- شورش بردگان در ۲۳ آگوست سال ١۷۹١ در جزیره هیسپانیولا در دریای کارائیب، جنبشی را به جریان انداخت که سرانجام به لغو برده داری منجر شد. علی رغم اینکه در حال حاضر برده داری امری منسوخ شده و ناپسند به شمار می‌رود؛ اما در دنیای جدید شاهد نوعی جدید از برده داری تحت عنوان «برده داری نوین» هستیم که عموما این نوع از برده داری توسط کشور‌هایی صورت می‌گیرد که ادعای حقوق بشر دارند.

در این راستا، احمد مومنی راد، عضو هیات علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در گفت‌وگو با میزان و به مناسبت این روز عنوان کرد: اولین بار در اعلامیه وین ۱۸۱۵ به منع برده داری و تجارت برده اشاره شد و بر این اساس برده داری ممنوع اعلام شد.

عضو هیات علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران خاطرنشان کرد: در ادامه، کنوانسیون جلوگیری از برده داری و تجاره برده در سال ۱۹۲۶ تشکیل شد که در بند اول این کنوانسیون آمده است که هر گونه شرایطی که منجر به حق مالکیت بر یک شخص شود، ضد حقوق بشر تلقی می‌شود و این کنوانسیون نیز بر منع تجارت برده و برده داری اشاره می‌کند.

وی تصریح کرد: در اعلامیه حقوق بشر ۱۹۴۸ نیز به این موضوع پرداخته شده و در ماده چهار این اعلامیه، برده داری ممنوع اعلام شده است.

مومنی راد ضمن تعریف برده داری اظهار کرد: در حالتی که یک انسان از آزادی و اعمال اراده و ابتکار عمل خلع می‌شود و شخصیت انسانی آن نقض می‌شود و توسط دیگران مورد بهره برداری قرار می‌گیرد، برده داری می‌گویند؛ اما سئوال اینجاست که اکنون که برده داری در ظاهر منسوخ شده، آیا شاهد برده داری به شکل مدرن آن هستیم یا خیر؟

عضو هیات علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران عنوان کرد: زمانی که به دنیا نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که اگرچه ظاهرا برده داری و تجارت برده را نداریم؛ اما عملا برده داری به شکل غیر رسمی در بخش‌هایی از جهان در حال وقوع است.