بچه‌های شناسایی در فاصله‌ی نهر شافه تا پاسگاه فکه، هفت ردیف کانال با موانع بسیار از جمله انواع سیم خاردار، انواع مین و بشکه‌های فوگاز شناسایی نمودند. با توجه به اطلاعات به دست آمده، فرماندهان عملیات عملاً صرف‌نظر و آن را از طرح عملیات خارج کردند.

 

مسیر بعدی که در دستور کار شناسایی قرار گرفت، حد فاصل پاسگاه فکه تا دویرج بود که متأسفانه آن هم خیلی زود لو رفت. چند عامل از جمله برخورد یکی از نیرو‌های اطلاعات عملیات با مین در حین شناسایی و در نتیجه زخمی و اسیر شدن او؛ درگیری نیرو‌های شناسایی با نیرو‌های بعثی و همچنین اسارت بلدچی بومی تیم اطلاعات و ... در هوشیاری دشمن نسبت به این محور نقش داشت.

 

عراق بلافاصله پس از این اتفاقات، با گذاشتن نیرو بر روی تپه‌ها، این محور را در دید و تیر مستقیم خود قرار داد. پشت پاسگاه دویرج به سمت خاک ایران نیز رمل‌هایی بود که عراق تا پنج کیلومتر بر روی آن‌ها دید و تیر مستقیم داشت. علاوه بر این، جای پایی که از عبور نیرو‌های شناسایی در این رمل‌ها باقی می‌ماند و عملاً باعث شد از شناسایی این محور صرف نظر شود. پس از لو رفتن این مناطق و هوشیاری دشمن نسبت به آن‌ها، نیرو‌های شناسایی به ناچار به سمت جنوب فکه رفته و کار شناسایی خود را در نزدیکی پاسگاه طاووسیه آغاز کردند.