- ۲۶ خرداد ماه یادآور سحرگاه خونینی است که رژیم شاه چهار مؤمن مجاهد را به سبب ایمان به خدا و تعهد به مرجع و فقیه عادل زمان و رهبر انقلاب اسلامی و به جرم دفاع از اسلام ناب محمدی (ص) و اعدام انقلابی حسنعلی منصور، مزدور آمریکا، به میدان تیر آوردند تا به خیال خام خود آنها را بکشند و یاران امام خمینی (ره) و اسلام را بترسانند.
اما آنها همانند رهبرشان، دلی آرام و قلبی مطمئن داشتند، با لبی پر لبخند به شهادت لبیک گفتند و در جاودانه تاریخ دارای حیات طیبه شدند و خون پاکشان، شوری دیگر در دل مردم خداخواه آفرید.
جمعیت مؤتلفه اسلامی، در اوایل سال ۱۳۴۲ با نظر حضرت امام خمینی (ره) تشکیل شد. پیش از آن اعضای این جمعیت خصوصا در جریان «لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی» فعالیت چشمگیری داشتند. اما در سال ۴۲ با پیوند تشکیلاتی گروههای مختلف «هیئتهای مؤتلفه اسلامی» تشکیل شد.
مؤتلفه شورایی به نام «شورای روحانیت» داشت که بر حرکت و برنامههای آن نظارت داشت تا امری مغایر شرع و وظایف اسلامی نباشد. این شورا متشکل از شهید مطهری، شهید بهشتی، مرحوم حجتالاسلام مولایی و آیتالله انواری بود که مورد تأیید حضرت امام بودند. پس از تبعید امام بحث مبارزه مسلحانه در این تشکل جدیتر شد و با تأیید شهید مطهری و شهید بهشتی و نیز اذن شرعی آیتالله میلانی مجاهدان مؤتلفه در تدارک کار بر آمدند ابتدا تصمیم به اعدام شاه داشتند، اما این عمل مسیر نشد و حسنعلی منصور نخست وزیر مزدور آمریکا که ننگ تصویب کاپیتولاسیون را بر پیشانی داشت در مقابل مجلس توسط مجاهدان مؤتلفه اعدام شد.
پس از این جریان به جز چند نفر بقیه یاران مؤتلفه که در اعدام انقلابی منصور دست داشتند دستگیر شدند و ۴ نفر را به اعدام و بقیه را به حبس ابد و حبس ۱۰ تا ۱۵ سال محکوم کردند. سرانجام در سحرگاه ۲۶ خرداد، شهید حاجصادق امانی، شهید محمد بخارایی، شهید مرتضی نیکنژاد و شهید رضا صفارهرندی را به شهادتگاه بردند و دژخیمان رژیم جوانان صدیق اسلام را به رگبار بستند و خون پاکشان را بر زمین ریختند.
*برگرفته از سالنمای دفاع مقدس