جعفر سیاهپوش در گفت‌وگو با میزان پيرامون گلايه خود از بيستمين جشنواره نمايش هاى آيينى سنتى گفت: در دوره‌های پیشین این جشنواره شرکت کردم، بنده به عنوان یک سرپرست گروه تلاش کردم در تعزیه‌ای که در این جشنواره اجرا میکنم از همه ظرفیت‌های تعزیه قزوین استفاده کنم، حتی یکی دو شبیه خوان ترک زبان قزوینی را در گروه اضافه کردم. اما روندی که در جشنواره آیینی سنتی میبینم مدیریتی به اندازه مدیریت یک گروه تعزیه را هم نداشتند. اگر جشنواره‌ای با رویکرد ملی و با عنوان تعزیه برگزار میشود، میطلبد که از همه ظرفیت‌های کشور بهره برداری شود که شور بختانه این اتفاق نمی‌افتد.

وى در همين راستا اقراز كرد: تعزیه قزوین ظرفیت خوب و مناسبی دارد، افراد تاثیر گذاری در این استان برخواسته اند، اما هیچ ردی از این اشخاص در این جشنواره دیده نمیشود. ضمن اینکه سياستگذاران بخش تعزیه در این جشنواره حداقل برای شبیه خوانان مقبولیتی ندارند.

عنایت الله قاسمی پیشکسوت تعزیه تهران نيز در گفت‌وگو با ميزان گفت: ما متاسفانه هر دوره که فراخوان جشنواره نمايش هاى آيينى سنتى اعلام میشود با هول و هراس نسخه هایمان را ارسال میکنیم، اگر در دفعات پیشین هم کار ما رد نمیشد به صورت اتفاقی بود و بر اساس اعتراض‌هایی که داشتیم.

وی تصریح کرد: نسخه‌هایی که ارسال میشوند بعضی از آن‌ها اصلا مجالس دیگری هستند که فقط نام آن‌ها را عوض کرده اند و به عنوان نسخه جدید ارائه میشود در همین دوره متن نسخه ما را پذیرفتند و رسانه‌ای کردند، اما فیلم بازبینی را که ارسال کردیم رد شد وقتی علت را پرسیدیم گفتند متن آن مشکل دار بود. این تناقض‌ها را چگونه باید باور کنیم. اگر قرار است همین گروه‌ها در این جشنواره پایه ثابت باشند باید در فراخوان اعلام کنند و چرا بقیه تعزیه خوان‌ها را به زحمت و هزینه می‌اندازند علاوه بر اینکه ارزش کار مان در این وادی افول میکند، بیشتر نگران متنی هستیم که برای این جشنواره ارسال کرده ایم، چون میدانیم فردا قرار است یا با نام شخص دیگری تبدیل به کتاب شود و یا تقدیم گروه دیگری برای اجرا شود.

اين تعزيه خوان خاطرنشان كرد: این روند رویکرد مناسبی نیست که در این جشنواره پیش گرفته شده است. ضمن اینکه مجالسی که امسال پذیرفته شده اند در دوره‌های پیشین هم اجرا شده اند یعنی ما برای اینکه دست نشانده‌های خودمان را وارد جشنواره کنیم باید حرکت رو به عقب داشته باشیم؟.

 انتهای پیام/