به گزارش ، مهران رجبی در گفتوگویی درباره
به آتش کشیدن و تخریب مساجد در نقاط مختلف جهان و بویژه منطقه خاورمیانه
اظهار داشت: این کار در ادامه حماقتهای جامعه بشری است که برای زدودن رنگ و
بوی خدا انجام میدهند که البته معلوم است که آب در هاون میکوبند و از
سعیهای بیهوده برای خاموش کردن نور الهی است.این هنرپیشه که در چند اثر مرتبط با فضای مسجد و حوزههای علمیه نقشآفرینی کرده است، در مورد آثاری که با محوریت یا حضور مسجد در سینما و تلویزیون ساخته میشود، گفت: نمایش مسجد خوب است اما به هر حال حضور مسجد در مجموعهها یا فیلمها در قالب کل داستان قضاوت میشود. صرفا نمایش یک پلان داخل مسجد یا روضه و مراسم عزاداری و از این دست محافل مطلب خاصی را ارائه نمیدهد و از آن نکتهای مستفاد نمیشود ولی داستانی که میطلبد که در آن مسجد حضور مناسب و موثری داشته باشد، تاثیر خوبی هم میگذارد و به اثر رنگ و بویی دینی و مذهبی می دهد و به پیشبرد قصه کمک میکند.
رجبی در مقایسه آثار سینمایی و تلویزیونی ایرانی و غربی که کلیسا را به عنوان جزیی از زندگی مردم به نمایش در میآورند، افزود: در آثار سینمایی و تلویزیونی ما هم مساجد حضور دارند اما واقعا لزومی ندارد که پیوسته مسجد مسجد بگوییم. این کار دلیلی ندارد و حتی ممکن است بعدها اثر معکوس بدهد.
این هنرمند ادامه داد: نباید مانند فیلمهای هندی که همیشه دزدها از دست پلیسها فرار میکنند، بر نمایش تصاویری از مسجد در آثار نمایشیمان اصرار داشته باشیم، چرا که در این صورت به همانگونه هم دیده خواهد شد. لذا باید به قاعده و درست از این موضوع استفاده شود.
مهران رجبی در ادامه سخنانش درباره بهترین راه جذب مردم به مساجد گفت: مسائل ریز و درشت بسیاری در این مسئله دخیل است از رفتار امام جماعت گرفته تا شکوه و زیبایی مسجد در این مورد دخیل است و به نظر من بهداشت داخل مسجد بهترین راه برای جذب مردم به مساجد است، چرا که فضای داخل برخی مساجد بوی نامطبوعی دارند و این مراعات نکردن افراد مسجدی حتی باعث این شده است که بسیاری از مردم به مساجدی که میز و صندلی دارد متمایل شوند.
این بازیگر سینما و تلویزیون به دوران کودکی خود اشاره کرد و گفت: من با شنیدن کلمه مسجد یاد مسجد روستایمان می افتم که برای اولین بار با مسجد در آنجا آشنا شدم و جای بسیار بزرگ و با عظمتی در ذهنم نقش بسته است.
وی با اشاره به اینکه در روستای واریان در کنار سد امیرکبیر کرج به دنیا آمده است، افزود: در روستایی که خانهها کوچک و در سراشیبی بود، مسجد و جلوی مسجد صافترین جایی بود که در روستا وجود داشت و بزرگترین سالنی که در عمرم دیده بودم همین مسجد واریان بود، در حالی که تنها حدود ۲۵۰ متر مربع وسعت داشت.