پس از سیم خاردار‌های فرشی به یک زمین صاف و ظاهراً خالی از موانع رسیدیم و بعد‌ها فهمیدیم نام این زمینه صاف کشتار است، درواقع بعثی‌ها برای اینکه گلوله‌های خمپاره‌هایشان به داخل میدان‌ها مین نخورد و مین‌ها بیهوده منفجر نشود آتش خمپاره و توپخانه خود را در آن منطقه ثبت کرده بودند.

 

 

وقتی‌که رزمندگان با عبور از سیم خاردار‌های حلقوی و فرشی به‌تدریج وارد این منطقه می‌شدند و فرصت بسیار کوتاهی برای استراحت فراهم می‌شد و این بهترین فرصت برای رفع خستگی پیاده‌روی‌های طولانی با تجهیزات و عبور از موانع سخت و نفس‌گیر بود، اما درست در مقابل ما یک میدان دیگر مین قرار داشت.

 

در این فرصت تا رسیدن همه نیرو‌های گردان تخریبچی‌ها باید برای ایجاد یک معبر در میدان مین پیشرو اقدام می‌کردند و برای لحظاتی ساکت و آرام نشسته بودیم و این آرامش قبل از طوفان، تنها دقایقی دوام داشت، دشمن منطقه تجمع افرادی را که منتظر باز شدن معبر بودن زیر آتش خود قرار داد و ظاهراً این زمینه خالی از موانع کشتارگاه بسیار مناسبی بود تا تجمع رزمندگان را به خاک و خون کشد.