روزنامه «صدای ایران»؛ شماره ۳۰۶؛ چرا مردم از صحنه کنار نمیروند؟
سیصدوششمین شماره روزنامه اینترنتی «صدای ایران» رسانۀ KHAMENEI.IR با عنوان «چرا مردم از صحنه کنار نمیروند؟» منتشر شد.
این شماره از روزنامه تقدیم شد به شهید رضا رکجان؛ دریادل نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، ناواستوار یکم ناوشکن دنا که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی به ناوشکن دنا در اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید.
تأکید حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای، رهبر انقلاب اسلامی بر ضرورت ادامه حضور مردم در خیابانها و نگاهی به دلایل تداوم این حضور در طول بیش از ۵۰ شبانهروز، موضوع اصلی شماره جدید صدای ایران است.
نسخه PDF را از اینجا دریافت کنید.
سرمقاله:
اشاره حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای در پیام خود، بهمناسبت چهلمین روز شهادت قائد شهید امت، به ضرورت استمرار حضور مردم در خیابانها، صرفاً یک توصیه مقطعی یا واکنشی به شرایط روز نبود، بلکه ناظر به یک منطق عمیق در نسبت میان «مردم» و «جمهوری اسلامی ایران» است.
این تأکید، در واقع بازخوانی یک حقیقت بنیادین است: جمهوری اسلامی بدون حضور فعال، آگاهانه و میدانی مردم، نه معنا پیدا میکند و نه کارکرد کامل خود را حفظ میکند. از همین رو، برای پاسخ به این پرسش که چرا استمرار این حضور، که حالا ۵۵ شب را پشت سر گذاشته، ضروری است، باید به ریشهها و فلسفه این رابطه رجوع کرد.
در یک نگاه تاریخی، اگر به حدود سه قرن گذشته ایران بنگریم، درمییابیم که اغلب نظامهای سیاسی حاکم بر کشور، یا مبتنی بر سلطنتهای موروثی بودهاند یا در بستر مداخلات خارجی و تحولات غیرمردمی شکل گرفتهاند.
در این میان، جمهوری اسلامی نخستین نظمی است که بهطور مستقیم از دل اراده عمومی و یک انقلاب مردمی برآمده است. همین ویژگی است که جمهوری اسلامی را از یک «حکومت» صرف، به یک «نظام برخاسته از مردم» تبدیل میکند؛ نظامی که مشروعیت، پایداری و حتی قدرت بازدارندگیاش، به میزان حضور و مشارکت مردم گره خورده است.
بر همین اساس، مردم در جمهوری اسلامی ایران، خود را صرفاً شهروند یا تابع نمیدانند، بلکه نقش و جایگاهی فراتر برای خویش قائلاند. مردم خود را ستونهای اصلی این بنا میبینند؛ عنصر مهمی که نهتنها در شکلگیری نظام اسلامی نقش داشته، بلکه در حفظ و تداوم آن نیز مسئولیت مستقیم دارد.
این حقیقت را میتوان بهروشنی در تاریخ ایرانِ پس از انقلاب اسلامی مشاهده کرد. در مقاطع مختلفی که امنیت و ثبات کشور با تهدید مواجه شده، این خود مردم بودهاند که پیشگامانه وارد میدان شدهاند. نمونه برجسته این موضوع، بسیج مردمی در دوران هشتساله جنگ تحمیلی است؛ جایی که هزاران جوان و نوجوان، بدون چشمداشت مادی، برای دفاع از کشور و نظام به جبههها شتافتند و عملاً معادلات نظامی را تغییر دادند.
این حضور، صرفاً یک واکنش احساسی نبود، بلکه تجلی همان درک عمیق از مسئولیت جمعی در قبال نظامی بود که خود در ایجاد آن نقش داشتهاند.
با عبور از دهه نخست انقلاب و کاهش تهدیدات نظامی مستقیم، این نقشآفرینی مردمی شکلهای جدیدی به خود گرفت. در دهههای بعد، هرگاه کشور با تهدیدات سیاسی، امنیتی یا حتی جنگهای شناختی و رسانهای مواجه شد، مردم متناسب با شرایط، شیوههای متفاوتی از حضور و کنشگری را به نمایش گذاشتند. از حضور در صحنههای سیاسی و انتخابات گرفته تا مشارکت در راهپیماییها و تجمعات سرنوشتساز، همگی نشاندهنده تداوم همان حس مسئولیت تاریخی است.
در این میان، برخی رخدادها بهعنوان نقاط عطف این حضور مردمی قابل ذکر هستند. حماسه نهم دی ۱۳۸۸، نمونهای روشن از لحظهای است که مردم با احساس خطر نسبت به اصل نظام، وارد صحنه شدند.
یا اخیراً راهپیماییها و تجمعات میلیونی ۲۲ دیماه و ۲۲ اسفندماه ۱۴۰۴ نیز بار دیگر نشان داد که این حس وظیفه همچنان به قوت خود زنده است و مردم در بزنگاههای مهم تاریخ ایران، خود را موظف به دفاع از جمهوری اسلامی ایران میدانند.
اکنون و در شرایطی که کشور با یک جنگ تحمیلی جدید از سوی آمریکا و اسرائیل مواجه شده است، این احساس وظیفه، شکل عینیتر، گستردهتر و ملموستری به خود گرفته است. تفاوت این مقطع با بسیاری از دورههای گذشته در آن است که تهدید، همزمان ابعاد نظامی، امنیتی و روانی را در بر میگیرد. در چنین شرایطی، حضور مردم در خیابانها، صرفاً یک کنش نمادین نیست، بلکه بخشی از سازوکار بازدارندگی و مقابله با دشمن بهشمار میرود.
تداوم این حضور در طول ۴۰ شبانهروز جنگ و سپس ادامه آن تا به امروز، نشاندهنده آن است که این کنش، یک واکنش زودگذر و هیجانی نبوده، بلکه ریشه در همان منطق عمیق دارد. مردم با حضور مستمر خود، در واقع اراده جمعیشان را برای دفاع از نظامی که خود بنیان نهادهاند، به نمایش گذاشتهاند. اکنون، استمراری که رهبر انقلاب اسلامی از ضرورت آن سخن گفتند و از سوی مردم لبیک گفته شد، اهمیت ویژهای دارد؛ چرا که دشمن اساساً بر فرسایش تدریجی ارادهها حساب باز کرده است. آمریکا امیدوار است که با گذشت زمان، انسجام ملی ایجادشده پیرامون خون قائد شهید امت و لزوم دفاع از وطن، جای خود را به شکاف میان حاکمیت و جامعه بدهد.
انتهای پیام/
امید دارن
