طاهره صفارزاده پیشقراول ادبیات انقلاب اسلامی است

: میراحمد میراحسان شاعر، پژوهشگر و منتقد ادبیات، با اشاره به شخصیت علمی و ادبی طاهره صفارزاده گفت: طاهره صفارزاده را یک ستاره پیشرو در فرهنگ، ادبیات بیداری در دوران معاصر و انقلاب اسلامی باید دانست.

به گزارش میراحمد میراحسان شاعر، منتقد و پژوهشگر ادبیات، با اشاره به این که طاهره صفارزاده سه دوره شعری متفاوت داشته است، گفت: طاهره صفارزاده سه دوره شعری متفاوت داشته که به نوعی با هم در ارتباط بوده اند که دوره نخست در فضای شعر نیمایی با گرایش های اجتماعی، دوره دوم تحول عظیمی که بعد از سفر به آمریکا در شعر هایش به وجود آمد و دوره سوم که از سال های 56 و 57 اغاز می شود را می توان نام برد.

این منتقد ادبیات در ادامه درخصوص مشخصه و ویژگی دوره نخست شعری طاهره صفارزاده به پایگاه خبری حوزه هنری گفت: در دوره نخست شعری طاهره صفارزاده بیشتر اشعار این شاعر در فضای شعر نیمایی با گرایش های اجتماعی بوده است که این هنرمند، کودک قرن خود را در آن زمان سروده است.
وی در ادامه افزود: طاهره صفارزاده در دوره شعر نیمایی خود بیشتر به بحث های نقادانه در برابر فضاهای زندگی مدرن ایرانی داشته و در همین حال در ارتباط با وضعیت زنان و بانوان ایران، نگاه نقادانه خود را بیان می کند و در این دوره طاهره صفارزاده در فضای شعر نو ایران بوده ولی هنوز شاعر مهمی نبوده است.

میراحسان دوره دوم شعری طاهره صفارزاده را از زمان سفرش به آمریکا و تحول عظیمی که در شعر ایشان به وجود آمد، ذکر کرد و گفت: در این دوره صفارزاده چه به لحاظ دید و افق و چه به لحاظ افق معنایی شعرهایش از تحولات سبکی رو به رو شد.
وی در ادامه افزود: در دهه 50 تمام شاعران درجه یک ایران همانند نیما، اخوان و شاعران نسل بعدی همچون منوچهر آتشین کارهای خودشان را انجام داده بودند و همچنان میراث فروغ مهم ترین میراث شعری مدرن زن معاصر ایرانی تا این زمان به شمار می رفت و شعرهای طاهره صفارزاده در دهه 50 همچون رایحه ای که سخن و تجربیات نویی را به ارمغان داشته است.

وی مجموعه شعر «طنین در دلتا» و «سد و بازوان» را یک اتفاق خوب شعری در دوره دوم ایشان ذکر کرد و گفت: شعر طاهره صفارزاده در دوره دوم که یک تجربه زبانی در شعر ایران بوده است با سروده های خود در مجموعه شعر طنین در دلتا و سد و بازوان (ترجمه شعرهای صفارزاده به زبان انگلیسی) بوده، آرمان های شعر نیمایی را ارتقا داد و با تجربه شعر بصری ایران و تجربه شعر بصری غرب نمونه های جذابی را خلق کرد.

این پژوهشگر ادبیات سینما در ادامه از دیگر مشخصه های دوره دوم شعرهای طاهره صفارزاده، دید جهان شمولی، فهم جهان وطنی و پختگی را ذکر کرد و گفت: در این شعرها طاهره صفارزاده نقد خودش علیه عناصر سرمایه داری را بیان می کند و مستحکم ترین شعرهایی است که با ما با مقیاس یک تجربه جهانی به گفت و گو می نشیند.
وی شروع دوره سوم شعر طاهره صفارزاده را در سال های 56و 57 دانست و تصریح کرد: در این دوره عنصر دینی از یک سو و سادگی در عین استحکام نحوی و ساختار دستوری از سوی دیگر در شعرهایش دیده می شود و طاهره صفارزاده از زبان قرآن به تجربه زبان فارسی بهره می گیرد. در این دوره، شاعر از نقطه نظر ریتم، آهنگ و تمپوی زبان تلاش زیادی داشته و به نوعی سادگی و روح آرمان نیمایی در شعرهایش هویداست.

این پژوهشگر در ادامه این مطلب اضافه کرد: این سادگی آنچنان در اشعارش قوام پیدا کرده که انسان متوجه ظرایف بزرگ زبانی و هم نشینی کلمات که با نوعی وسواس به صورت نگین هایی کنار هم قرار گرفته، نمی شود و انسان فکر می کند که شعری ساده بیان شده است و این مشخصات از مجموعه شعرهایش از «سفر پنجم» به بعد آغاز می شود.

وی مهم ترین ویژگی و مشخصه دوره سوم این شاعره را توجه به مسائل «بیداری اسلامی» برشمرد و ادامه داد: از مهم ترین ویژگی شعرهای طاهره صفارزاده در این دوره باید به بیداری اسلامی اشاره کرد و شاعر در زبان، بیان، نگاه و افق شیعی که از ذخیره عظیم فرهنگ شیعی است بهره می گیرد و یک تنه به این نوع شعر می پردازد و باید گفت ایشان از تمام کسانی که بعد از انقلاب شعر دینی می سروده اند یک سر و گردن بالاتر است و شاید فقط «م. موید» با ایشان قابل قیاس باشد.

این شاعر در ادامه مطالبش با اشاره به این که آثار طاهره صفارزاده می تواند سوژه نقد آکادمیک قرار گیرد، ادامه داد: کتاب های طاهره صفارزاده امروز همچون آثار مومنان و کسانی که پیرو قرآن و نهج البلاغه هستند در درون خودش تربیت شعری و تربیت معنوی نهفته است که می تواند به تربیت شعر دینی ما کمک قابل توجهی داشته باشد.