«اِنّا لِلّهِ وَ اِنّا إلَیهِ راجِعونِ»
«یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِی إِلى رَبِّکِ راضِیَةً مَرْضِیَّةً فَادْخُلِی فِی عِبادِی وَ ادْخُلِی جَنَّتِی»

با دریغ و افسوس بسیار، اطلاع یافتم که حکیم الهی و اندیشمند گرانمایه، حضرت استاد علّامه، محمدرضا حکیمی پس از عمری مجاهدت در راه کسب معارف و آموزه‌های مکتب انسان‌سازِ اسلام و ترویج و پاسداری از میراث گرانسنگِ عالمان و فرزانگانِ جهانِ تشیّع، کالبد خاکی را وانهاده و به ملکوت اعلی پیوسته است.

بدون تردید، تلاش مستمر و کوشش در خورِ تحسین این عالم ربّانی در مسیر جهاد اکبر و مبارزۀ بی‌امان با خصم درون و نیز پایمردی و استقامتِ ستودنی ایشان در راستای صیانت از حریم «عدالت و انسانیّت» در صفحات زرّین تاریخ پرشکوه فرهنگ ایران‌زمین به یادگار خواهد ماند.

اینجانب ضمن عرض تسلیت به سالکان طریقت معرفت و دوستداران، شاگردان و پیروان آن متفکّر عرش‌آشیان، خاصّه خاندان جلیل‌القدر حکیمی، از درگاه ایزد منّـان برای آن فرزانۀ گرانقدر، علوّ درجات و مجالست با انبیاء و اولیاء (ع) مسئلت می‌نمایم.