حضور یک نویسنده و مترجم ایرانی کنار فابیوس به عنوان مترجم

خیلی وقت است که خیلی‌ها حتی اعتقاد دارند فرانسه برای سینمای ما هم برنامه دارد. حتی گاهی بعضی‌ها با تعجب می‌ پرسند:  واقعا رییس سازمان سینمایی سال‌ها در فرانسه بوده است؟ نکند نسخه سینمایی او را فرانسوی ها برای ما میپیچند؟ نکند سازمان سینمایی دانسته و نادانسته دارد طرح‌ های سینمای فرانسه را در سینمای ما پیاده می‌ کند؟

خیلی وقت است که خیلی‌ها می پرسند چرا نام حقیقت با حمایت فرانسه بر سینمای ما سایه انداخته است. حقیقتی که ظاهرا در فرانسه فقط یک سینمادار است. اما حالا بعضی از آن خیلی ها اعتقاد دارند، دیگر نمی شود نقش او در پیوند فرهنگ فرانسه برای مسیردهی به سینمای ایران را ندید. مسیردهی غریبی که ته آن حتی شاید به خیابانی نزدیک ژان بارت برسد.

خیلی وقت است که خیلی ها سوال دارند چرا هنگامه پناهی که در جشنواره فیلم برلین آنگلا مرکل  لحظه‌ای رهایش نمی‌کرد تا این اندازه مورد حمایت فرانسه و سارکوزی بود. سارکوزی ای که پیش پایش بارها و بارها بلند می شد و عرض ادب می‌کرد . پیش پای زنی که  صندلی خالی جعفر پناهی در جشنواره برلین را برایش خالی نگاه داشت و مدیر تولید و حامی پشت پرده گذشته بود و بانی اکران تاکسی در فرانسه.

خیلی وقت است که خیلی ها میپرسند چرا فرانسه باید تمام هزینه ساخت یک فیلم سینمایی و شاید چند برابرش را به یک کارگردان ایرانی بدهد و بعد همان فیلم از سوی ایران به عنوان نماینده در اسکار معرفی شود.

خیلی وقت است که خیلی ها شک دارند به اینکه فرانسوی ها عاشق چشم و ابروی هنرمندها و نویسنده های ایرانی باشند. خیلی ها حتی گمان می کنند نه تنها عاشق هنرمندهای ما نیستند که حتی از نخبه ها و نویسنده ها و هنرمندهایمان هراس دارند. هنرمندهایی که هنوز فرانسوی نشده‌اند. هنرمندهایی که هنوز مسیر سفارت را بلد نیستند.

خیلی وقت است که خیلی‌ ها به سفارت فرانسه و مهره‌ های فرانسوی سفارت و خودی‌ هایی که عاشق فرانسه‌ اند مشکوکند.

اما خیلی‌ های دیگر می‌ گویند همه اینها توهم توطئه است.  خیلی‌ ها اعتقاد دارند : لابد کاشیگر چون ترجمه فرانسه بلد بوده و مترجم دیگری هم دم دست نبوده ، رفته و نشسته کنار دست فابیوس. لابد حقیقت توانمند است و پناهی ثروتمند.

خیلی وقت است که خیلی‌ ها اعتقاد دارند نشان شوالیه اصلا سیاسی نیست و بی هیچ سیاسی کاری فقط به هنرمندان نخبه اعطا می شود. خیلی وقت است که خیلی‌ ها اعتقاد دارند حتی حسین علیزاده هم اشتباه کرده که نشان شوالیه را نگرفته.

خیلی وقت است که خیلی‌ ها معتقدند صادق هدایت همینطوری و اتفاقی فرانسه خوانده و فرانسه رفته و با آنها مراوداتی برقرار کرده و بعد همانجا هم مرده و دفن شده است. حالا هم اتفاقی یک کتابش در دانشگاه‌های فرانسه تدریس می‌شود.

خیلی وقت است که خیلی‌ ها می‌ گویند رییس سازمان سینمایی تصادفی سر از ژان بارت درآورده و تصادفی تر خانه فرهنگی نزدیک آنجا بوده که معاونش هم رفقایی آنجا داشته و دید و بازدیدی و سلام و علیکی. اصلا رییس سازمان سینمایی اتفاقی هرکاری می‌کند شبیه کارها و اقدامات و سیاست‌های فرانسه می‌شود.

حالا مدتهاست که همه گمان می‌ کنند همه اینها توهم توطئه است. شاید باشد. شاید هم نه. شاید کاشیگر و هدایت و حقیقت و پناهی و خیلی‌های دیگر اتفاقی یک جایی از سرنوشت شان به فرانسه گره خورده باشد. شاید فابیوس فقط باید به خاطر خون‌های آلوده و وارد کردن ایدز به ایران منفور ایرانی‌ ها باشد. شاید هم نه. شاید به خاطر منحرف کردن ادبیات و هنر ایران از مسیر درست آن باید بیشتر منفور شود.