– پایگاه «شورای آتلانتیک»، به مناسبت پنجمین سالروز امضای توافق هسته‌ای نوشت «این توافق در ۱۴ جولای ۲۰۱۵ در حالی امضا شد که در وین، این امیدواری وجود داشت که توافق مذکور پایه و اساسی برای دیپلماسی بیشتر باشد؛ در واشنگتن، سیاستمداران و دیپلمات‌ها خود را برای جنگ سیاسی سخت آماده می‌کردند و در شماری دیگر از مناطق جهان مانند «تل آویو»، عزم برای نابودی این توافق جزم می‌شد.»

به نوشته این پایگاه، «در حالی که امید‌ها به کارآیی این توافق زیاد بود، در عوض آمریکا و اسرائیل برنامه خود را برای خروج آمریکا از این توافق و اعمال مجدد تحریم‌ها علیه ایران آغاز کردند؛ این برنامه از کارزار‌های انتخاباتی ۲۰۱۶ آغاز شد که دونالد ترامپ، رییس جمهور فعلی آمریکا از توافق هسته‌ای ایران با نام بدترین مذاکره یاد کرد؛ این روند با خروج یکجانبه آمریکا از توافق هسته‌ای در سال ۲۰۱۸ ادامه و با تحمیل تحریم‌های شدیدتر علیه ایران تشدید شد.»

«شورای آتلانتیک» می‎افزاید «اکنون و در دومین سال خروج آمریکا از این توافق، عوامل تضعیف کننده همچنان وجود دارند؛ بنابراین آمریکا باید همکاری خود را با متحدانش به ویژه اروپایی ها، کره جنوبی و ژاپن به منظور تدوین استراتژی بین المللی کارآمدتری همکاری کند؛ چرا که سیاست فشار حداکثری دولت آمریکا و یکجانبه گرایی اش کار نکرده و نخواهد کرد.»

 

این پایگاه در بخش دیگری نوشت «آمریکا این واقعیت را – چه دوست داشته باشد چه نداشته باشد- باید بپذیرد که ایران نگرانی‌های امنیتی مشروع خود را دارد؛ ضمن اینکه تلاش دولت ترامپ برای منزوی کردن ایران کشور‌های مختلف در غرب آسیا را متاثر کرده است.»