این سؤال برای بسیاری از منتقدین نیرو‌های مسلح در حوزه نبرد هوایی در ابتدای جنگ تحمیلی مطرح است که چرا با تهاجم انجام‌شده در روز ۳۱ شهریورماه پدافند هوایی اقدامی نداشته است؟، در پاسخ باید به این عزیزان گفت، در بالا اشاره شد از تعداد سامانه‌های راداری و پدافند زمین به هوای توپخانه‌ای و موشکی فقط تعداد محدودی در برابر تهدید پیش‌بینی‌شده در پایگاه‌های شکاری بر اساس رهنامه نیرو‌های مسلح گسترش و مستقرشده بود.

 

 

 

تمامی ظرفیت‌های پیش‌بینی‌شده به‌ویژه رادار‌های موردنظر نیز برابر طرح‌های مربوطه یا گسترش نیافته بود و یا در دست اقدام بود و اطلاعات مناطق کور راداری نیز از طریق آمریکا در اختیار دشمن قرارگرفته بود که این اقدام با توجه به هجوم همه‌جانبه دشمن با بیش از ۱۹۲ فروند هواپیما‌های جنگی علی‌رغم عدم وجود سامانه‌های کافی در مقابله با این تهاجم، اقدامات تاکتیکی به موقع موجب کاهش قابل‌توجه خسارات وعدم اجرای مأموریت کامل دشمن و انهدام تعداد ۲ فروند هواپیمای دشمن و اسارت خلبانان آن‌ها در تبریز و همدان در همان ساعات ابتدایی جنگ و تعداد ۳۰ فروند در هفته اول و همچنین با انسجام و تقویت شبکه پدافند هوایی در ۴۵ روز اول جنگ تعداد ۱۰۵ هواپیمای دشمن توسط سامانه‌های زمین پایه و هوا پایه منهدم شد.

 

 

 

جوکار: پدافند هوایی ارتش در طول هشت سال دفاع مقدس با بهره‌گیری از سامانه‌های هوا پایه و زمین پایه پدافند هوایی شامل مراکز فرماندهی و کنترل (ADOC, SOC)، ایستگاه‌های رادار و اطلاعات و شناسایی و هواپیمای شنود الکترونیکی، هواپیماهای شکاری رهگیر طرح پدافندی F-۱۴، F-۴، F-۵ و هواپیماهای سوخت‌رسان با سرنگونی بیش از ۱۵۰ فروند از هواپیماهای دشمن، جنگ‌افزارهای موشکی هاک، HQ-۲، راپیرو تایگر کت و موشک‌های دوش پرتابی سهند -۳ با سرنگونی بیش از ۳۰۰ فروند از هواپیماهای دشمن با ۵۰۰ جابه‌جایی و گسترش تاکتیکی و جنگ افزارهای توپخانه‌ای توپ ۳۵ میلی‌متری اورلیکن، اسکای گارد، شیلکا، ۲۳ میلیمتری، ۵/۱۴ میلیمتری و ۵۷ میلیمتری با سرنگونی و انهدام بیش از ۲۰۰ فروند از هواپیماها و بالگردهای دشمن با بیش از هزاران جا به جایی و گسترش تاکتیکی نسبت به تأمین پوشش پدافند هوایی، جهت برقراری امنیت پرواز بر فراز آسمان کشور و تأمین پوشش پدافند هوایی بیش از ۵۰۰ مرکز حساس و حیاتی و اقتصادی، سیاسی و نظامی کشور و مناطق عملیاتی اقدام کرد.