- دفترمطالعات زیربنایی مرکز پژوهش‌های مجلس در گزارشی با عنوان "واحد‌های آب شیرین کن ۳. مطالعه تطبیقی تخلیه پساب گرم و شور واحد‌های آب شیرین کن به آب خلیج فارس آورده است: قوانین و استاندارد‌های محدودکننده تخلیه پساب به آب دریا را می‌توان به دو حوزه محدود کرد.

 

ابتدا استاندارد‌های پساب خروجی که ویژگی‌های آن نظیر دما و شوری را قبل از ورود به محیط در هنگام تخلیه کنترل می‌کنند. ازآنجا که کاهش میزان دما و شوری تا مقدار میانگین آن‌ها در آب دریا بسیار سخت و هزینه بر است، استاندارد‌های محیط مطرح شده اند. مشخص کردن ناحیه اختلاط نقش مهمی در استاندارد‌های مربوط به محیط بازی می‌کند.

اندازه ناحیه اختلاط به میزان سمی بودن پساب تخلیه شده و حساس بودن منطقه به پساب تخلیه شده بستگی دارد و به علت متفاوت بودن شرایط منطقه اطراف محل تخلیه، در قوانین کشور‌های مختلف، فواصل مختلفی برای ناحیه اختلاط دما و شوری در نظر گرفته شده است.

اما تفاوت قابل توجهی درخصوص مقررات وجود دارد؛ در همه آن‌ها به دو نکته مهم بیشینه میزان شوری و دما در محیط و طول ناحیه اختلاط اشاره شده است. پساب نباید شوری محیط را بیشتر از ۱ الی ۴ ppt افزایش دهد.

 

همچنین افزایش دمای ناشی از تخلیه پساب نباید بیش از ۵ درصد باشد. طول ناحیه اختلاط نیز با توجه به شرایط منطقه تخلیه بین ۵۰ الی ۳۰۰ متر متغیر در نظر گرفته شده است.

 

قوانین موجود، کاربری صنعت تولیدکننده پساب را مدنظر قرار نداده و به صورت کلی با الگوگیری از مقررات کشور‌هایی نظیر ایالات متحده آمریکا، اقدام به تدوین محدودیت‌های پساب خروجی کرده اند.

 

این در حالی است که برای واحد‌های آب شیرین کن به دلیل تولید مداوم شوری و دما باید قوانین جداگانه و با در نظر گرفتن ملاحظات زیست محیطی خاص آن منطقه تدوین شود. استاندارد‌های زیست محیطی مربوط به تخلیه پساب، از طریق انجام آزمایش‌هایی در طیف وسیعی از گیاهان آبی و گونه‌های حیوانی که در معرض آن قرار دارند با توجه به اقلیم منطقه، شرایط آب دریا و میزان غلظت اولیه مشخص می‌شوند.

 

به علت متفاوت بودن شرایط محیطی در محل تخلیه، تفاوت‌های قابل‌توجهی درخصوص مقررات وجود دارد. 

 

انتهای پیام/