مهدی حجت عضو سابق شورای اسلامی شهر تهران درخصوص علت تعطیل نشدن تهران علی رغم اتفاق نظر مسوولان شهری و استانی به گفت: مساله تعطیلی به طور کلی دارای دو وجه است که یک وجهش این است که کسب و کار مردم و خصوصا اقشاری که آسیب پذیرتر هستند و نیازمند کار روزانه هستند و باید از نتیجه کار روزشان بهره‌مند شوند در صورت تعطیلی در فشار فوق العاده‌ای قرار می‌گیرد. البته به افرادی که از توان مالی بالاتری برخوردارند کمتر فشار خواهد آمد، ولی برای اقشار ضعیف‌تر مشکلاتی ایجاد خواهد شد. از طرف دیگر هم البته مساله سلامتی مردم در میان است. مسوولان تصمیم گیرنده بین این دو مساله مخیر مانده اند که آیا اجازه تعطیلی داده شود و اقشار آسیب پذیر دچار مشکل شوند یا اینکه نه جلوی اپیدمی و گسترش بیماری را به نحوی دیگر بگیرند.

وی ادامه داد: البته به غیر از این دو موضوع یک موضوع سومی هم مطرح است که باید مورد توجه قرار بگیرد و آن هم اینکه تجربه نشان می‌دهد که در تعطیلی‌ها بسیاری از مردم معمولا رعایت نمی‌کنند و به مسافرت یا گردش‌های خیابانی و پاساژ گردی می‌روند که خود این هم مزید بر علت می‌شود و مشکلات را بیشتر می‌کند.

حجت با بیان اینکه تصمیم گیری برای این مساله و بالانس کردن دو وجه موضوع و رسیدن به یک راه میانه کار مشکلی است گفت: اینکه چرا تا به حال تصمیم گیری درباره تعطیل کردن تهران اتفاق نیفتاده به این بر می‌گردد که باید جوانب مختلف مساله سنجیده و ارزیابی شود بنابراین زود به نتیجه رسیدن چندان امکان پذیر نیست. حالا البته مسوولان برای اول آذر تعطیلی را اعلام کرده اند، اما اگر تعطیلی مطلق سراسری اتفاق بیفتد می‌تواند عوارض زیادی در بر داشته باشد که به همین خاطر شاید هنوز مسوولان به تصمیمی در این باره نرسیده اند.

عضو سابق شورای شهر پایتخت درباره بی اعتنایی گروهی از مردم به خطر کرونا و نیاز به آگاهی بخشی بیشتر در این مورد گفت: آگاهی رسانی به اندازه‌ای که مقدور و ممکن بوده انجام شده است. مثلا امروز می‌بینیم که سطح شهر پر شده از بیلبورد‌های تبلیغاتی درباره این موضوع و صدا و سیما هم مرتب به این موضوع می‌پردازد. از طرف دیگر شاهدیم که از شخص رهبری تا رئیس جمهور و دیگر مسوولان در این باره مرتب به مردم توصیه‌ها و هشدار‌های لازم را می‌دهند.

وی ادامه داد: البته من معتقدم اگر قرار بر رعایت باشد مردم خودشان به مساله واقف هستند و ما امروز کسی را نداریم که بی اطلاع باشد، اما شاید کار‌های دیگری را واجب‌تر می‌دانند. مثلا برای خیلی‌ها ماندن در قرنطینه تحمل ناپذیر می‌شود و تصمیم می‌گیرند به فضا‌های عمومی مثل پارک‌ها بروند یا اینکه اقدام به سفر رفتن می‌کنند درحالی که از وجود بیماری کرونا هم بی خبر نیستند.

 

تعطیلی شهر، از فرسایش بیشتر کادر درمان جلوگیری می‌کنند

حجت افزود: درباره علت اینکه عده‌ای از وضعیت بیماری کرونا اطلاع دارند، اما رعایت نمی‌کنند البته واقعا آن مقداری که شاید می‌شد سختی و صعوبت این بیماری را اطلاع رسانی کرد باید کار بیشتری انجام می‌گرفت و صرف گفتن اینکه کرونا خطرناک است کفایت نمی‌کند. ضرورت داشت برنامه‌هایی تهیه می‌شد که مردم از عمق جان متوجه جدی بودن خطر کرونا و سوزندگی این آتش می‌شدند و در این صورت به راحتی در فضا‌های عمومی حضور پیدا نمی‌کردند. از این جهت شاید کم کاری اتفاق افتاده باشد.

عضو سابق شورای شهر تهران درباره تاثیر عضویت شورای شهر در ستاد مقابله با کرونا گفت: به نظر من این مساله فقط در حد اینکه شورای شهر هم حضوری در این ستاد داشته باشد و از روند قضایا اطلاعی حاصل شود کارایی خواهد داشت. البته ادعای شورای شهر این است که ما اگر از جزئیات قضایا مطلع باشیم می‌توانیم قواعد و ضوابطی را وضع کنیم و شهرداری را موظف کنیم تا در افزایش امنیت بهداشتی مردم موثر باشد. اما من بعید می‌دانم در این مدت کوتاه و با این شدتی که شیوع کرونا پیدا کرده عضویت شورای شهر در ستاد تاثیری قابل توجهی داشته باشد. حالا البته حضور شورای شهر در ستاد مانعی ندارد و از مسائل مطلع می‌شوند شاید هم انشالله بتوانند موثر هم واقع بشوند.

حجت در ادامه با اشاره به کاهش ساعت کاری سیستم حمل و نقل عمومی تهران گفت: همان طور که اشاره کردم هر کدام از این تصمیمات دو وجه دارد که وجه اول به این بر می‌گردد که محدودیت‌ها مشکلاتی را پدید می‌آورد و وجه دوم مساله ضرورت حفظ سلامت مردم است. وقتی که مقرراتی برای اعمال محدودیت وضع می‌شود مثلا اینکه مقرر شود ساعت کار مترو تا ۸ و نیم شب باشد خود به خود باعث ایجاد ازدحام می‌شود. اما چه می‌توان کرد. یک راه حل قطعی برای این مساله وجود ندارد و باید به یک تصمیم میانه رسید. کسانی که منتقد وضع فعلی هستند آیا خودشان راه حل بهتری دارند. چون اگر تعطیلی اعمال شود بسیاری از مردم از نظر کسب و کار آسیب می‌بینند اگر هم تعطیل نشود سلامت عمومی به خطر می‌افتد. در هر صورت رسیدن به یک راه حل میانه کار پر زحمتی است.