- با ترسیم نمودار تحول نگرش روسیۀ پساشوروی به ایران، جابه جاییهایی با شدت نوسان گسترده قابل مشاهده است که در یک سوی آن، ایران به مثابه «متحدی مطمئن و قابل اتکا در منطقه و جهان» و «متحدی در برابر دشمان مشترک» و در سوی دیگر به عنوان «تهدید جنوبی و به منزله ابزاری برای تنظیم روابط با غرب» مورد شناسایی قرار گرفته است.
یکی از جلوههای عملی این نوسان، در ارائه دو رای متفاوت و مهم در شورای امنیت سازمان ملل متحد در قبال ایران مشاهده میشود، مخالفت و وتوی قطعنامه ضد ایرانی شورای امنیت در ۲۶ فوریه ۲۰۱۸ و موافقت و رای به قطعنامه ضد ایرانی ۱۹۲۹ در ۹ ژوئن ۲۰۱۰ است.
«ایران در هندسه سیاست خارجی روسیه» عنوان کتابی به قلم محمد شاد است که وی در این اثر کوشیده است تصویری منطبق با واقعیت، از نحوه سیاستگذاری خارجی روسیه در مقابل ایران و عناصر دخیل در شکلگیری این سیاستها ارائه دهد. در نظر دارد هر روز برشی از این کتاب را با خوانندگان خود به اشتراک بگذارد.
یکی از مسائلی که در بسیاری از گزارشهای مؤسسه کارنگی به مخاطبان القا میشود و متخصصان ایران این مرکز، مستقیم یا ضمنی به آن اشاره میکنند وجود بیاعتمادی تاریخی میان ایران و روسیه است که منجر به ناتوانی دو کشور در شکلدهی به همپیمانی بیشتر در شرایط کنونی میشود؛
ایران سیاسی مسلمان در مقابل روسیه سکولار ارتدوکس
یکی از مسائلی که اندیشمندان مؤسسه کارنگی آن را عاملی برای وجود اختلاف میان روسیه و ایران ذکر کردهاند. نبود مبنایی برای شکل گرفتن اتحاد راهبردی و بلند مدت است؛ از این رو، ایران کشوری با نظام حکومتی مذهبی و مسلمان تلقی میشود که با روسیه به عنوان کشوری سکولار و دارای مذهب مسیحی ارتدوکس به لحاظ نظام حکومتی و ایدئولوژی سیاسی اختلاف زیادی دارد.