به گفته ساکنان نوار غزه، امروزه فقط یک منبع آب سالم و قابل شرب در غزه وجود دارد. سفره زیر زمینی آب های ساحلی که با رژیم صهیونیستی و مصر مشترک می باشد، باعث شده تا فلسطینیان بارها یهودی ها را به استفاده از این سفره های آبی هدف حمله قرار دهند و محروم کردن آنان را از این ذخایر آبی ترفندی علیه مردم غیرنظامی غزه بدانند.

سازمان ملل اخیرا با ارایه گزارشی ضمن اشاره به آب آلوده غزه، این منطقه را تنها تا سال 2020 میلادی قابل سکونت خواند و با توجه به کاهش 14 درصدی تولید ناخالص داخلی نوار غزه در سال 2014، نزدیک به  72 درصد خانواده های ساکن در این منطقه از امنیت غذایی بسیار پایینی برخورددار هستند که بیکاری بی سابقه 44 درصدی را نیز باید به مشکلات مردم نوار غزه اضافه کرد.

علاوه بر این، با تجاوزات مکرر رژیم صهیونیستی، سه عملیات نظامی در شش سال گذشته و هشت سال محاصره اقتصادی، چشم اندازی برای بهبود اوضاع بسیار نگران کننده ساکنان غزه از جمله آب آشامیدنی وجود ندارد.

بنابر گزارش سازمان ملل متحد، در نتیجه عملیات نظامی سال گذشته رژیم صهیونیستی در این منطقه حدود 500 هزار نفر آواره، بیش از 20 هزار خانه ویران، 148 مدرسه و 15 بیمارستان و 45 مرکز مراقبت های اولیه بهداشتی  نیز به شدت تخریب گشت. غزه یکی از پرجمعیت ترین مناطق در جهان است.

اما محروم بودن از آب، اساسی ترین نیاز زندگی انسان، مشکلات را دوچندان می کند. بدون آب، بازسازی و ساختمان سازی امکان پذیر نیست. دارو، بهداشت و امکانات پایه ای مورد نیاز که همه به وجود آب بستگی دارند، لطمه خواهند دید.