- روزنامه ایران نوشت: در تهران حالا حدود ۵ میلیون خودرو در رفت و آمدند. هر خودرو به فضای پارکی حدوداً ۲ و نیم در دو متر نیاز دارد.
سالانه حدود ۵۰۰ هزار خودرو به کلانشهر تهران اضافه میشود. هر راننده برای پیدا کردن جای پارک در برخی مناطق پرتردد، حدوداً ۲۰ دقیقه زمان صرف میکند. حدود ۲۰ درصد ترافیک خیابانها نیز ناشی از توقف خودروها برای خالی شدن جای پارک است. اینکه به ازای این تعداد خودرو چقدر جای پارک در تهران تعبیه کرده اند، اما هنوز معلوم نیست!
اجاره پارکینگ خانهها به زبانآموزان
از خیابان گاندی که به سمت شمال میپیچید، نرسیده به میدان ونک، وارد کوچه پر ترددی میشوید که به مؤسسههای زبانش معروف است. یک مؤسسه قدیمی اسم و رسم دار که روزانه لااقل پذیرای ۱۰۰ زبان آموز است.
از ابتدا تا انتهای کوچه اگر شرکتها، مؤسسات و خانههای مسکونی را نادیده بگیرید، نهایتاً برای زبانآموزان این مؤسسه، ۵ جای پارک بیشتر پیدا نمیکنید، در حالی که روزانه لاقل ۵۰ زبانآموز با خودروهایشان در این کوچه تردد میکنند. از این اعداد و ارقام تعجب نکنید، دو ساختمان بزرگ مسکونی، درست در اطراف این مؤسسه، ۴ پارکینگ خود را برای اجاره گذاشتهاند.
به این صورت که از ساعت ۹ صبح که شروع اولین کلاس است، وقتی پارکینگهای واحد مسکونی خالی میشود، یک نفربه نام نگهبان در جلوی در میایستد و زبانآموزان را به داخل راهنمایی میکند، بسته به ساعات کلاسها، قیمتها متغیر است، از آنجا که معمولاً هر کلاسی بیش از ۴ ساعت طول میکشد، رقمها از ۲۰ هزار تومان شروع شده و به صورت ماهانه به ۴۰۰ هزار تومان هم میرسد.
پرداخت روزی ۱۰ هزار تومان برای پارک ماشین به کارگر ساختمانی
گذرتان که به یکی از میادین فرعی خیابان سهروردی شمالی میافتد، بویژه بعد از کرونا، محال است که اگر شانس یارتان نباشد، بتوانید کمتر از ۱۵ دقیقه به جای پارک دلخواهتان برسید، کارمندان شرکتهای خصوصی و دولتی بخوبی میدانند در شرایطی که ساعت اجرای طرح ترافیک بیشتر شده، حداقل باید یک ساعت را در خیابانها و کوچههای اطراف سرگردان باشند تا بالاخره یک نفر جای پارک محبوبشان را خالی کند. اما برخیها راه حل مسأله را پیدا کردهاند.
برخی کارمندان این حوالی، یک ساختمان نیمه کاره درحال ساخت را نشان کرده و با یکی از کارگرها به توافق رسیدهاند تا در ازای پرداخت روزی ۱۰ هزار تومان، جلوی ساختمان را خالی نگه دارد.
یا پول بده یا پاره آجر روی ماشینت است
در یکی از کوچههای فرعی محله یوسفآباد به سمت میدان فاطمی هم دوباره به همین مشکل برمیخورید. یک کارگر حدوداً ۲۳-۲۴ ساله یک صندلی درب و داغان کهنه را جلوی درب فلزی نیمه باز یک ساختمان نیمه کاره گذاشته و به محض اینکه ببیند خودرویی چند بار عقب و جلو میرود تا بلکه یک نفر جای پارکش را خالی کند، با عجله به سمت او میدود و پیشنهاد میدهد که جلوی در بگذارد و برگردد.
او در ازای انجام این کار ظاهراً خیر ۱۵ هزار تومان ناقابل طلب میکند. توجیهش هم اینست که ساعتها بگردی، جای پارک پیدا نخواهی کرد و بهتر از اینست که جریمه شوی و یا به خودروات آسیب وارد شود. راننده هم کم کم وسوسه میشود، وجه را پرداخت میکند و، اما قصه در همین جا تمام نمیشود... خودروی بعدی که از راه میرسد، نمیخواهد به این راحتیها زیر بار حرف زور برود، میگوید: «ماشینم رو همین جا میذارم، پولم نمیدم! تو هم برو شکایت بکن»
کارگر ساختمان به کنایه میگوید: «پس اگر برگشتی و یک آجر رو سقف ماشینت سقوط کرد، تو هم برو و شکایت کن! تابلو رو هم ببین» اشاره میکند به تابلوی قرمز رنگی که تأکید میکند احتمال سقوط مصالح وجود دارد، چند دقیقه بعد راننده عصبانی سریع از مهلکه فرار میکند.
زهرا نژاد بهرام، عضو شورای شهر تهران میگوید: شورا و شهرداری در این دوره به دنبال رویکرد انسان محور نه خودرومحور در شهر هستند، حتی شهردار تهران با دوچرخهسواری در سهشنبههای بدون خودرو بر این نگاه تأکید دارد، من معتقدم رویکرد تأمین پارکینگ دارای اشکال است، چراکه باعث تقویت خودرومحوری در شهر میشود.
البته ما در برخی مناطق مثل محله اتابک به دنبال پارکینگهای محلهای رفتهایم، اما نباید اصرار داشته باشیم تا تمام کوچهها و خیابانها به پارکینگهای سیار تبدیل شود. این پارکینگهای محلهای هم محدود هستند. سؤال این است چرا برخیها باید در پارکینگهایشان ۳ تا ۴ خودرو نگهداری کنند یا چرا باید به ازای تمام افراد خانواده، یک ماشین وجود داشته باشد؟ شهر نباید تاوان سرمایهدار شدن قشر خاصی را بدهد. ما به این افراد حق نمیدهیم، قرار هم نیست شهر را قیمتگذاری کنیم.
اما طرح پارک حاشیهای که به صورت آزمایشی در منطقه ۲ تهران اجرا شد، نمونه موفقی بود که افراد به ازای پرداخت هزینه بعد از ۳۰ دقیقه رایگان، پارک کنند، این طرح میتواند در مناطق دیگر هم اجرا شود تا جای پارک نظاممند شده و در عین حال مسیرها هم کدگذاری شود. تأکید دارم که باید جلوی تقاضا را بگیریم تا عرضه به وجود نیاید.
- بیشتر بخوانید:
- «زبالههای عفونی » دردی که بی درمان است