– ۳۳ سال از بمباران شیمیایی «حلبچه» توسط رژیم بعث عراق با هزاران کشته در ۱۶ مارس ۱۹۸۸ (۲۶ اسفند ۱۳۶۷) می‌گذرد، اما قربانیان این جنایت همچنان از دستیابی به اولیه‌ترین و ساده‌ترین حق خود یعنی مجازات عاملان پشت پرده و واقعی این جنایت ناکام مانده اند.

 

نیروی هوایی رژیم بعث عراق به مدت ۵ ساعت منطقه شمال شرق عراق را با گاز خردل هدف قرار داد؛ نتیجه این جنایت به عنوان بزرگترین حمله شیمیایی علیه غیرنظامیان در جهان، مرگ ۶ هزار و ۸۰۰ عراقی با اکثریت زنان و کودکان و هزاران مجروح را رقم زد.

 

حدود ۲۰۰ هزار نفر از ساکنان حلبچه با پیامد‌های مرگبار این حمله و بیماری‌های ناشی از آن دست و پنجه نرم می‌کنند و همچنان در جست و جوی عدالت هستند.

 

براساس جدیدترین آمار‌ها ۴۸۶ نفر در حال حاضر به دلیل عواقب حمله شیمیایی مذکور به شدت بیمار هستند و به ویژه از بیماری‌های تنفسی و بینایی رنج می‌برند.

 

مرگ صدام در نتیجه حمله آمریکا به عراق، سبب شد هم اتهام نسل کُشی و هم نقش کشور‌های غربی در جنایات او، به ویژه در مورد حلبچه به ورطه فراموشی برود.

 

براساس گزارش‎ها، مشارکت دستکم ۲۵ شرکت و فرد اروپایی در تامین تسلیحات شیمیایی رژیم بعث عراق ثابت شده است.

 

پایگاه نیویورک تایمز در گزارشی به کارنامه آمریکا در مورد حمله شیمیایی حلبچه اشاره کرده و می‎نویسد «براساس هزاران سند موجود در پلیس مخفی عراق و دولت آمریکا ... دولت آمریکا  از مسئولیت صدام در انجام این حمله و استفاده عمدی آن از گاز‌های شیمیایی علیه نظامیان و غیرنظامیان اطلاع داشت.»

نیویورک تایمز این اقدام آمریکا را به موازات تلاش کشور‌های غربی تامین کننده تسلیحات شیمیایی رژیم بعث عراق در سازمان‌های جهانی برای پوشش این جنایت به دلیل حمایت از صدام و مخفی کردن نقش خود، عامل اصلی بازماندن جامعه جهانی در محکومیت حمله شیمیایی به حلبچه مانند موارد مشابه اعلام کرد.

 

پایگاه «اوپن دموکراسی» نیز در گزارشی در این مورد به وجود مستنداتی دال بر تحویل گاز شیمایی توسط انگلیس به رژیم بعث عراق اشاره دارد.

 

در این گزارش به بازداشت، شکنجه و حبس خبرنگارانی که به مدارکی در مورد نقش کشور‌های غربی در تامین تسلیحات شیمیایی برای رژیم بعث عراق نقش داشتند، اشاره شده است.

 

اعتیاد کشور‌های غربی به استاندارد‌های دوگانه در این مورد، بزرگترین عامل رقم خوردن جنایت شیمیایی علیه حلبچه است.