مرتضی طلایی رئیس پلیس پیشین تهران بزرگ درباره نحوه مشارکت پلیس در ساخت و تولید فیلم و سریال برای عرضه به افکار عمومی به میزان گفت: من با این مساله که خود پلیس بخواهد سریال تلویزیونی تولید بکند موافق نیستم. باور من این است که وارد شدن پلیس در چنین فعالیتی موضوعیت ندارد. بنا به تصوری که بنده دارم جامعه هنری و فرهنگی باید برای موضوع امنیت به میدان بیاید. چون وظیفه هنرمندان همین است که در این موضوع ورود پیدا بکنند. اما این پلیس است که باید با همکاری نهاد‌ها و دستگاه‌های مرتبط این زمینه را فراهم کند که جامعه هنری و هنرمندان برای کمک به این موضوعات وارد صحنه بشوند. پس باید بپذیریم که پلیس به عنوان واسطه‌ی میان شهروندان با جامعه هنری باید به ایفای نقش بپردازد و مشکلات شهروندان را به جامعه هنری منتقل بکند و جامعه هنری هم رسالتش را در این مورد به انجام برساند و با ابزار هنر در جهت حل و فصل مسائل کمک یار پلیس و مردم باشد.

 

وی ادامه داد: اما نکته اینجاست که نه پلیس توانسته آنگونه که باید و شاید از این ظرفیت بهره ببرد و نه جامعه هنری کشور آنطور که انتظار می‌رود این موضوع را جدی گرفته اند. برای همین در این زمینه موفق نبوده ایم. در کنار این گاهی با فیلم‌ها و سریال‌هایی هم روبرو شده ایم که به پلیس آسیب وارد کرده و قداست پلیس را به چالش کشانده است. من با توجه به آن فیلم‌ها و سریال‌هایی که دیده ام این نکته را متذکر می‌شوم که پلیس را نباید تضعیف کرد. ما پلیس ضعیف نداریم. ما نمی‌توانیم بگوییم در جامعه بزه کاری و تخلف وجود ندارد. در نهاد پلیس هم ممکن است درصدی و نسبتی از مامورانی که مرتکب تخلف می‌شوند وجود داشته باشد. اما متاسفانه این نوع تخلفات بزرگنمایی می‌شود و آن نیروی پلیسی که همین الان که همه در امنیت به سر می‌برند در مرز‌ها و در مبارزه با اشرار، قاچاقچیان و مبارزه با انواع جرائم و مجرمان جانش را در معرض خطر قرار داده دیده نمی‌شود.

 

 

رئیس پلیس پیشین تهران بزرگ اذعان داشت: سوال اینجاست که چقدر برای شهدای پلیس فیلم و سریال ساخته شده است؟ در شرایطی که هنوز باب شهادت برای این نیروی خدمتگزار باز است ما چقدر این شهدا را به مردم معرفی کرده ایم؟ اما اگر عده اندکی از ماموران پلیس مرتکب تخلفاتی بشوند آن را بزرگنمایی می‌کنیم و به آن می‌پردازیم و در فیلم‌ها و سریال‌ها آن را نشان می‌دهیم. من نمی‌خواهم بگویم این تخلفات نباید دیده بشود. اما باید نسبت‌ها را به درستی نشان دهیم. اگر ما صد را در نظر بگیریم نود مورد آن باید به نشان دادن محاسن، اقتدار، صلابت، دانش، تخصص، چالاکی، توانمندی و مهربانی پلیس معطوف باشد و ده درصد باقیمانده هم ضعف‌ها را پوشش بدهد که جامعه بپذیرد و این تصور عمومی پیش نیاید که در فیلم‌ها و سریال‌ها دنبال نمایش دادن و خوب جلوه دادن پلیس هستیم. باید واقعیت‌ها به تصویر کشیده شود.

 

طلایی خاطرنشان کرد: من معتقدم هنر باید به روز باشد و بتواند زبان حال مردم باشد. از جمله مسائل مهمی که هنر باید به آن بپردازد مسائل اجتماعی است؛ بنابراین بنده امروز که دیگر در مقام پلیس نیستم به عنوان یک شهروند از جامعه هنری که شامل نویسندگان، داستان نویسان و اهالی موسیقی هم می‌شود در این زمینه انتظاراتی دارم. البته در حوزه هنر‌های نمایشی چه در سینما و تئاتر و چه در سریال‌های تلویزیونی از آن کسانی که کار کرده اند و زحمت کشیده اند فارغ از اینکه نحوه کارشان چگونه بوده باید تشکر کرد. چرا که نفس پرداختن به موضوع پلیس توسط این هنرمندان عزیز جای سپاسگزاری دارد و باید قدردان زحماتشان باشیم. اما در عین حال به عنوان یک شهروند باید بگویم یک هنرمند، یک سریال، یک فیلم سینمایی می‌تواند درصد ضریب امنیت را از آنچه که هست به ده‌ها برابر بالاتر ارتقا ببخشد. جایگاه پلیس را فارغ از نیرو‌ها و کارکنانش به عنوان یک نهادی که در حال تامین امنیت ماست باید ببینیم. یک هنرمند در یک دیالوگ، رفتار یا برخورد می‌تواند پلیس را آنچنان در ذهن مردم محبوب کند که وجهه‌ی عمومی کل نیرو‌های پلیس را بهبود ببخشد.