: غلامرضا مرادی جانباز شیمیایی است که دو بار در مناطق عملیاتی جنوب زمانی که تنها 21 سال داشته، جانباز شده است. وی که متولد سال 1344 است، به خاطر وضعیت جسمی اش هنوز مجرد است و شغلی ندارد. متاسفانه مراجعه های پی در پی او از سال 1385 تاکنون به مجلس، بنیاد شهید و نهاد ریاست جمهوری بی نتیجه مانده است.

این روزها اما غلامرضا به سختی نفس می کشد،  ریه هایش دیگر با دم و بازدم هایش یاری نمی کند تا بتواند به خوبی به سئوالاتی که از او می شود پاسخ دهد. دیگر از تکرار چندین باره آنچه که بر وی گذشته است و بی توجهی مسئولان هم خسته است، شاید هم دردش می آید تا دوباره برای خودش یادآوری کند، انگار دیگر کسی به او اهمیت نمی دهد.  گزیده و آرام به خبرنگار اجتماعی میزان پاسخ می دهد، شاید دیگر توانی برایش نمانده است تا دوباره از مسئولان بخواهد به او کمک کند، شاید هم دیگر امیدی به آنها ندارد.

- شما بارها به مجلس شورای اسلامی مراجعه کرده اید. دلیل این امر و برخورد نمایندگان با شما چه بوده است؟
 برای نخستین بار سال 1385 به مجلس شورای اسلامی مراجعه کردم و از آن زمان تاکنون چند مرتبه این حرکت را تکرار کرده ام، هرچند که گرفتن نامه از نمایندگان مجلس و ارائه آن به بنیاد شهید یا نهاد ریاست جمهوری تاکنون بی فایده بوده. البته خوشبختانه نمایندگان مجلس برخورد خوبی دارند اما نامه هایی که به بنده می دهند بی اثر است.

- با توجه به هزینه های درمان ماهانه و مشکلات اقتصادی در زمینه گذران زندگی با مشکلی مواجه نیستید؟
به بنده یک دفترچه خدمات درمانی داده اند که از طریق آن می توانم به صورت رایگان به پزشکان داخلی، ریه و دستگاه تنفسی مراجعه کنم. در حال حاضر با هر مرتبه سرفه کردن خون از گلویم خارج می شود. هوای خوزستان آلوده است و مسجد سلیمان نیز وضعیت بدتری دارد. با توجه به این شرایط پزشک برای ادامه زندگی در جنوب به بنده هشدار داده است. به همین باید به شهرهایی چون اصفهان برای زندگی مهاجرت کنم اما نه شغل دارم و نه توان مالی. در حال حاضر مجرد هستم و با خانواده ام زندگی می کنم.

با توجه به این شرایط مهمترین درخواستی که از مسئولان داشته اید و دارید چیست؟
افزایش جانبازی و در نظر گرفتن شغلی که از طریق آن بتوانم معاش خود را تامین کنم. بنده دو مرتبه شیمیایی شده ام، اما درصد جانبازی ام متناسب با مقداری شیمیایی شدنم نیست.

-با توجه به شرایطی که به آن اشاره کردید می توان گفت که پیگیری هایی که داشته اید به نتیجه نرسیده است؟
بنده برای دفاع از انقلاب و نظام به جبهه ها رفته ام و در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز خدمت کرده ام. افتخار می کنم که در این نیرو خدمت کرده ام. به گفته امام راحل(ره) اگر سپاه نبود ایران نبود. اما نمی دانم ملاک برخورد و قضاوت مسئولان چیست؟ چرا به فرهنگ ایثارگری بی توجه هستند؟ من پلاکارد به دست مقابل مجلس نشسته ام، اما حتی نامه هایی که بنیاد شهید به استان ها می نوشت تا کمک هایی به من شود، بی اثر بوده است. بنده به وظیفه خود عمل کرده ام اما با این وضعیت جسمی و مالی درخواست کمک رسیدگی توسط مسئولان را دارم تا بتوان از وضعیت هوای آلوده خوزستان که وضعیتم را تشدید می کند رها شوم.