: اینکه تولید بهترین های ژانر دفاع مقدس مرهون حمایتهای دولتی است هرچند یک ویژگی مثبت برای مدیریت سینمایی کشور به شمار میرود اما این حس منفی را نیز ایجاد می کند که هنوز چنان که باید بخش خصوصی ما جرأت کار در ژانر جنگ را ندارد.

به گزارش از میان 5 فیلمی که نامزد دریافت تندیس بهترین فیلم جشنواره مقاومت شدند فقط یک فیلم «شیار143» متعلق به بخش خصوصی بود و بقیه آثار از «چ» گرفته تا «مهمان داریم»، «زیباتر از زندگی» و «تنهای تنهای تنها» با حمایتهای دولتی ارگانهای مختلف از فارابی گرفته تا حوزه هنری، سازمان اوج و صداوسیمای بوشهر مجال تولید یافته اند. در این بین از همه کم هزینه تر فیلم «تنهای تنهای تنها» بوده که با بودجه ای معادل یک کار تلویزیونی ساخته شده اما خروجی قابل توجهی داشته است.

اینکه تولید بهترین های ژانر دفاع مقدس مرهون حمایتهای دولتی است هرچند یک ویژگی مثبت برای مدیریت سینمایی کشور به شمار میرود اما این حس منفی را نیز ایجاد می کند که هنوز چنان که باید بخش خصوصی ما جرأت کار در ژانر جنگ را ندارد. حالا نه فقط ژانر جنگ به معنای مصطلحش که بخش عمده اش در نماهای اکشن و درگیریهای میان قوای مختلف روی میدهد که حتی برای فیلمهایی که بیشتر دغدغه های آدمهای دوران دفاع را در روزگار معاصر و فضاهای شهری تصویر می کنند هم تا ارگانهای دولتی پیشقدم نشوند کسی جرأت سرمایه گذاری ندارد.

واهمه بخش خصوصی از بازگشت سرمایه

به نظر می رسد یکی از مشکلات اصلی چنینی رویکردی سابقه ذهنی تثبیت شده ای است که معدود سرمایه گذاران بخش خصوصی از آثار جنگی دارند. در نظر این سرمایه گذاران ریسک وارد کردن پول در پروژه های دفاع مقدس بالاست چراکه اولا این آثار در تخصیص فرصت اکران چنان که باید مورد توجه قرار نمی گیرند و ممکن است ماهها پشت خط اکران بمانند بلکه در فصلی مرده روی پرده بروند و از آن سو وقتی هم که اکران میشوند بلحاظ تبلیغاتی چنان مهجورانه با آنها برخورد میشود که طبیعی است حتی اگر شاهکار باشند باز هم نخواهند توانست بازگشت سرمایه داشته باشند. تنها مروری بر وضعیت اکران دو فیلم «بدرود بغداد» و «ملکه» که اتفاقا هر دو از جمله آثار تحسین شده منتقدان در ژانر جنگ بودند بیانگر درستی این فرضیه است.

سرمایه گذار بخش خصوصی می تواند تا حد بالایی میزان بازگشت سرمایه یک کار کمدی و تا حدودی بازگشت مالی درام های فرهادی نمایانه ای که در فضایی خاکستری و ساختاری ضدمخاطب پیش می روند را پیش بینی کند اما وقتی به ژانر جنگ می رسند کمترین درصدی برای بازگشت سرمایه متصور نمی شوند مگر آن که یک شریک قدرتمند از ارگانهای ریز و درشت دولتی در کنار آنها قرار گیرد.

این بدبینی که البته برآمده از واقع گرایی است باعث کناره گیری تمام و کمال بخش خصوصی از کار در ژانر جنگ و قیمومیت تمام و کمال ارگانهای دولتی برای سرمایه گذاری در این ژانر شده است. این نیز خود بخود دلیلی است بر بی توجهی به اکران این آثار؛ طبیعی است برای تهیه کننده ای که با سرمایه دولتی فیلم ساخته اکران فیلمش اهمیت چندانی ندارد چراکه او سودش را در تولید بدست آورده!

به اکران آثار ارزشمند بها دهیم

اما اگر بخواهیم ژانر جنگ را بار دیگر با تکیه بر مخاطبان احیاء کنیم چاره ای نداریم جز اینکه به اکران آثار ارزشمند این ژانر بها دهیم. اولین پیشنهاد در این امر اعطای مشوقهای اکران به همین فیلمهایی است که نامزد بهترینهای جشنواره مقاومت شده اند. از همین امسال شروع کنید؛ «چ» و «تنهای تنهای تنها» که اکران شده اند می ماند «شیار143»، «مهمان داریم» و «زیباتر از زندگی»؛ بد نیست شرایطی برای اکران مناسب این سه فیلم فراهم شود بلکه با فروش مناسب این آثار، اندک اندک سروکله بخش خصوصی هم در این ژانر پیدا شود.