محمدرضا برجی در گفتوگو با میزان، با اشاره به برگزاری کمیسیونهای مشترک اقتصادی بین ایران و کشورهای دیگر، اظهار داشت: این کمیسیونها یک نقش تسهیلکننده دارند؛ به صورتی که سعی میکنند فرصتهایی که وجود دارد را معرفی کنند و چالشها و تفاهمهایی را که ممکن است این دو کشور وجود داشته باشد، رفع کنند. مثلاً در ارتباط ما با عراق و تفاهماتی در پرداخت هزینهها پیش آمد که سعی شد در همان کمیسیون مشترک اقتصادی برطرف شود.
وی با بیان اینکه جایگاه این کمیسیونها باید به درستی در سیاست خارجی تعریف شود، اضافه کرد: تا به حال این جایگاه ملموس نبود و کم کم در این دولت در حال شکل گرفتن است. ما این کمیسیون را با برخی کشورها داریم و اخیراً هم درصدد برگزاری آن با ترکمنستان و ونزوئلا هستیم.
کارشناس اندیشکده دیپلماسی اقتصادی دانشگاه امام صادق (ع) گفت: در این کمیسیونها میتوانیم فرصتهای کشورها را شناسایی کنیم قاعدتاً ما مزیتهایی برای طرف مقابل داریم و هر دو کشور میتوانند از مزیتهای که دارند استفاده کنند. در نتیجه کمیسیونهای مشترک اقتصادی میتوانند در نقش تسهیلکننده سیاسی و اقتصاد برای کشورها ظاهر شوند. باید دقت داشته باشیم دو طرف در این توافقنامه در مورد کلیات با هم صحبت میکنند تا در موضوعات مشترک به توافق برسند.
برجی بیان داشت: مثلاً ونزوئلا و ایران میتواند همکاریهایی با هم داشته باشد و در بحث زیرساخت، همکاریهایی با ونزوئلا داشتیم که بسیار مورد استفاده این کشور قرار گرفت. همچنین همکاریهای در بخش انرژی داشتیم و میتوانیم در بخش پتروشیمی نیز فعالیتهایی داشته باشیم طرف ونزوئلایی نیز میتواند در این حوزهها با ما همکاری کند.
کارشناس اندیشکده دیپلماسی اقتصادی دانشگاه امام صادق (ع) گفت: بخشهایی از پتروشیمی ونزوئلا در آمریکا قرار دارند و ونزوئلا برای فرآوری نفت خود آن را به آمریکا صادر میکرد بنابراین ما میتوانیم پتروپالایشگاهها و پتروشیمیهایی در ونزوئلا احداث و قراردادهایی در این حوزه امضا کنیم.
وی تصریح کرد: در گامهای بعدی وزارت امور خارجه به دستگاه دیپلماسی کشور باید به این حوزه ورود کرده و به صورت جزء به جزء آن را بررسی کرده و همکاریها را شروع کنند. ونزوئلا به نوعی همسایه دور ما است که با یکدیگر، هم راستا هستیم و ما میتوانیم چنین موافقتنامههایی را با کشورهای همسایه خودمان هم داشته باشیم.
برجی خاطرنشان کرد: اگر این گامها را جلو ببریم ظرفیتی برای جمهوری اسلامی ایران ایجاد میشود که باید از آنها استفاده کرد نباید فکر کرد که اگر این اسناد امضا شود راه طی شده است؛ امضای چنین اسنادی تازه آغاز راه است و باید از ظرفیتهای ایجاد شده به واسطه این اسناد و توافقنامهها، استفاده کرد.