- وقتی تجربیات آمریکا در افغانستان بررسی شود، مطمئناً ۳ اشتباه اساسی در ریشه شکست این کشور مشخص می شود.

به گزارش «نشنال اینترست»، اولین اشتباه، تلاش برای ایجاد یک ارتش بسیار فراتر از توانایی افغانستان برای حمایت از خود یا حتی با کمک مداوم طولانی مدت متحدانش بود.

هنگامی که حمایت آمریکا پایان یافت، یا حتی به شدت کاهش یافت، نیرو‌های دفاعی و امنیتی ملی افغانستان به سادگی متلاشی شدند.

طالبان، اما با استفاده از نیور‌های نامنظم و با استفاده از تجهیزات بسیار ابتدایی و بسیار غیرمتمرکزتر، اما بسیار مشتاق‌تر قادر به تضعیف ارتش ملی افغانستان شد.

دومین اشتباه موازی، تلاش برای ایجاد یک دولت متمرکز غیرنظامی بود که از توانایی افغانستانی‌ها در حمایت از آن، در واقع فراتر از خواسته ها، آرزوها، منافع یا تاریخ آن‌ها خارج بود.

سومین خطا در این شکست، عدم تحقق حداقل مشارکت غیرنظامی و ایجاد شراکت واقعی، یا به عبارتی ائتلاف بین متحدان ناتو و حامیان آنها، مانند سازمان ملل بود.

همه این ناکامی‌ها با پرونده فساد مقام های افغانستان همراه شد.

سطح گسترده فساد داخلی در افغانستان مشهور و مستند بود؛ مقام های ارشد افغانستان به طور موثری و با چمدانی پر از پول نقد و سایر اشیاء گران بها به طور مرتب از این کشور خارج شدند.

بر اساس گزارش ها، اشرف غنی، رئیس جمهور وقت افغانستان، هنگام فرار از این کشور به مقصد امارات آنقدر محموله نقدی حمل می‌کرد که در نهایت نتوانست همه آن‌ها را در هواپیما بارگیری کند و بنابراین مقداری از آن پول روی باند فرودگاه باقی ماند.

اما فساد اداری تنها عامل اخلاقی و عملیاتی شکست حکومت افغانستان نبود.

بیهودگی و فساد آشکار ۲ رئیس جمهور افغانستان، که اساساً توسط زلمی خلیلزاد، نماینده آمریکا در امور این کشور انتخاب شدند، باعث بروز این وضعیت شد.

با برطرف کردن ناکامی‌های تاکتیکی ۲ دهه گذشته بدون شناخت اشتباهات اساسی استراتژیکی که زیربنای آن‌ها را تشکیل می‌دهد، تقریباً آمریکا دستاورد خاصی نخواهد داشت.