Cygnus-X-۱ موضوع یک شرط بندی دوستانه بین «استفان هاوکینگ» و یک فیزیکدان همکارش به نام «کیپ تورن» در سال ۱۹۷۴ بود. هاوکینگ که معتقد بود منبع آن ناشی از یک سیاهچاله نیست، اما در سال ۱۹۹۰ این شرط بندی را باخت و Cygnus-X-۱ به عنوان یک سیاه چاله مورد تایید قرار گرفت.
اکنون ستاره شناسان با کمک ترکیبی از روشهای جدید و تلسکوپهای پیشرفتهتر از جمله تلسکوپ Very Long Baseline Array موفق شده اند که تعیین کنند که این جرم پدیده ستارهای ۲۱ برابر جرم خورشید است.
ستاره شناسان دانشگاه «کرتین» در استرالیا میگویند: این رکورد در مورد سیاه چالهای صدق میکند که به طور مستقیم در نتیجه سقوط ماده در آن مشاهده شده است. این ابزارهای جدید همچنین نشان داده اند که فاصله این سیاه چاله از زمین از چیزی که پیش از این بر اساس یافتههای اولیه ناشی از سال ۱۹۶۴ تصور میشد، ۲۰ درصد بیشتر است.
تلسکوپ Very Long Baseline Array، یک رادیو تلسکوپ به اندازه یک قاره است که از ۱۰ دیش تشکیل شده که بطور مساوی در امریکا و سرزمینهای آن از جزایر ویرجینیا گرفته تا نیوهمپشایر پخش شده اند. توزیع گسترده این دیشها به ستاره شناسان اجازه میدهد تا از حرکت زمین به دور خورشید برای اندازه گیری فاصله اجرام دوردست استفاده کنند.
پروفسور «جیمز میلر جونز» نویسنده ارشد این مطالعه از دانشگاه «کرتین» گفت: مشاهده یک جسم مشابه از مکانهای مختلف به ستاره شناسان اجازه میدهد تا فاصله آن را با اندازه گیری میزان حرکت جسم نسبت به پس زمینه محاسبه کنند.
این سیاه چاله و ستاره غول پیکر آن هر پنج و نیم روز به دور یکدیگر میچرخند. باد این ستاره، امواج رادیویی را از جتهای سیاهچاله جذب میکند - کشفی که باعث بهبود دقت محاسبات میشود و به محقق اجازه میدهد تا اندازه و فاصله واقعی این پدیده از زمین را تخمین بزند.