ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران با انتشار بیانیهای اعلام کرد: اسناد بنیادین از جمله مادّه ۲۴ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، مواد ۳۸ و ۳۹ کنوانسیون حقوق کودک و بندهای ۴ تا ۶ اعلامیه حمایت از زنان و کودکان در شرایط اضطراری (قطعنامه ۳۳۱۸ مجمع عمومی، ۱۹۷۴) دولتها را ملزم ساختهاند که در هر گونه درگیری مسلحانه، جان، امنیت و دسترسی کودکان به خدمات پایه را تضمین کنند، اما آنچه در عمل رخ مینماید، فاصله عمیق میان این تعهدات قانونی و رفتار گزینشی نهادهای بینالمللی است.
متن این بیانیه به شرح زیر است:
بسمه تعالی
در آستانه چهارم ژوئن، روز جهانی کودکان بیگناه قربانی تجاوز، فرصت مغتنمی است تا جامعه بینالمللی پایبندی خود را به حمایت از آسیبپذیرترین قربانیان مخاصمات مسلحانه بازآزمایی کند؛ اسناد بنیادین ازجمله ماده ۲۴ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، مواد ۳۸ و ۳۹ کنوانسیون حقوق کودک، و بندهای ۴ تا ۶ اعلامیه حمایت از زنان و کودکان در شرایط اضطراری (قطعنامه ۳۳۱۸ مجمع عمومی، ۱۹۷۴) دولتها را ملزم ساختهاند که در هر گونه درگیری مسلحانه، جان، امنیت و دسترسی کودکان به خدمات پایه را تضمین کنند، اما آنچه در عمل رخ مینماید، فاصله عمیق میان این تعهدات قانونی و رفتار گزینشی نهادهای بینالمللی است.
جمهوری اسلامی ایران ضمن گرامیداشت یاد دهها کودک ایرانی که طی پنج دهه گذشته در نتیجه تروریسم نیابتی یا تجاوزات مستقیم نظامی به شهادت رسیدهاند، ابراز تأسف میکند که در برابر جنایات علیه کودکان ایرانی، غالبا سکوت یا کمتوجهی نهادهای حقوق بشری سازمان ملل حاکم بوده است؛ در مجموعه حملات گسترده ۱۲ روزه و ۴۰ روزه اخیر به خاک ایران، تأسیسات غیرنظامی ازجمله مدرسه دخترانه میناب در استان هرمزگان مستقیما هدف قرار گرفت؛ این حملات که به شهادت و جراحت دهها کودک انجامید، مصداق بارز جنایت جنگی مطابق با ماده ۸ اساسنامه رم دیوان کیفری بینالمللی است؛ بند ۴ اعلامیه ۱۹۷۴ نیز دولتها را موظف به مصون نگه داشتن کودکان از «ویرانی جنگ» میکند؛ تعهدی که آشکارا نقض شده است.
از سوی دیگر، طی ۴۸ سال گذشته، گروهکهای مسلح معارض که براساس اسناد موجود از حمایت مالی، تسلیحاتی و اطلاعاتی قدرتهای غربی و رژیم صهیونیستی برخوردار بودهاند، بارها با بمبگذاری در اماکن عمومی و ترورهای خیابانی، کودکان بیگناه ایرانی را قربانی کردهاند؛ این اقدامات برخلاف قواعد آمره بینالمللی است که هرگونه خشونت عمدی علیه غیرنظامیان به ویژه کودکان را در همه شرایط ممنوع اعلام میکند.
بر این اساس و با استناد به اصول ۵ و ۶ اعلامیه ۱۹۷۴ که مسئولیت شخصی و جمعی کشورهای مرتکب جنایات جنگی را مقرر داشته و همچنین ماده ۳۹ کنوانسیون حقوق کودک که بازتوانی قربانیان را یک تکلیف میداند، جمهوری اسلامی ایران از جامعه بینالمللی و بهویژه شورای حقوق بشر و سازوکارهای قضایی بینالمللی، دو مطالبه اساسی را مطرح میکند:
اول: پیگرد کیفری فرماندهان نظامی رژیم صهیونیستی و دولتهای حامی آن از طریق تمامی مراجع ذیصلاح بینالمللی و بر اساس اصل صلاحیّت جهانی برای جنایت جنگی علیه کودکان.
