پروانه معصومی از سخت ترین تجربه بازیگری خود می گوید

: امروز بیست و سوم مهرماه روز جهانی نابینایان است؛ همان گروهی که در سالهای اخیر مرزهای بسیاری را در پیشرفت درنوردیده و باعث شده اند که بعضا مردمان بینا هم به وضعیت آنها رشک کنند.

به گزارش /نازنین شادپی: یکی از زیباترین فیلمهای ایرانی با محوریت زندگی روشندلان «گلهای داوودی» است نوشته فریدون جیرانی و ساخته رسول صدرعاملی؛ پروانه معصومی که به زیبایی هرچه تمامتر در این فیلم نقش مادر جوانی را ایفا میکرد که نابیناست پیرامون  تحقیقات خود برای باورپذیرتر کردن نقش خود در فیلم «گلهای داوودی» به میزان گفت: «من برای این نقش تحقیق چندانی نکردم اما از روحیه و نوع زندگی چنین آدم هایی اطلاع داشتم؛ چرا که سال ها پیش زمانی که من کودک بودم و برای ییلاق به خانه مان در فرحزاد می رفتیم، خانواده نابینایی در همسایگی ما زندگی می کردند.»

تجربه کودکی به من کمک کرد
وی با بیان اینکه در سال فقط 3 ماه تابستان را در آنجا سپری می کردند، افزود: «زندگی چنین افرادی برای من جالب بود و از همان کودکی زندگی و نوع رفتارهایشان را زیر نظر داشتم. همین تجربه کودکی به شدت در ایفای نقش به من کمک کرد اما با این حال بخش هایی از نقش را به خوبی ایفا نکردم.»
عینک دودی مانع به وجود آمدن حسی واقعی می شد
معصومی پیرامون سخت ترین بخش نقش خود بیان داشت: «ایفای نقش مادر در دوران کودکی فرزند خیلی راحت بود اما زمانی که بزرگ تر شد و بیژن امکانیان ایفای نقش آن را بر عهده گرفت کار من سخت تر شد.»
وی پیرامون چرایی سختی نقش خود اظهار داشت: «ارتباط میان دو انسان به خصوص دو بازیگر از طریق چشم صورت می گیرد و امکانیان چون ایفاگر نقش فردی نابینا بودند باید مدام عینک دودی به چشم می زدند و همین عینک دودی مانع بوجود آمدن آن حس واقعی تر می شد.»

سخت ترین تجربه بازیگری
معصومی در پاسخ به این سوال که اگر به گذشته بازگردد و همین نقش به ایشان پیشنهاد شود چه عکس العملی از خود نشان می دهد، بیان داشت: «با تجربه بیشتری که اکنون به دست آورده ام ممکن بود نوع دیگری از بازی را به نمایش بگذارم، چرا که در آن زمان من خیلی جوان بودم و 37 سال سن داشتم و آن پختگی لازم برای ایفای نقش یک مادر فرد نابینا را نداشتم.»
معصومی ضمن بیان این مسئله که وقتی به این نقش خود فکر می کند سخت ترین تجربه بازیگری خود را به یاد می آورد، افزود: «واقعا بازی در نقش مادر جوانی نابینا سختترین نقش کارنامه ام بود. ای کاش شرایطی برای افراد نابینا فراهم می شد تا در کنار دوستان خود بتوانند فیلم های سینمایی را ببینند چرا که تبادل عکس هایی که در جمع رخ می دهد، برای یک نفر نمود پیدا نمی کند.»

روشندلان دوست دارند در جامعه دیده شوند
وی افزود: «به بیان دیگر حسی که به هنگام تماشای فیلم در جمع به منِ بازیگر که چشم دارم دست می دهد، قابل مقایسه با حسی که در تنهایی همان فیلم را می بینم نیست. تعداد افراد نابینایی هم که در جامعه زندگی می کنند کم نیست، روشندلان افراد به شدت حساسی هستند و دوست دارند در جامعه دیده شوند.»
معصومی در پایان خاطر نشان کرد: «افراد نابینا انسان های مفیدی برای جامعه هستند؛ یادم می آید زمانی که در تئاتر شهر کار می کردم یک مرد نابینا منشی دفتر ما بود. آن فرد با وجود عدم توانایی در دیدن، حافظه به شدت خوبی داشت و تمامی شماره ها را از حفظ بود. اگر فردی یک نقصی دارد، حتما یکی دیگر از حس های او قوی تر است.»