ناصر قهرمانی در گفت‌وگو با پیرامون سوژه فیلم سینمایی «مراسم تدفین کلاغ‌ها» که به تازگی بر پرده سینماها اکران شده گفت: واقعیت این است که وقتی کلاغی می‌میرد بقیه کلاغ‌ها دورش جمع می‌شوند و دادوهوار راه می‌اندازند اما این به معنی خاکسپاری نیست و شاید بشود نام آنرا مجلس ختم گذاشت. به این معنی که آن‌ها همدیگر را خبر می‌کنند و از وقوع یک تهدید به هم هشدار می‌دهند.

وی در همین راستا ادامه داد: زمانی که این فیلم را می‌ساختم تمایلی به سینمای داستان‌گو نداشتم، بیشتر به دنبال فرمی‌ می‌گشتم که جدا از چارچوب‌های دست‌وپاگیر و اغلب کلیشه‌ای مرسوم مخاطب را به آنچه در ذهنم می‌گذرد بیان کنم.

کارگردان «به وقت رهایی» اظهار کرد: می‌خواستم داستانی از یک زن را متفاوت و خاص تعریف کنم. البته منظور من از متفاوت و خاص این نیست که شاهکاری ساخته‌ام. این فیلم فیلمی شخصی و متناسب با طرز تفکر من است. در فیلم «مراسم تدفین کلاغ‌ها» قصد داشتم چند داستان تلخ را بدون آنکه تماشاگر تلخی‌ و کشت‌وکشتاری را ببیند به تصویر بکشم. با تصاویر سیاه و سفید و با آن فیلترها و موزیک فیلم، مخاطب از این تلخی‌ها می‎گذرد و ممکن است در آن لحظه چیزی از داستان را درک نکند اما چند ساعت بعد و یا چند روز بعد آن تصاویر در ذهن تماشاگر تکرار و مرور می‌شود.

وی در همین راستا ابراز کرد: تلخی‎ها را به عنوان کارگردان فیلم جدی نگرفتم و از آن گذر کردم. تصاویر در این فیلم همچون پازلی است که آرام آرام و پس از دیدن فیلم در ذهن مخاطب شکل پیدا می‌کند.

ناصر قهرمانی پیرامون اینکه فیلم سینمایی «مراسم تدفین کلاغ‌ها» چقدر می‌تواند با مخاطب ارتباط برقرار کند خاطرنشان کرد: در «مراسم تدفین کلاغ‌ها» به نوعی مرز فیلم داستانی و مستند، ویدئو کلیپ و نماهنگ مشخص نیست و شکسته می‌شود و معلوم نیست که فیلم کدام یک از اینها است. اما مطمئنم تصاویر فیلم در ذهن بیننده می‌ماند و در اولین اکران این فیلم هم بازخوردهای خوبی از مخاطبین گرفتم.