دوم: قطع کامل، بدون قید و شرط و قابل راستیآزمایی هرگونه حمایت مالی، تسلیحاتی و اطااعاتی از گروهکهای تروریستی که کودکان را در ایران هدف قرار میدهند.
چهارم ژوئن هر سال، آزمونی برای سنجش صداقت نهادهای بینالمللی حقوق بشر است؛ آیا حمایت از کودکان بیگناه قربانی تجاوز، جهانی و یکسان است یا به مرزهای جغرافیایی و محاسبات سیاسی محدود میشود؟ کودکان فلسطین، لبنان، افغانستان و ایران همگی حمایت و عدالت برابر هستند؛ حقیقت آن است که سکوت در برابر شهادت کودکان، نه بیطرفی، که همدستی در جنایت است؛ جامعه بینالملل اکنون و پیش از آنکه دیر شود، باید میان گفتار حقوقی و رفتار عملی خود تطابق ایجاد کند.
- بیشتر بخوانید:
- گزارش روشنگرانه ستاد حقوق بشر پیرامون «حق دفاع مشروع ایران در قبال استفاده رژیم صهیونیستی و آمریکا از پایگاه نظامی مستقر در امارات»
- بیانیه ستاد حقوق بشر در محکومیت نقض فاحش حقوق بنیادین کودکان ایرانی در امارات
متن انگلیسی این بیانیه به شرح زیر است:
Statement by the High Council for Human Rights of the Islamic Republic of Iran Condemning the “Silence of the International Community regarding the
Killing of Innocent Children in Territorial Aggressions”
In the Name of God
On the eve of June 4, the International Day of Innocent Children Victims of Aggression, it is a good opportunity for the international community to re-examine its commitment to protecting the most vulnerable victims of armed conflict. Fundamental instruments, including Article 24 of the International Covenant on Civil and Political Rights, Articles 38 and 39 of the Convention on the Rights of the Child, and paragraphs 4 to 6 of the Declaration on the Protection of Women and Children in Emergencies (General Assembly Resolution 3318, 1974), oblige states to guarantee the life, safety and access to basic services for children in any armed conflict. However, what occurs in practice is a deep gap between these legal commitments and the selective behavior of international institutions.
The Islamic Republic of Iran, while honoring the memory of dozens of Iranian children who have lost their lives over the past five decades as a result of proxy terrorism or direct military aggression, expresses regret that crimes committed against Iranian children have often been met with silence or insufficient attention from the United Nations human rights mechanisms. During the recent large-scale 12-day and 40-day attacks against Iranian territory, civilian facilities, including the Minab Girls’ School in Hormozgan Province, were directly targeted. These attacks, which resulted in the deaths and injuries of dozens of children, constitute a clear example of a war crime under Article 8 of the Rome Statute of the International Criminal Court. Paragraph 4 of the 1974 Declaration likewise obliges states to shield children from the “ravages of war,” an obligation that has been manifestly violated.
On the other hand, over the past 48 years, armed opposition groups that, according to available documentation, have benefited from financial, military, and intelligence support from Western powers and the Zionist regime, have repeatedly victimized innocent Iranian children through bombings in public places and targeted street assassinations. Such acts are contrary to peremptory norms of international law, which prohibit the deliberate use of violence against civilians, especially children, under all circumstance.
Accordingly, and with reference to paragraphs 5 and 6 of the 1974 Declaration, which establish the individual and collective responsibility of states that commit war crimes, as well as Article 39 of the Convention on the Rights of the Child, which recognizes the rehabilitation of victims as a legal obligation, the Islamic Republic of Iran calls upon the international community, and in particular the Human Rights Council and international judicial mechanisms, to address the following two fundamental demands:
First: The criminal prosecution of military commanders of the Zionist regime, as well as the governments supporting it, through all competent international judicial bodies and on the basis of the principle of universal jurisdiction, for war crimes committed against children.
Second: The complete, unconditional, and verifiable termination of all forms of financial, military, and intelligence support for terrorist groups that target children in Iran
June 4th each year serves as a test of the sincerity of international human rights institutions. Is the protection of innocent child victims of aggression truly universal and impartial, or is it constrained by geographical boundaries and political calculations? The children of Palestine, Lebanon, Afghanistan, and Iran are all equally entitled to protection and justice. The reality is that silence in the face of the killing of children is not neutrality; it is complicity in the crime. The international community must now, before it is too late, align its legal discourse with its practical behavior.
انتهای پیام/