- سینمای ایران و در کنار آن شبکه نمایش خانگی طی سالهای گذشته شاهد حضور نابازیگرانی بوده که به واسطه محبوبیت و موفقیتشان در رشته های دیگر همچون موسیقی و ورزش راهی این عرصه شدهاند، افرادی که بعضا توسط تهیه کنندگان و سرمایه گذاران شناسایی شده و مهمترین دلیل حضورشان هم نه توانایی آنها در بازیگری بلکه امکان موفقیت در گیشه بوده است.
این فرایند طی سال جاری به شکل پررنگی در شبکه نمایش خانگی نمود پیدا کرده است، حضور خوانندگانی که در نقش اول اکثریت سریالها حاضر شده و تماما به تولید آثاری بی کیفیت منجر شدهاند، آثاری که نه تنها از سوی منتقدین بلکه از سمت مخاطبان عام نیز نقدهای منفی فراوانی را دریافت کرده اند.
یکی دیگر از نمونه های استفاده ابزاری از چهره های غیر بازیگر را بدون شک میتوان استفاده کردن از سلبریتی های مجازی دانست، افرادی که از راه های مختلف به جذب فالوور پرداخته و بیشتر به کسب و کار از طریق تبلیغات مشغول هستند، حال در این میان برخی تهیه کنندگان برای تضمین فروش آثارشان دست به دامن این چهره های مجازی می شوند.
این روند تا جایی پیش رفته که حتی بازیگران هم برای موفقیت و داشتن پیشنهادات خوب بازیگری، باید تعداد فالوور بالایی در شبکه های مجازی داشته باشند، روندی که اکثرا به خرید فالوور فیک و تقلبی منجر می شود، این مسیر مسمومی است که متاسفانه بدون هیچ نظارتی همچنان ادامه داشته و تیشه به ریشه فرهنگ و سینما زده است.
یکی از همین نمونه ها و استفاده از چهره های مجازی را میتوان در فیلم سینمایی «حکم تجدید نظر» دانست، حضور یک سلبریتی مجازی به عنوان کارگردانی کار اول که قرار بود اتفاقات بزرگی برای سرمایه گذار و تهیه کننده به همراه بیاورد اما در نهایت تنها حاصل این همکاری شکست هنری و مالی برای پروژه بود.
این فیلم با هیاهوی بسیار ساخته شد، در ابتدا با جذب بازیگرانی مطرح سودای جشنواره فیلم فجر و سیمرغ را در سر می پروراند اما با عدم پذیرش در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر در اولین گام به در بسته برخورد کرد. همان موقع بود که حواشی متفاوتی از چگونگی اخذ مجوز برای این فعال شبکه های مجازی به وجود آمد اما تهیه کننده از تجربه کارگردانی فیلم های کوتاه توسط این کارگردان خبر داد.
با شکست هنری اثر و غیبت آن در جشنواره فیلم فجر، «حکم تجدید نظر» در گام بعدی چشم به گیشه و فروش دوخت و امیدوار بود که با اتکا به فالوورهای میلیونی کارگردان به فروشی میلیاردی برسد اما این مسیر هم بن بست بود.
این فیلم با وجود تبلیغات و حواشی فراوان در رده پانزدهم جدول فروش سینمای ایران ایستاده است، فروش کمتر از دویست میلیون تومانی این فیلم نشان داد که نمیتوان به فالوورهای ایسنتاگرامی اکتفا کرد، شاید تهیه کننده این فیلم سودای میلیاردی در سر داشت اما شکست بزرگ این فیلم را باید به فال نیک گرفت.
شاید شکست مالی و هنری فیلم سینمایی «حکم تجدید نظر» برای سازندگان و تهیه کنندگان جبران ناپذیر باشد اما حداقل این امید را در سینماگران و علاقمندان سینما زنده نگه می دارد که شاید در ادامه کمتر کسی چنین اشتباه بزرگی را مرتکب شود، اتفاقی که شاید با ادامه دار شدنش وضعیت سینما را از روزگار کنونی سیاه تر می کرد.
طبیعتا استفاده از افراد غیر متخصص در عرصه سینما برای اولین بار نبوده و آخرین بار نیز نخواهد بود، اما نکته مهم آنجاست که مسئولین سینمایی تا چه زمانی در برابر این روند سکوت خواهند کرد، حال که تغییراتی عمده در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سازمان سینمایی به وجود آمده وقت آن رسیده تا نظارتی درست بر چگونگی ورود افراد به سینما صورت گیرد.