایه گذاری در پروژه هایی مذهبی که ممکن است ابتر بماند را ندارند و برای همین سعی میکنند در تمامی مراحل تولید چنین آثاری دخالت داشته باشند و سوی دیگر فیلمسازانی که دلشان میخواهد همان طور که مفهوم عاشورا را در ذهن و دل خویش دیده اند به سمت تصویری کردن آن بروند.

همه اندوخته سه دهه و اندی
طبیعی است که آن دخالتهای شاید از سر خیر و صلاح مسئولان با میل به اختیاری که فیلمسازان خواهان آنند جوردرنیامده و نتیجه این میشود که سی و چند سال از پیروزی انقلاب اسلامی می گذرد و همه داشته سینمایی-تلویزیونی ما درباره عاشورا میشود سه فیلم "سفیر"، "روز واقعه" و "رستاخیز" و یک سریال به نام "مختارنامه" و البته پروژه ای نیمه تمام به نام "ثارا..".
این سبد کم محصول هرچند بلحاظ کیفی و با وجود "روز واقعه" ای که دیدن صدباره اش هم به تو انرژی میدهد و "مختارنامه" ای که باعث میشود هنر-صنعت ایرانی در کشورهایی چون مصر و لبنان و عراق هم ستایش شود، دلخوشمان میکند به اینکه تا اندازه ای هم که شده امیدوار شویم به پی گرفتن این مسیر اما افسوس از این جهت است که چرا با محدودیت بیش از حدی که برای فیلمسازان علاقمند به کار در این زمینه فراهم کرده ایم جرأت خلق آثار بیشتری را از خودمان گرفته ایم.

فضا را باز کنیم برای تجربه جوانترها
مگر نه اینکه پدرانمان همواره گفته اند "کار نیکو کردن از پر کردن است" پس چرا سعی نمی کنیم فضا را بیشتر باز کنیم برای جوانان علاقمندی که میخواهند هر یک تعبیری که خود از مردانگی سیدالشهداء دارند را تصویری کنند. البته که نظارتی از بالا بر عملکرد این جوانان لازم است تا کیفیت کار از حدی خاص عدول نکند. شک نکنید که در مسیر همین تجربه هاست که هم استعدادهای خوبی ظهور خواهند کرد و هم آثاری ساخته خواهند شد که شاید تا سالها در سبد آثار عاشورایی ما رخ بنمایانند.

دست روی دست گذاشتن فایده ای ندارد
دست روی دست گذاشتن و منتظر ماندن برای اینکه به ناگاه اثری خلق شود که اثری مانا در این زمینه باشد کار عاقلان نیست. باید سعی کرد، خطا کرد، خطاها را ترمیم کرد و در نهایت و طی یک بازه زمانی چندساله آثاری درخور عاشورا را به تماشا نشست. آثاری مانند "روز واقعه" یا "مختارنامه" مرهون سالها سعی و خطای نویسندگان و سازندگان آنها هستند. این طور نبوده که نویسنده "روز واقعه" یا کارگردان "مختارنامه" یک شبه به جایی برسند که قدرت خلق چنین آثاری را فراهم کنند. آنها از صفر شروع کردند، تجربه کردند، آرام آرام بالا آمدند و در نهایت به جایی رسیدند که آثاری جامع الاطراف خلق نمودند. این روندی است که باید جدی گرفته شود.