سناریوهای مختلف برای معرفی نمایندگان آسیایی/ وقتی «مدیریت بحران» به «بحران مدیریتی» تبدیل میشود
فوتبال ایران در روزهای اخیر نه در مستطیل سبز، بلکه در راهروهای فدراسیون و لابهلای مکاتباتِ بیپایان با کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) گرفتار شده است. بحران ناشی از تعویق طولانیمدت لیگ بیست و پنجم به دلیل شرایط اضطراری جنگ تحمیلی، اکنون با ضربالاجلِ صریحِ AFC برای معرفی نمایندگان آسیایی، به یک گره کور تبدیل شده است. در این میان، آنچه بیش از پیش نمایان است، سردرگمی مدیریتی در ساختمان سئول برای فرار از حقیقتی تلخ، اما ناگزیر است.
ایدهپردازی تازه فدراسیون برای برگزاری یک رقابت انتخابی میان تیمهای بالانشین جهت تعیین سهمیههای آسیایی، بیش از آنکه راهکاری عملیاتی باشد، نوعی پاک کردن صورتمسئله است. در شرایطی که باشگاهها نزدیک به ۹۰ روز از فضای رقابتی دور بوده و قوای جسمانی و آمادگی تاکتیکی بازیکنان بهشدت افت کرده است، تحمیل یک تورنمنت فشرده و پرفشار، نه تنها غیرمنطقی، بلکه زمینهساز مصدومیتهای سریالی و افت کیفی در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ است. آیا وقت آن نرسیده است که بپذیریم در یک موقعیت «فورسماژور» قرار داریم؟
اصرار بر برگزاری مسابقات در شرایطی که تعادل جدولی برهم خورده و «تساوی فرصتها» معنای خود را از دست داده، تنها منجر به بروز اعتراض از سوی باشگاههایی خواهد شد که خود را قربانی این بیبرنامگی میبینند. فاصله اندک امتیازی تیمهای تعقیبکننده با گروه ۶ تیم بالای جدول، بهخوبی نشان میدهد که هرگونه فیلتر انتخابی که بخواهد معادلات لیگ را نادیده بگیرد، با واکنشهای حقوقی و جنجالهای تازه روبهرو خواهد شد.
در سوی دیگر، دیپلماسی فوتبالی فدراسیون نیز در مسیر فرسایشی قرار گرفته است. تکرار درخواست برای تمدید مهلت، آن هم از نهادی که پیشتر با قاطعیت پاسخ منفی خود را اعلام کرده، صرفاً اتلاف وقت است.
بهترین و منطقیترین راهکار در این مشکل، پذیرشِ «قانونِ موجود» است. استناد به جدول کنونی لیگ با لحاظ کردن مولفههای حرفهای و مجوزهای کسبشده، نه یک شکست، بلکه یک مدیریت بحران واقعبینانه است. معرفی تیمهای برتر بر اساس جایگاه فعلی، تنها راه برای حفظ اعتبار ایران در مجامع بینالمللی و جلوگیری از حذف احتمالی نمایندگان کشورمان به دلیل ناتوانی در رعایت استانداردهای زمانی است.
فدراسیون باید از «وقتکشی» دست بردارد و پیش از آنکه AFC با ابزار قهری خود وارد عمل شود، با تکیه بر شفافیت، تکلیف سهمیهها را بر اساس همان خروجی که لیگ تا این لحظه ارائه داده، روشن کند. فوتبال ایران بیش از آنکه به ایدههایِ دیرهنگام و جنجالی نیاز داشته باشد، نیازمندِ تصمیمی شجاعانه است؛ تصمیمی که اگرچه ممکن است به مذاق همه خوش نیاید، اما از فروپاشی ساختار رقابتی و سردرگمی بیشتر در فصل پیشرو جلوگیری خواهد کرد. وقت آن است که با واقعیت کنار بیاییم؛ گاهی عقبنشینی از یک ایده غیرممکن، عین پیشرفت است.
انتهای پیام/
