پیمان باقری در گفت‌وگو با میزان با اشاره به تفاوت‌ میان حکم تخلیه و دستور تخلیه، اظهار کرد: اقدام مالک به دستور تخلیه با یکسری شرایط همراه است، اولا موعد قرارداد باید تمام شده باشد، ثانیا مستاجر از تخلیه مورد اجاره استنکاف کند در این صورت مالک می‌تواند با دستور تخلیه مستاجر را از ملک خارج کند.

وی بر درج دقیق مدت و پایان مدت اجاره در قرارداد تاکید کرد و گفت: اجاره نامه باید رسمی، قانونی و به امضای ۲ شاهد رسیده باشد، همچنین قرارداد باید در دو نسخه تنظیم شود که شامل اجاره املاک سر قفلی نمی‌شود، در این راستا شوراهای حل اختلاف صالح به رسیدگی و صدور دستور تخلیه هستند.

این وکیل دادگستری در ارتباط با اقدام مالک برای دریافت حکم تخلیه، گفت: مالک زمانی مبادرت به دریافت حکم تخلیه می‌کند که شرایط قانونی دستور تخلیه وجود نداشته باشد، بدین معنا که قرارداد رسمی بین موجر و مستاجر تنظیم نشده باشد. در این صورت مالک مجبور است از طریق مراحل پیچیده‌تر و سخت‌تر برای گرفتن حکم تخلیه و با دادن دادخواست در محل وقوع آن دعاوی ملکی اقدام به درخواست صدور حکم تخلیه کند.

وی افزود: حکم تخلیه با دستور تخلیه تفاوت دارد و مالک در صورت داشتن قرارداد رسمی می‌تواند از دستور تخلیه برای تخلیه ملک خود استفاده کند در غیر این صورت با پیگیری مراحل پیچیده و سخت‌تر از طریق قانون حکم تخلیه را اخذ می‌کند.

باقری ادامه داد: به طور کلی در دستور تخلیه قرارداد رسمی با تمامی شرایط قانونی بین موجر و مستاجر منعقد شده، ولی در حکم تخلیه قرارداد رسمی بین موجر و مستاجر تنظیم نشده است.

وی در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه تعهدات مستاجر نسبت به پرداخت اجاره بهای معوقه به موجر چیست؟، گفت: در صورت عدم پرداخت یا تعویق در پرداخت اجاره بها از سوی مستاجر، موجر با تقدیم دادخواست و صدور حکم و اجراییه، مبلغ مورد اجاره را از مستاجر دریافت می‌کند.