برای قبول ریاست مجلس خبرگان از سوی آیتالله مهدویکنی جان به لب شدیم
: عضو هیأت رییسه خبرگان رهبری با تأکید بر این که آیت الله مهدوی کنی(ره) هیچ گاه به دنبال پست و مقام نبود، گفت: جان همه دوستان به لب آمد تا ایشان پذیرفت کاندیدای ریاست مجلس خبرگان رهبری شود.
به گزارش گروه سیاسی ، آیت الله سید احمد خاتمی در ویژه برنامه مجاهد پارسا با تسلیت ارتحال آیت الله مهدوی کنی به تبیین شخصیت آن عالم ربانی پرداخت.
وی با تجیل از شخصیت انقلابی، علمی و مبارزاتی آیت الله مهدوی کنی، گفت: از روز اولی که ایشان را شناختیم تا روز پایانی عمر شریف شان، در نظام اسلامی جایگاه های بلندی یافت.
آیت الله خاتمی با بیان این که آیت الله مهدوی کنی در راس کمیته های انقلاب بود و در اوائل انقاب عملا همه کاره بود، گفت: آنچه برایم بسیار زیبا بود این بود که مسئولیت و ریاست مطلقا ایشان را نگرفت.
وی افزود: آیت الله مهدوی کنی با وجود جایگاه برجسته و موقعیت علمی و اجرایی و مسؤولیت های سنگین که داشت با همان طلبه ای که اول بود هیچ تغییری نکرد.
وی با بیان این که ایشان مطلقا دنبال پست و مقام نبود، اضافه کرد: برای ریاست خبرگان جان دوستان به لب رسید تا ایشان پذیرفت که کاندیدا شوند.
آیت الله خاتمی دنیاگریزی آیت الله مهدوی کنی و دوری ایشان از عناوین را درسی برای همه دانست و گفت: مساله دیگر موضوع بصیرت ایشان بود، ایشان مسائل سیاسی را به خوبی درک می کرد و هوشیاری ایشان بسیار برجسته بود.
وی با بیان این که سیاست آیت الله مهدوی کنی تنظیم با ولایت بود، گفت: همان حریمی که ایشان برای امام داشتند برای رهبر معظم انقلاب داشتند.
وی سعه صدر رییس فقید خبرگان را مثالزدنی دانست و بیان کرد: این که همه جریان های سیاسی به ایشان ادارت داشتند به خاطر سعه صدر ایشان بود و در ریاست خبرگان نیز با سعه صدر برخورد و سلایق مختلف را تحمل می کرد.
آیت الله خاتمی صبغه فرهنگی آیت الله مهدوی کنی را الگو و ستودنی دانست و گفت: ایشان دانشگاه امام صادق(ع) و دانشجویان این دانشگاه را مثل فرزند خود دوست داشت. ایشان گل هایی را در این دانشگاه پرورش داده است.
وی درباره نقش آفرینی آیت الله مهدوی کنی(ره) در جامعه روحانیت مبارز و حتی جامعه مدرسین، گفت: نقش آفرینی که ما از ایشان دیدیم، دلسوزی نسبت به نظام بود و این که از ظرفیت روحانیت در مسیر خدمت به نظام استفاده شود.
آیت الله خاتمی افزود: مرحوم آیت الله مهدوی کنی دلسوزی بسیاری نسبت به انقلاب داشت و این مساله برای ما الهام بخش بود که بعد از یک عمر مبارزه هیچ گاه خسته نشد و ما از مجاهدت و خستگی ناپذیری ایشان، نشاط و روحیه می گرفتیم.
