- فدراسیون فوتبال سرمربیگری تیم ملی فوتبال امید را به مهدی مهدویکیا سپرد تا شاید با حضور او تیم امید بتواند طلسمشکنی کند و راهی المپیک پاریس شود. انتخاب مهدویکیا موافقان و مخالفان زیادی داشت؛ اما مهمترین نکتهای که میتوان روی آن بحث کرد این است که مهدویکیا فاقد تجربه لازم برای مربیگری و نشستن روی نیمکت تیم امید است.
بازیکن سالهای دور پرسپولیس، هامبورگ و همینطور تیم ملی فوتبال ایران در دوران حرفهای خود به عنوان بازیکن زیر نظر مربیان بزرگی کار کرده است و این موضوع میتواند یک پوئن مثبت برای او باشد؛ اما نشستن روی نیمکت تیم ملی امید برای مهدویکیا کمی زود به نظر میرسد؛ چرا که وی سابقه مربیگری در هیچ تیمی را ندارد و تنها در آکادمی خود و همینطور در باشگاه هامبورگ به عنوان استعدادیاب فعالیت کرده است.
فدراسیون فوتبال و در رأس آن شهابالدین عزیزی خادم با علم به این موضوع که مهدویکیا فردی محبوب در جامعه فوتبال محسوب میشود این انتخاب را انجام داد و قظعا چنین سیاستی بر دانش فنی مهدویکیا ارجحیت داشته است؛ اما آیا تنها به صرف این محبوبیت میتوان راهی المپیک شد؟
البته باید از اینکه فدراسیون فوتبال از ستارههای سابق فوتبال ایران در کادر فنی تیمهای ملی استفاده میکند استقبال کرد؛ اما به شرط اینکه این استفاده به مهرهسوری تبدیل نشود. مهدویکیا یکی از سرمایههای بزرگ فوتبال ایران است و اگر بتواند در تیم امید عملکرد خوبی داشته باشد شاید در سالهای آینده حتی یکی از گزینههای مربیگری در تیم ملی فوتبال هم باشد؛ اما روی دیگر سکه این است که قبول هدایت تیم امید برای او یه یک ریسک بزرگ تبدیل شود. در صورتی که مهدوکیا موفقیتی در تیم امید کسب نکند او در ابتدای مسیر مربیگری خود با یک ناکامی بزرگ روبرو خواهد شد.
با تمام این تفاسیر به نظر میرسد عزیزی خادم با انتخاب یکی از چهرههای مطرح فوتبال کشور با علم به اینکه تجربه چندانی در امر مربیگری ندارد از طرفی به دنبال اقناع افکار عمومی و جامعه فوتبال است و از سوی دیگر در صورت ناکامی احتمالی تیم امید در صعود چندین باره به المپیک، با پنهان شدن پشت نام مهدویکیا تقصیر این ناکامی را از دوش خود و فدراسیون متبوعش بردارد.